Hot Milk (2025)

Als enig kind begeleidt Sofia [Emma Mackey] haar invalide moeder Rose [Fiona Shaw] tijdens een peperduur verblijf in de kliniek van Dr. Gomez [Vincent Perez] in de hoop dat hij Rose kan helpen af te komen van haar medisch onverklaarbare handicap. De moeizame relatie tussen moeder en dochter krijgt een impuls door de verschijning van de engelachtige Ingrid [Vicky Krieps] die Sofia duidelijk maakt dat haar leven niet onlosmakelijk verbonden hoeft te zijn aan haar moeder. Psychologisch drama loopt al snel over van onderhuidse spanning, maar weet blijkbaar niet waar het moet gaan. Het blijft om de hete brij heendraaien, stelt het geduld behoorlijk op de proef en eindigt met een anticlimax. Deze slowburner vat uiteindelijk niet eens vlam! De trailer is veel beter.

Vicky Krieps heeft overduidelijk het talent om in interessante films terecht te komen.

Ook deze weer - waarbij ik misschien wel even moet wijzen op het verschil tussen interessant en goed, want daar moet ik nog een nachtje of wat over slapen en de film nog eens zien over een weekje of wat, en misschien zelfs ook het boek lezen, want het voelt op een aantal vlakken aan alsof er nogal wat blijft liggen. Aan de andere kant is dit echt ook wel zo'n film waar alle puzzelstukjes achteraf gewoon blijken te passen.

Over de rolbezetting in ieder geval niets dan positief nieuws - Mackey laat zich niet intimideren door alle 'grote' namen en zet een volstrekt geloofwaardige en kloppende rol neer. Perez is geniaal in zijn rol als ongrijpbaar-mystieke gebedsgenezer met inschrijving in het kwakzalfregister, ik had hem niet eens herkend als ik heel eerlijk ben. En Krieps, ja, die zet weer eens een echte Krieps-rol neer - zichzelf, zonder zichzelf te zijn, en ook dat is wel een talent wat maar weinigen hebben. En dan als laatste, en wellicht de mooiste rol en het lelijkste karakter - de alles overheersende en eisende nare oude mevrouw van Fiona Shaw. De manipulatie had nog wat dikker aangezet kunnen worden, maar dat is dan ook wel zo'n beetje het enige.

Die anticlimax waar mijn beide voorgangers het over hebben? Ik zie dat toch echt heel anders. Als je het boek leest en dat naast het verhaal in de film legt kan je misschien een mening hebben over hoe goed het boek verfilmd is, maar als film werkt het voor mij ook zonder dat al wel voldoende. Lezen en herzien zal het naar verwachting alleen maar beter maken.

Moeder-dochterconflict en een vakantieliefde onder de brandende Spaanse zon. Prima uitgangspunt. Met de tagline “Queer Coming of Age“ klinkt de film ook nog eens verleidelijk. Hot Milk maakt het niet waar. De film van Rebecca Lenkiewiczs is een starre, zielloze en clichématige beleving.

De film begint niet eens onaardig. Moeder Rose zit met dochter Sofia aan het strand. Geen idyllisch strand. Het strand bestaat uit een paar strepen steen en viezig zand. Op de achtergrond zijn fabrieksruïnes zichtbaar. Moeder en dochter hebben er een huisje gehuurd omdat Rose er in een kliniek moet worden behandeld. Ze heeft chronische pijnen en verlammingsverschijnselen en kan niet meer lopen. Ze lijdt hardop en klaagt. Sofia ondergaat het stoïcijns. Als het haar teveel wordt rookt ze buiten een sigaret of gaat zwemmen. Hun gespannen relatie wordt subtiel weergegeven en is zichtbaar in een lege blik of in een fijnzinnige handeling. Op zich een redelijk boeiende opmaat voor een interessante film, ware het niet dat de film de opmaat niet meer overstijgt.

De verschijning van een paar andere personages in de vorm van een excentrieke genezer en een hippieachtige love interest zorgt voor afleiding en belooft wat leven in de film te brengen. Nee, toch niet. Het gaat eigenlijk alleen maar bergafwaarts. Het psychodrama over ingebeelde ziekten en seksuele bevrijding dat de film wil zijn, komt niet uit de verf. De dialogen zijn clichés en het acteerwerk is houterig en ontbeert elke vorm van hartstocht.

Aan het eind wordt de zieke moeder geheeld met shocktherapie. Misschien wordt ze ook wel overreden door een vrachtwagen en kan dochterlief met haar hippie bevrijd van alle lasten de zon tegemoet rijden. Of misschien wordt dochterlief wel meegesleurd door een hoge golf tijdens het zwemmen. Het kon me geen moer schelen. Het motto dat Lenkiewicz de film meegeeft luidt: “I have been to hell and back. And let me tell you, it was wonderful“. Ik ben het daar niet mee eens. Het was helemaal niet wonderful.