Stopmotion (2023)

Franciosi verdiend absoluut een betere film dan dit. Hoe vervelend kan een film zijn. Totaal niet boeiend, wat een slappe kost. Geef imbd gelijk, doe uzelf een plezier, kijk niet...

,

O man, o man! Waar moet ik eigenlijk beginnen? Nou goed, ten eerste heb je de klassieke opzet: van de getalenteerde jonge kunstenaar Ella die leeft in de beklemmende schaduw van haar beroemde stop-motionmaker moeder. Maar als deze strenge oude moeder wegens een beroerte in het ziekenhuis belandt, ontploft er iets in Ella's psyche. Wat volgt is een afdaling in haar nachtmerrieachtige verwrongen gekwelde geest. Dit kunstenaar wordt gek'-uitgangspunt krijgt een geweldige verontrustende nieuwe draai door de stop-motion-animatie. Door live-action en stop-motion te combineren, waarbij de grenzen tussen de twee vervagen, wordt het publiek meegenomen op een bizarre reis.

Ten tweede valt het kunstenaarschap in deze film niet te ontkennen! Het meest opvallende visuele element is natuurlijk de stop-motion. Regisseur Robert Morgan, is zelf een maker van stop-motion en is bekend van meerdere korte films waaronder andere “Bobby Yeah”, "The Cat with Hands" en “D is for Deloused” in ABCs of Death 2, En Morgan's stop-motionanimatie is absoluut creatief en inventief!

Maar het is niet alleen het praktisch effectwerk van de animatie die indruk maakt en tegelijkertijd afkeer opwekt, maar ook de onberispelijke zenuwslopende geluidsontwerp. De gewrichten van de poppenarmaturen kraken, het zachte zuchten van de geanimeerde personages of bij wonden hoor je onsmakelijke soppende geluiden enz. Dit kleine detail maakt het voor de horrorliefhebber allemaal net iets leuker! Sowieso wordt de horror, in tegenstelling tot films van de laatste jaren, waarin de verschrikking uit het psychologische komt, niet vergeten om grotesk of weerzinwekkend te worden.

En dan is er nog het acteerwerk van Aisling Franciosi. (GoT, het debacle wat Nachtegaal heet, en The Last Voyage of the Demeter (2023) die met een rustige, meeslepende uitvoering, het kloppende hart van dit alles was. Zonder twijfel was haar genuanceerde optreden en ingetogen wreedheid, het beste dat ze tot nu heeft gegeven! Ze krijg hulp van het jonge meisje Caoilinn Springall (The Midnight Sky) die regelmatig het scherm met haar deelt. Acteur Tom York is gelukkig wel handig om het plot vooruit te helpen maar hij is ook enige aanmerking op de film!

Regisseur Robert Morgan weet de spanning meesterlijk op te bouwen. Zijn regie vangt alle griezeligheid van het verhaal, bijna tot in de perfectie. Het is ook een film die je moet ervaren en misschien niet om volledig begrepen te worden. Kan dat...met een vrouw die totaal "coco-nuts" gaat? Het uiteindelijke resultaat zal de horrorliefhebber van zijn sokken blazen! De cijfers liegen er dan ook weer niet om! Maar voor mij als zichzelf respecterend horror-fanaat die steeds hongert naar nieuwe verdorven geneugten, is dit frisse en zeer goede waanzin!

Druilerige, saaie horrorfilm met een cool onderwerp. Het ligt dan ook niet aan de stopmotion-animatie; die scenes zijn erg geslaagd. Nee, het zijn vooral de suffe, abstract uitgewerkte personages die tekort schieten, in combinatie met een weinig boeiend script. In het laatste half uur gaat de boel alsnog behoorlijk los met een flinke dosis gore, maar tegen die tijd is de boel niet meer te redden.

