Wintertide (2023)

Altijd leuk om de eer te hebben om als eerste iets te mogen schrijven over een film. Deze Horror / Mystery film zag ik gisteren voorbijkomen op een pindakaas site en leek me wel interessant, maar dit is een zeer rare film waar ik eigenlijk ook weinig van snapte. En na het einde had ik zoiets van "Waar heb ik nu eigenlijk naar geleken?"

In dit verhaal draait het om Beth (Niamh Carolan), die een vrijwilligster is en die ‘s nachts in haar auto patrouilleert door de besneeuwde straten van een slaperig stadje in Noord-Canada. Het is er nooit bijzonder levendig geweest, maar nu is er wel een nieuw dieptepunt bereikt. Enkele maanden eerder gebeurde er iets waardoor er nu geen zonlicht meer is en iedereen aan de antidepressiva is. Beth neemt haar medicijnen niet (om de één of andere reden is ze namelijk immuun voor psychotische depressies) en ervaart buitenlichamelijke droomtoestanden, die lijken voor te komen wanneer ze intiem is geweest met een ander mens.

Antidepressiva is ook iets wat je nodig zult hebben na het zien van deze film, want het is een zeer depressieve (is schijnbaar het thema van deze film) film. Er is namelijk continue een winterlandschap (en dus koud) te zien en het is ook continue donker (heeft veel weg van mijn kerstvakantie waarbij ik dagelijks ongeveer 4,5 uur daglicht zie). Reden genoeg dus om depressief van te worden. Beth telt via een krijtbord ook de dagen dat de zon niet verschijnt en aan het begin van de film schrijft ze dan:

"98 Days since sun."

Waardoor het is gebeurt wordt niet verklaard, maar schijnbaar is wel iedereen zwaar depressief geworden en slikt men ook antidepressiva, behalve dan dus Beth. In de film hoor je ook regelmatig een zoomend geluid en zie de verlichting knipperen als er iets gaat gebeuren, maar de betekenis ervan is me onduidelijk en het enige wat je m.b.t. elektriciteit ziet is een hoogspanningsmast, een elektriciteitshuis en de vader van Beth, te weten Eric (John B. Lowe), die een elektricien is. Naar haar vader is Beth ook opzoek, daarom is ze ook vrijwilligster, want die is verdwenen sinds de dood van zijn vrouw (Marina Stephenson Kerr).

Terwijl Beth door de verlaten straten rijdt in haar wijk, ziet ze ook regelmatig iemand buiten in het donker staan in een winterjas met bontkraag en muts, waarvan ze denkt dat het haar vader is. Maar het zijn dan mensen die lijden aan psychotische depressies en die overkomen als een soort van zombies. Zo'n persoon zien we na circa vijf minuten voor het eerst. Ze vallen ook aan, maar doen eigenlijk niets en worden dan ook meestal gevangen genomen door de bewaking, zoals door Tom (Jeremy Walmsley), die ze dan laat opsluiten in een soort van kliniek onder leiding van een zekere Innkeeper (Michael O'Sullivan), die ook steeds aan Beth vraagt of ze haar medicijnen neemt.

Beth brengt regelmatig tijd door met haar vriendin Natalie (Solange Sookram) en ook bezoekt ze regelmatig een bar (waar we dan steeds een man, te weten Bruno gespeeld door Josh Strait, gitaar zien spelen) met een dansvloer en ook gaat ze regelmatig naar een zwembad met warm water (wat we dan zien dampen). Daar ontmoet ze dan mannen en vrouwen, waarmee ze dan naar haar of hun woning gaat. Beth wil namelijk maximaal profiteren van hen, door met hen in bed te duiken. Want even lekker en vurig van bil gaan, is het enige dat haar innerlijke vlammetje aanwakkert in deze bitterkoude winter.

Hetzelfde kan helaas niet gezegd worden van haar bedpartners, die achteraf allemaal in zombies lijken te veranderen door een buitenlichamelijke dubbelganger van Beth, die steeds verschijnt als Beth en haar bedpartner aan het slapen zijn. De dubbelganger gaat dan naar de bedpartner en zuigt er met de mond (mond op mond) iets uit (de dubbelganger krijgt dan ook een wond op haar lichaam, o.a. op haar been en rug, en ook haar gelaat verandert dan)? De slapende Beth wordt dan ook steeds wakker en begint dan te schreeuwen (als haar dubbelganger ook schreeuwt), kijkt haar dubbelganger aan of probeert haar dubbelganger te stoppen. Als ze daarna in de ochtend echt waker wordt, gedraagt de bedpartner zich depressief..

Dit zien we na circa 15e minuten voor het eerst, als Beth de vrouw Tabitha (Colleen Furlan) heeft meegenomen vanuit de bar (daar zoent ze ook met haar) naar haar woning en die scène vond ik persoonlijk het hoogtepunt van de film, want dan zien we beide vrouwen op fraaie wijze in bed liggen en van Colleen Furlan zien we dan ook een borst (ze slaapt ook volledig naakt) en van Niamh Carolan zien we dan de borsten half, omdat die helaas gedeeltelijk zijn afgedekt door kleding. Het is overigens niet de enige keer dat we wat naaktheid in de film zien, want als we Beth op een gegeven moment in het zwembad zien, zitten daar ook naakte mensen in en dan zien we nog de borsten van een andere vrouw (Laura Mitchell). In dit zwembad spreekt een jonge man, te weten Derek (Jesse Nobess), haar aan, met wie ze dan mee naar zijn huis gaat (de uitkleed scène is daarbij ook leuk om te zien) en het wederom gebeurt als ze liggen te slapen.

