Cocorico (2024)

Die avond voelde ik mijn cinefilie tintelen. Waar zal ik me eens mee verblijden? Een Hitchcock? Otto Preminger? Fritz Lang? Hoe ik uiteindelijk ben uitgekomen op de voorlaatste Christian Clavier, zal me altijd een raadsel blijven. Eigenlijk was ik al lang van plan om te film te zien, meer bepaald toen hij vorig jaar in de bioscoop uitkwam, maar het lot besliste er anders over. Om redenen die ik hier niet uit de doeken zal doen, loog ik zelfs tegen iemand dat ik de film zag. "Is ie weer zo racistisch?" vroeg ze me. "Toch wel ja" blufte ik. Ik kom hier nog op terug.
Eigenlijk is het profaan om een Christian Clavier film in de heiligheid van je eigen huishouden te kijken. Zijn zondigheid verdraagt geen home media. Idealiter kijk je de voorlaatste Christian Clavier in de heiligheid van de UGC tempel, weg van warse blikken, waar ik notabene ook de laatste Christian Clavier keek, Jamais Sans Mon Psy. Ik zweer je dat het ditmaal geen leugen is. Een Christian Clavier film in de UGC bekijken kan zelfs een louterende werking hebben, binnen de contouren van de tempel raak je verlost van alle zonden van Israel. Eigenlijk vind ik een slechte film in de cinema kijken zelfs meer louterend dan een goeie film kijken.
'Cocorico' begint nochtans veelbelovend, met klasbakken Clavier en Bourdon die elkaar de loef afsteken. Het riedeltje dat Bourdon aan het begin van de film afsteekt over Franse wagens, vind ik zelfs geraffineerd en erudiet. Bij Clavier merk je wel een soort arrogante luiheid om het personage van de grote aristocraat anders te spelen dan volgens de gekende schema's. Natuurlijk is hij pompeus en breedvoerig, maar dat zijn ALLE personages van Clavier, zelfs als ze caviar gauche of clodo of weet ik het moeten uitbeelden.
Het uitgangspunt van Cocorico is eigenlijk te raar: het idee dat men geschoffeerd zou zijn om geen 'puur' Frans bloed te hebben, valt moeilijk te vatten. Hadden ze niet gewoon kunnen verzinnen dat Frédéric Bouvier-Sauvage eigenlijk helemaal geen blauw bloed heeft, maar door de knecht verwekt werd of zo? Dat had toch veel 'dramatischer' geweest dan dat hij 15% Cherokee is? Onbedoeld zorgt de film wel voor een boeiende reflectie over Frans chauvinisme. Het 'Frans' zijn wordt als iets heel belangrijk gezien, bijna sacraal zelfs, ook al lijkt het vooral te bestaan uit wijn drinken en kaas eten. En opnieuw en opnieuw herhalen dat je 'Frans' bent, als een soort eindeloos zichzelf bevestigend ritueel. Men projecteert deze vorm van chauvinisme dan ook op andere volkeren, bv. op de o zo gehate Duitsers. - waar pattriotisme op een geheel andere manier verloopt. Een personage dat een heimelijke germanofiel is, heeft dan bv. een kelder met posters van Derrick en Angela Merkel. Euh??? Iemand die zijn Duits-zijn wil omarmen, draagt plots lederhösen. Iets anders dan Beieren kennen ze niet in Frankrijk. Er worden natuurlijk ook weer eindeloos mopjes gemaakt over het nazisme, een beetje alsof we ons nog in de naweeën van de bevrijding bevinden. Ook interessant: in Frankrijk is Portugees zijn blijkbaar iets schaamtelijk. Die worden daar gemakkelijk weggezet als bacalhau vretende racaille. En 'Engels' is voor de gemiddelde Fransman even exotisch als Chinees of Japans.
De film heeft een pijnlijk onleuk en langdradig slot, ongeveer 40min aan nietszeggende vignettes waar de personages hun 'roots' leren omarmen. Christian Clavier kijkt Dances with Wolves en valt een frietkraam aan. Ik vond het hallucinant hoe deze komedie de natives americans zonder schroom wegzet als primitieven, op een manier die zelfs in de VS van de jaren '50 al als aanstootgevend gezien zou worden. De Franse volkskomedie lijkt qua mores vastgeroest te zitten ergens een dikke halve eeuw terug. Soms is dat leuk en fascinerend, maar soms ook gewoon erg saai. Cocorico kon me weinig bekoren.