IF (2024)

Een film met denkbeeldige vriendjes in alle soorten en maten.

Beoordelend als familie film.

En voor de jongeren is dit echt een hele leuke gemaakte film.

Beter als verwacht, echt kinderachtig valt reuze mee.

De animatie is best mooi gemaakt met een aantal figuren die echt erg leuk zijn.

Zoals de paarse vrolijke reus en de wijze bruine beer zijn echt leuk.

Deze laatste is naar eer voor een wereld beroemde film acteur Louise Gosset jr. die vrij kort geleden is heen gegaan.

Na de aftiteling even blijven zitten. !

Dan wordt dat duidelijk.

Gezien dit zijn aller laatste film was.

De cast speelt echt voor het genre van deze film echt heel leuk.

Vooral de hoofdrol spelers Ryan Renolds en het jonge meisje Cailey Fleming en de oma gespeeld door Fiona Shaw.

Veel bekende film sterren passeren de revue.

Een hoogstandje is het niet, in die zin.

Maar als familie film is, deze film zeker een geslaagde en mooi gemaakte en een beetje zoete maar gezellige film voor dit genre.

Met een grappig verhaal met een lach en een kleine traan.

De 12-jarige Bea [Cailey Fleming] trekt in bij haar oma [Fiona Shaw] omdat haar ernstige zieke vader [John Krasinski] in het ziekenhuis moet worden opgenomen. In hetzelfde appartementencomplex leert ze Cal [Ryan Reynolds] kennen en via hem een aantal Imaginary Friends (IFs) die op zoek zijn naar de inmiddels volwassen kinderen door wie ze zijn bedacht. Klinkt niet erg logisch en dat geldt voor de hele film. Na enig aandringen besluit Bea de ‘fantasievriendjes’ te helpen, maar waarom is mij volledig ontgaan. Zit vol fantasierijke, merkwaardige (getekende) figuren met prima stemmenwerk van onder anderen Steve Carell, Phoebe Waller-Bridge en Louis Gossett Jr., maar is nooit meeslepend. Uiteindelijk gaat Krasinski vol voor vals sentiment en een weinig verrassende ontknoping. Reynolds interactie met de getekende figuren bewijzen dat hij geen Bob Hoskins is. De Nederlands gesproken versie heet Fantasievriendjes.

"Keith! What kind of a kid creates an invisible IF?”

Ik werd eigenlijk zo goed als verplicht van de week om deze te kijken, mijn vriendin wou hem graag zien en dus werd het geen horrorfilm maar, deze familiefilm. En dan moet je in die opzichte toch de knop wel goed om zetten, het lukte me niet heel goed, en dan is dit soort films best een taaie zit om uit te kijken. Als ik de film twintig jaar geleden had gezien, dan had ik het sowieso heel leuk gevonden, nu is het gewoon niet echt meer wat voor me.

Het verhaal deed me wat dat betreft wel goed, al is het maar voor weinig. Wat me direct opviel is dat Krasinski een beetje te veel leunde op onnodig sentiment, en dat werkte gewoon niet. Vroegere familiefilms kende ook een goede vorm van sentimentele scenes die daadwerkelijk nog wel wat kracht over brengen, of het komt om dat het ook jeugdsentiment is, dat weet ik niet.

Ik vond de animatie er niet echt heel goed uit zien als ik eerlijk ben. Die paarse knuffelbeer is wel geinig maar, dat komt uiteraard meer omdat Steve Carell daar zijn stem aan heeft verbonden. Hij doet het altijd heel leuk als stemacteur!

Krasinski wist mij niet te imponeren met deze familiefilm. Toch werd de film nog wel goed ontvangen heir thuis, helemaal prima. Ik richt mijzelf weer op het gene wat wel meer bij mij past, en gelukkig is die keuze vaker aan mij, dan andersom . Nee zonder gekheid, echt slecht wordt de film nergens en als familiefilm werkt het wel zeker maar, dan moet je het ook wel op die momenten gaan kijken. Zo op de zondagavond was het geen goede keuze, voor mij. Ik geef ook niet een onwijs negatieve rating, omdat de film in het algemeen gewoon vermakelijk is, alleen meer dan dat is het ook niet.

Goeie film over een meisje die denkbeeldige vriendjes probeert te helpen. Een familiefilm die voor zowel jong als oud te waarderen valt. Fantasievol en kleurrijk waardoor het gemakkelijk wegkijkt. Een prima stemmencast met flink wat bekende namen.

Leuke familiefilm met een overtuigende jonge hoofdrolspeelster Fleming die we vooral kennen van de serie Walking Dead. Ze speelt een hartverwarmende rol en weet de kijker te overtuigen in haar fantasie en verzonnen wezens. Deze wezens, IF ( Imaginaire Friends ) zien er grappig uit en de meesten weten wel een grappige snaar te raken. Voor sommigen onder ons kan het verhaal ook wel aanspreken gezien de kindertijd waar je misschien ook wel denkbeeldige vrienden had. Ryan Reynolds speelt meer op automatische piloot, degelijk maar ook niet meer dan dat. De stemmen van de verzonnen wezens worden door heel wat bekende namen ingevuld. De film weet wel niet te verrassen gezien het plot en het verloop ervan. De clou zie je al lang op voorhand. Misschien geen film om ooit een tweede keer te bekijken, maar de film is wel eens leuk om te zien. 7/10

Goh ja.

Best oké wel; een kindvriendelijk familiefilmpje met een relatief serieuze ondertoon. Ik had het alleszins een stuk luchtiger verwacht, maar zelfs na de moeizame start blijft het toch redelijk tragisch (al weet ik niet of dat per se het juiste woord is). Het beetje humor is niet echt aan mij besteed. De credit van Brad Pitt is dan ook nog wellicht het beste mopje.

2,5

Vriendelijke jeugdfilm met een thema dat mij wel aansprak; een paar Amerikaanse critici kraken de film af omdat ze hem onsamenhangend vinden en een sterk overkoepelend verhaal missen, maar ik vond het allemaal grappig en ontroerend genoeg om me niet af te vragen hoe ik de film op meta-niveau zou moeten bekijken. Talloze grote sterren moeten even een kwartiertje naar de studio zijn gekomen om slechts een paar regeltjes in te spreken als vriendendienst voor hun gewaardeerde collega achter (en hier ook vóór) de camera, want Matt Damon, Bradley Cooper, Amy Schumer en Bill Hader (om er maar een paar te noemen) hadden zó weinig te doen dat ik sommigen van hen niet eens herkend heb. Goed werk van Cailey Fleming als Bea en Fiona Shaw als haar grootmoeder die het dansen nog niet verleerd is, maar Steve Carell steelt de show als de stem van Blue. Mooi toch hoe de IF's naadloos in het realistische beeld zijn verweven; minpunt is de overdadige sturende muziek van Michael Giacchino, maar dat heb je helaas wel vaker in dit soort films die op het randje van sentimentaliteit balanceren of er soms overheen gaan.

Zoetsappige familiefilm rondom een meisje dat haar moeder is kwijtgeraakt en haar vader in een hospitaal ziet belanden. Ze trekt in een appartement bij haar oma in en daar leert ze een man kennen die leeft in een wereld vol denkbeeldige figuren, allen op zoek naar liefde en vriendschap. Een kruising van coming of age en rouwverwerking in elkaar, leuk in beeld gebracht en met charmante vertolkingen van de jeugdige Cailey Fleming en Ryan Reynolds.