Trauma Porn Club (2024)

Dit vond ik niks. Raar ook waar ik niet in mee kon gaan. Visueel saai, inhoudelijk ook niet boeiend, niet spannend of leuk of eng of wat dan ook en de acteurs kunnen er weinig mee terwijl ik normaal wel fan ben van Ten Napel, maar hier blijft ze ook enorm kleurloos. 1,0*.

JA! Maar ja, ik word gewoon heel blij van body horror.

Spannende thriller over het vooroordeel dat kunst en lijden samen moeten gaan. Een hardnekkig cliche waarvan de waanzin in deze film op een bijzondere manier vertoont wordt.

De film ziet er mooi uit, en het acteerwerk is goed. De geweldscenes voelen realistisch en vooral de operatiescene vond ik bijzonder onprettig.
De film schetst een onprettig beeld van de kunstwereld als een gesloten gemeenschap waarin je erbij hoort, of niet. En Nova wil niets liever dan erbij horen en erkend worden, en gaat hierin tot het uiterste. De wereld waarin ze terecht komt nadat ze contact zoekt met de app is al net zo gesloten als de kunstwereld, alleen wordt ze hier wel direct in opgenomen, tot haar grote vreugd.
Het eind voelde wat dubbel: nu ze ondraaglijk lijdt wordt ze omarmd door de kunstelite. Hoewel het ook een sterfvisioen zou kunnen zijn, gezien haar vele verwondingen. Ik kies voor de laatste mogelijkheid.

De film deed me sterk denken aan het oude werk van Fincher, zowel qua verhaal, beeldtaal, sfeer en thematiek. En da’s een compliment. Een verassende film met een continue onheilspellende sfeer.

4*

‘The reward of suffering is success’.

De vierde middellange film uit de VPRO-reeks Koolhoven presenteert waarin televisie- en filmmaker Martin Koolhoven zes nieuwe regisseurs de kans geef om een genrefilm te maken. Deze film geregistreerd door Michael Middelkoop (videoclips voor Anouk en Donnie, YouTube-serie Vakkenvullers en korte films Netflix & Chill en Snor) levert pas iets als de film vordert. De film begint wel met een prikkelende openingsscène maar in de eerste 15 minuten, dacht ik echt dat het niets ging worden...

Het speelt zich namelijk af in het beetje versleten wereldje van kunst en galeries. De jonge kunstenaar Nova werkt als assistent in een galerie maar de mensen om haar heen nemen haar kunstenaarschap niet serieus omdat ze zogenaamd geen ‘verhaal’ heeft en geen culturele achtergrond die haar interessant maken. Via via hoort Nova over de darkweb-app 'Sano', Maar dan als een in het openbaar masturberende man verschijnt gaat de spanning omhoog!

De film scoort met een onheilspellende sfeer en leunt ook sterk op actrice Sigrid ten Napel, die hier prima acteert. Visueel is het gewoon goed en het acteerwerk was dus prima, maar daar kijk je niet een genrefilm voor! Nu was het aanvankelijk een thriller maar er zijn een paar zeer goede "shock value"- waardige scènes. De grootste schok komt trouwens van Gijs Scholten van Aschat in een verontrustende cameo...Ik verwachte het eerst niet maar dit was uiteindelijk toch best sterk!

Lekker directe titel, maar de inhoud van de film doet er toch behoorlijk aan onder. Regisseur Michael Middelkoop mocht het vierde filmpje binnen de Koolhoven Presenteert-reeks op zich nemen en iedere deelnemer kreeg daarin volledige vrijheid, maar wel overduidelijk met een kleinschalig budget. Trauma Porn Club is vooral zo'n film die in de basis best interessant uitpakt, maar nergens echt hard durft uit te halen. De groteske finale is veel te kort en afzonderlijke horrormomenten veel te tam, niettemin zijn dat juist de scènes die een film als deze moeten maken. Daar komt ook nog bij dat de neerwaartse spiraal van Sigrid ten Napel (door het middelmatige acteerwerk) niet uit de verf komt en de dialogen hoogstwaarschijnlijk niet zijn nagelezen. ”Ga jij mij pijn doen” bijvoorbeeld kwam er zo ongemakkelijk uit (in de negatieve zin) dat ik me afvroeg waarom ze dat moment niet integraal geschrapt hadden. Wel knap gedaan is de visuele meerwaarde van de film, die door Middelkoop strak onder de controle wordt gehouden en een eigen sfeerzetting over het geheel uitroept. Ik vind dit tot nu toe de minste film uit de serie, maar voor Nederlandse standaarden is het op z'n minst weer iets nieuws. Extra punten voor het redelijk onvoorspelbare verloop.

Het uitgangspunt "geen kunst zonder lijden" is best interessant. De uitwerking en scenario zijn dan weer een stuk minder, (het grootste manco voor alle films uit de Koolhoven-serie). Het leunt ook wel erg tegen Fight Club aan. Je zou het een ode kunnen noemen, al komt het op mij meer over als een soort van wannabe-kopie. 5/10*

De tweede mij reeds bekende filmmaker van Koolhoven presenteert; ook van Michael Middelkoop zag ik eerder al iets, namelijk zijn short Netflix & Chill (2017). Fijn om te zien, dat hij alweer een mooie sprong heeft gemaakt. De film moet even zijn plek vinden, maar dan is het ook mooi en verontrustend tegelijk. Sigird ten Napel heb ik alleen in Riphagen gezien, maar ik herinner het me niet. Prettige verschijning en ze speelt capabel. Wellicht Paradise Suite en Prins maar eens opzetten, aangezien die toch al op de watchlist stonden.

Ja, deze werd beter naarmate de film vorderde.

3,6*

There's an app for that!

Jammer dat het absurde idee niet net wat verder wordt uitgewerkt - en wellicht daarbij vooral nog, wat geloofwaardiger zou zijn opgedist, al is dat wel wat veel gevraagd. Toch, films in de kunstscene doen het al gauw goed, en met dit creatieve gedoetje er om heen al helemaal.

Wat me verder positief opviel was de casting, en dan vooral Ten Napel - die me met haar wat emotieloze, haast wezenloze uitstraling anders vooral tegenstaat. Maar voor deze rol werkt het perfect.

Niet zo onder de indruk van deze film. Hier en daar wel een aardige scène zoals de piepshows. Al werd ik bij aanvang wel getriggerd door de combi met kunst, al kon dat inderdaad nog beter worden uitgediept. Het bleef voor mij allemaal nogal op de vlakte, iets te modaal of braafjes.

Blijkbaar een film die de kijker in twee kampen verdeelt. Van goed tot slecht. Prima acteerwerk wel van ten Napel. Visueel ook bovengemiddeld, maar ik werd onvoldoende in het verhaal gezogen om er echt van genoten te hebben.