Dat gebeurt naderhand nog een keer als de zekere eenzame Jason (Darcy Fehr) haar helpt als ze met de auto vast komt te zitten in de sneeuw. En uiteindelijk ook met Natalie en al deze personen worden daarna ook afgevoerd naar de kliniek, m.u.v. Natalie die vermist raakt. Met Natalie heeft ze ook geen seks gehad (die is namelijk in slaap gevallen in de hottub van Beth en Beth op de bank) en wordt er opeens door Tom gezegd:

"Everyone knows that it isn't sexually transmitted."

Dus dat het steeds gebeurt als Beth met iemand intiem is geweest, wordt dan ook ontkracht?

Wel blijkt er een connectie te zijn tussen Beth en de vreemde gebeurtenissen (wat ook wel duidelijk zichtbaar is) en zegt haar vader (die ze natuurlijk tegenkomt) daarover tegen haar:

"They're comming for you. What you are taking from them, eventually they'll want it back."

Dit komt dan blijkbaar omdat ze als enige geen antidepressiva slikt. Beth gaat ook met haar auto en de Innkeeper opzoek naar Natalie en als ze in het zwembad gaat kijkenen de Innkeeper in de auto blijft zitten (hij zet dan ook muziek op), blijkt Natalie zich op de achterbank verstopt te hebben. Als de Innkeeper haar ziet en uit de auto valt, gaat Natalie achter het stuur zitten en rijdt ze over hem heen en rijdt ze in de achteruit er nog eens extra overheen. Dit was misschien wel het grofste moment in de film, die ook begeleidt wordt door vrolijke muziek die de Innkeeper had opgezet.

Natalie rijdt daarna ook met de auto naar de kliniek en laat dan iedereen vrij en die gaan dan als een horde zombies (wat ze wel niet zijn) achter Beth aan. Beth vlucht dan naar haar vader, die tegen haar zegt:

"When you connect with someone, you take something. You take and you take until there's nothing left and that person is lost from the world."

Waarop Beth zegt:

"Is that happened to Mom?"

Ze neemt dan afscheid van haar vader en gaat naar de kliniek (waarbij ze gevolgd wordt door de horde zombies) en daar neemt ze een aantal pillen in en valt ze in slaap op de bank. Als de horde dan in de kliniek aankomt, doen ze met haar wat zij met hen heeft gedaan (zuigen dus iets uit haar) en gedragen ze zich daarna weer normaal, zoals Tabitha, Derek, Jason en Natalie en de laatste zegt dan tegen Beth:

"Beth, wake up!"

Waarna Beth wakker wordt en er zeer depressief uitziet (ze wordt dan ook geknuffeld door Derek en Natalie) en de film ook afgelopen is na circa 95 minuten. Wel zien we tijdens de aftiteling nog de vader buiten in de sneeuw lopen (dan horen we ook weer vrolijke muziek) en zien we nog een keer de verlichting knipperen (inclusief zoomend geluid). De betekenis ervan ontgaat me, en hetzelfde geldt voor het einde en dat geldt eigenlijk ook voor de hele film, want waar heb ik nu naar gekeken?

Ik vermoed dat de film een allegorie is voor zaken als de (Corona)pandemie, depressie en overmedicatie van de samenleving, etc. Omdat het verhaal mysterieus is, wist de film me nog enigszins te vermaken en ook met de deprimerende sfeer, het winterlandschap en de beelden van de duisternis zit het wel goed. Qua horror moet je er wel niet veel van verwachten, hooguit qua spanning (die er overigens niet is), want het is geen bloederige film en er valt ook geen bloed of gore in te zien. En het is zeker ook geen zombiefilm!

Ook krijg je best veel muziek te horen en vooral als Beth in de auto rijdt en dan een cassettebandje opzet wat ze voor haar vader heeft gemaakt. Het zijn wel allemaal onbekende liedjes, maar een aantal daarvan zijn geschreven en uitgevoerd door Josh Strait, oftewel de man met de gitaar die we steeds op het podium in de bar zien.

De cast deed het verdienstelijk en zeker wat betreft hoofdrolspeelster en talent Niamh Carolan als Beth. En verder vond ik Solange Sookram (als Natalie) en Colleen Furlan (als Tabitha, die zich afgekort Tabby noemt) wel mooie vrouwen om naar te kijken en van Colleen Furlan zien we ook nog wat naaktheid tijdens een fraaie bed scène.

Maar veel kan ik niet van het depressieve "Wintertide" maken, want ik vond het maar een rare film.

P.S. bij het zien van de filmposter, moet ik steeds denken aan de klassieker "Dreaming In Red" van "Dismember".