Reunion (2024)

Gemakzuchtig in elkaar geflanst whodunnit verhaaltje waar je geen Miss Marple voor hoeft te heten om uit te vogelen wie de trekker heeft overgehaald, want dat is vanaf de allereerste minuut al duidelijk. Wie anders dan de wat sullige sympathieke politieagent kon dit gedaan hebben? Duidelijk is ook dat The Mousetrap als voorbeeld heeft gediend, maar die hadden de makers van dit prutswerk wel wat beter mogen bestuderen. Vervelende personages. Sowieso zijn mensen die naar een reünie gaan of een reünie organiseren vervelend. In dit geval 20 jaar na dato!
Sowieso mensen...

De omschrijving van de film leek me veelbelovend in het begin vond ik het ergens ook nog ok…. Daarna werd het wat saai met heel vaak valse schrikmomenten opnieuw en opnieuw dat begon me wat te irriteren…

Reunion is een mengeling van whodunnit en komedie. Zoals de titel al aangeeft gaat het om een reünie en wel een schoolreünie. Er is een moord. Er zijn verdachten. Er is een groot landhuis. En uiteraard zijn de weersomstandigheden dermate slecht dat de reünisten gedwongen zijn in het huis te blijven. Kortom, alle bekende ingrediënten voor een whodunnit zijn aanwezig.

Origineel is de film niet. Behalve de genoemde ingrediënten, volgt ook het scenario een bekende loop. In de loop van de film drijven onvermijdelijk persoonlijke geheimen boven die ervoor zorgen dat iedereen een motief heeft en dus verdacht is. Hoewel niet origineel, wel leuk om te volgen. De personages zijn niet vervelend en de luchtige toonzetting bevalt goed. Ook de ontrafeling is prima gevonden. Niet voorspelbaar.

Dat de film naast een whodunnit tevens een komedie is, voorkomt dat het verhaal onheilspellend of spannend aanvoelt. Ik zie zelf liever een serieuze whodunnit met wat duistere laagjes, maar als je je op wat lichtzinnig vermaak instelt, is de combinatie met komische elementen niet vervelend. Reunion is geen bijzondere film. Gewoon een leuk en luchtig werkje dat gemakkelijk en prettig valt te consumeren.

And Then There Were None, maar dan minder beklijvend.

Clue, maar dan minder iconisch.

Hij heeft meer weg van die tweede dan de eerste, met persiflages van personages, dolkomisch, en ieder zo z'n motief, al wordt net onvoldoende de tijd genomen om de mogelijke verdachten iets dieper uit te werken. Het aantal verdachten ligt ook net iets te laag, een tweetal extra had geen kwaad gekund. Ik bleek het ergens goed te hebben gegokt, maar zat wel op meerdere reservepistes ook. Wel dient dit soort films minstens een kwartier langer te zijn. Met de lange aftiteling eraf blijft er best een dun filmpje over.

En toch vind ik dit soort films te vermakelijke kost om laag te gaan waarderen. Sterker nog, ik zou er zo een pak meer willen gemaakt zien. En vaak moet je voor dit soort cinematografie ook aardig wat decennia terug in de tijd. Oké, je hebt Sherlock & Hercule Poirot, maar van die laatste ben ik nooit een al te grote fan geweest. De reeks Sherlock met Benedict Cumberbatch en Martin Freeman, daar wou ik op Netflix eens goed voor gaan zitten, maar deze blijkt inmiddels alweer te zijn verdwenen. Gelukkig is er ook de Knives Out whodunit-revival. Dus ja, dan toch nog genieten van er eens eentje te kunnen zien, ook al was die dan misschien niet de meest vernuftige. Maar tenenkrommend slecht toch ook zeker niet.