Poison (2023)

"Anderson's vierde korte film 'Poison' sleurt het publiek direct mee in een meeslepend narratief momentum waarin de snelle aanhaling van dialogen, het terugkerende vertelperspectief en -techniek, evenals het tamelijk ingetogen kleurenpalet en de besloten setting, enorm bijdragen aan de totstandkoming van een voortdurende gespannen sfeer en conflict dat uiteindelijk besluit een verrassende wending te nemen. De film houdt het publiek dan ook opzettelijk scherp alvorens het thema en de bedoeling zich openbaren."

Een nette 7,1/10 van mij voor Poison (2023). Voornamelijk de spanning voelde verfrissend tijdens het kijken, evenals de finale. Het nam direct een andere wending waarbij ik toch wel even moest lachen, wat vlug daarna vervloog. Het Wes Anderson stijltje voelde passend tot aan dit eindstuk, maar niettemin is het een succesvolle korte film geworden.

De beste van deze reeks films rond Roald Dahl. Een strakke film, soms nog wel iets van spanning en hoewel je de clou van verre ziet aankomen is dit nog best vermakelijk kijkvoer. Ook dat gedoe met het doorbreken van de vierde wand werkt hier wel oké. Verder allemaal niet heel bijzonder maar wel het filmpje dat de volledige duur niet verveelt. 3,0*.

Na Henry Sugar het beste van die vier kortverhalen van Dahl. Een leuke spannende short die die spanning goed weet vast te houden tot het einde.

Een geweldige Cumberbatch ook die met weinig expressie net veel expressie toont. Grappig en entertainent. Het gekissebis was leuk en verveelde hoegenaamd niet. Wes Anderson maakt er wel wat van. Goed!

Wes Anderson maakte vier korte films die alle gebaseerd zijn op een verhaal van Roald Dahl. Poison is de tweede film van die reeks die ik heb bekeken. Eerst het vermakelijke The Wonderful Story of Henry Sugar (2023) bekeken en intussen ook The Rat Catcher (2023) gezien. The Swan (2023) staat nog open maar volgt binnenkort.

Inhoudelijk staan de verfilmingen van de verhalen van Dahl los van elkaar. Onderlinge herkenbaarheid is er desondanks. De toneelmatige enscenering en de bezetting zijn grotendeels overeenkomstig. Zo verschijnt in Poison Ralph Fiennes weer kort in de rol van Roald Dahl. En zien we ook Dev Patel, Ben Kingsley en Bendict Cumberbatch terug die ook allen in The Wonderful Story of Henry Sugar meespeelden.

Ook in Poison laat Anderson gebeurtenissen bewust niet zien. Hij laat de handeling vertellen door een van de acteurs in plaats van de handeling in beeld te brengen. Terwijl een acteur een verklarende monoloog houdt of zelfs een dialoog opvoert, zijn de andere personages inactief en staan zwijgend op hun plek. Die situaties werken bevreemdend en maken een droogkomische indruk. Bijkomend voordeel van die verteltechniek is trouwens dat die de zaken heerlijk bondig houdt en dat is in een korte film natuurlijk altijd welkom.

Poison is absoluut een leuke korte film. Van de drie die ik tot nu toe zag is de film ook de zwakste. In visueel opzicht heeft de film minder te bieden. Mooie achtergronden maar gewoon minder kleurrijk en creatief. En inhoudelijk ervaarde ik de spanning en suspense die het lezen van het verhaal van Roald Dahl oplevert, niet in de film. Waarschijnlijk zit de vormgeving het ontstaan van een spanningsboog in de weg. De Anderson-methodiek werkt beter als humor, mysterie of vervreemding aan de orde zijn. De spanning is er In Poison in elk geval niet mee gediend.