Le Successeur (2023)

De film begint veelbelovend en bouwt ook op naar op z’n minst een spannende thriller, maar weet geen bevredigende climax te bereiken. Wanneer de hoofdpersoon het meisje vindt neemt hij onbegrijpelijke beslissingen (waarom zou hij niet de politie bellen als hij toch al een hekel aan z’n vader had en als hij zijn eigen imago wilde beschermen wat was zijn plan met het meisje dan?), wordt het plot ook ongeloofwaardig (waarom mengt hij zijn medicijnen door het eten voor het meisje dat evengoed niet in slaap is gevallen en hoe kunnen zijn hartproblemen juist nu opeens weg zijn?) en gedraagt hij zich als een kluns waardoor het bijna een klucht wordt. Dan volgt er een ontknoping die wellicht ontleend is aan de Griekse tragedie, met name Oedipus, maar zonder het tragische effect omdat hij niet zijn eigen vader blijkt te hebben vermoord maar de dochter van een vriend van zijn vader met wie hij sowieso niets te maken wil hebben. Wel zal die vriend een ‘oedipaal’ moment beleven als hij ontdekt dat zijn vriend de moordenaar van zijn dochter blijkt te zijn, want in plaats van dat de hoofdpersoon het geheim van zijn vader overneemt (‘erft’) wijst hij de vriend van zijn vader naar de waarheid (en ook hijzelf zal ongetwijfeld vragen krijgen van de politie maar dat vervolg zit dan weer niet in de film). Al met al is het een onderhoudende film maar de plot rammelt en de film heeft uiteindelijk niet de kracht die het belooft en waar je op hoopt.

Zonderlinge mix van genres (IMDB noemt het zowaar een thriller) over een succesvolle modeontwerper [Marc-André Grondin] die in een drukke periode van zijn carrière met tegenzin terugkeert naar Canada na de dood van zijn vader, die hij jarenlang niet heeft gezien. Hij wil de zaken dan ook zo snel mogelijk afhandelen, maar het lot lijkt hem daar te willen houden. En dan doet hij een schokkende ontdekking. Legrand besteedt buitengewoon veel tijd aan de paniekaanvallen van de hoofdpersoon en haalt daarmee iedere schijn van vaart uit dit magere verhaal dat bol staat van de ironie. Een ideaal scenario voor Alfred Hitchcock Presents, want Hitchcock had dit gemakkelijk binnen 25 minuten afgehandeld.

De aanvankelijk langzame ontwikkeling houdt wel de voorbode van het drama in en doet vermoeden dat er een spannende thriller volgt.

En zo is het ook, waarbij veel scènes als het ware in real time worden weergegeven.

De act van de volledig uit zijn evenwicht geslagen hoofdrolspeler komt op het randje van het belachelijke en het slot zal menigeen ontgoochelen. Er kan perfect een vervolg worden aangebreid.

Toch boeit de film in zijn geheel en verdient een accessit.

Xavier Legrand zorgde voorheen reeds voor een bijzonder goed gemaakte "Jusqu'à la,Garde".

Een film die je moet kijken zonder er iets over op te zoeken. Een film die begint als een soort dramafilm over werk en stress en familieproblemen dan met een hele onverwachte twist komt. Ik houd daar wel van. En op het einde komt er eigenlijk nog een tweede twist. Dit is niet een standaard dramafilm. Het acteerwerk is ook wel goed. Het lijkt mij een hele moeilijk rol om te spelen maar de hoofdpersoon speelt die wel goed. Ik heb eigenlijk geen problemen met de handelingen van de hoofdpersoon en vind juist dat het goed is uitgebeeld. Het is overduidelijk dat de hoofdpersoon niet de politie belt omdat het zijn persoonlijke project kan schaden die hij als eerste uitgevoerd wil zien worden. En na zijn persoonlijke, ijdele project. De modewereld is sowieso heel ijdel dan wil hij wel gerechtigheid. Goede mensen kunnen slechte dingen voor persoonlijk gewin. Ben wel benieuwd naar de volgende film van de regisseur. De ongeloofwaardigheid die men denkt aan te vinden komt door een vorm van dat mensen rationeel handelen. Maar mensen zijn helemaal niet rationeel. Rationeel handelen is ook zoiets als waarom zou je roken als het ongezond is? Dat is niet rationeel. Het is duur en ongezond en dus niet rationeel om te doen. Ik ben nu gestopt met roken en misschien denk ik daarom aan roken. Hoe dan ook het is een goede film.