Het verhaal over stopmotionfilmer Ella die in de schaduw van haar overheersende moeder staat, is een verhaal over passie, vervoering en innerlijke conflicten. Deze gesteldheden zijn gevat in verontrustende en bezielende beelden die iets doen met de waarneming van de kijker. De film ontleedt op een duistere manier de psyche van Ella en maakt daarbij gebruik van allerhande horrorelementen als monsters en bodyhorror. Het personage Ella wordt fantastisch vertolkt door Aisling Franciosi die ik ook al erg goed vond in The Nightingale (2018).

Regisseur en schrijver Robert Morgan beschouwt en ontleedt Ella’s innerlijke wezen en dat is een fascinerend proces. Er openbaart zich een behoorlijk duister innerlijk waarmee de film vaardig aan de haal gaat. De film bezit een drukkende atmosfeer die wordt beklemtoond door nachtmerrieachtige momenten die heel intens raken aan thema’s als invretende zelftwijfel en drang tot zelfvernietiging. Het zijn mooie beelden die grote indruk maken. Het zijn ook beelden die zo'n prominente plek in de film hebben dat ze een stagnerend stempel op de voortgang van het verhaal drukken. ’t Is een beetje ploeteren. Hollen en stilstaan. Het verhaal uiteindelijk ondergeschikt. Desondanks is Stopmotion een boeiend schouwspel. De film zit gewoon prachtig in elkaar.

De kunstzinnige manier waarop het verval van het innerlijke wezen van Ella wordt uitgebeeld is schitterend. De manier waarop is creatief, bizar, betoverend en bijzonder fascinerend. Het verhaal gaat soms te ver kopje-onder in de afleidende beeldenpracht, maar voldoende genoten heb ik zeker.

Gemengde gevoelens over deze film die de hoge verwachtingen helaas niet kon inlossen. Qua verhaal niet echt boeiend en vrij traag opgebouwd. Daarbij worden de grenzen van realiteit en het psyche van een totaal zelfvernietigende vrouw constant met elkaar verweven waardoor de film uiteraard ook een vaag beeld ontwikkelt bij de kijker. Gelukkig wordt het tweede deel van de film interessanter met redelijk goed uitgevoerde gore en natuurlijk de poppen die voor de nodige fantasievolle scènes zorgen in combinatie met horrortaferelen. Pluspunt zijn natuurlijk de stopmotion beelden die de aandacht van de kijker weet vast te houden. Maar meer dan een 6/10 kan ik er niet van maken.

De trailer zag er al wel tof uit en ik vond Robert Morgans korte stop motion film The Cat with Hands (2001) ook al de moeite (YouTube). Mooie gelegenheid ook om Aisling Franciosi weer eens te zien, wiens werk ik compleet heb gemist sinds haar fijne rol in The Nightingale (2018). En daar heb ik gelijk spijt van, ik denk dat ik The Last Voyage of the Demeter (2023) ook nog op zal zetten deze challenge.

Bij eerste kijkbeurt ben ik jammer genoeg nog niet zo lyrisch als Joolstein, maar het zou kunnen dat herziening daar iets aan verandert, ik was wat vermoeid. En ik heb alsnog genoten. Stopmotion is erg sfeervol met creepy character designs en de animatie is erg goed. Aisling speelt de tragische figuur Ella zoals je mag verwachten zeer sterk, en Morgan laat zien dat hij prima een lange film aan kan, dat belooft wat. Hopelijk is het geen eenmalig iets.

3,7*

-Bij de Horrorchallenge 2024

De eerste helft is uitstekend, met een sterke Aisling Franciosi in de hoofdrol die een film als Stopmotion gemakkelijk op sleeptouw kan nemen. Regisseur Robert Morgan zet een beklemmende sfeer neer met een ideale combinatie tussen animatie en reguliere horror en houdt die balans voor een lange tijd sterk in leven. Zo hangt er een onheilspellend, mysterieus sfeertje door de film heen en daarnaast komt het visuele vlak verzorgd en gedetailleerd voor de dag. De tweede helft is echter wat slapper, waarbij de psychologische aspecten een ruime voorsprong krijgen waarna het gebeuren toch wisselvalliger wordt. De daaropvolgend prominentere aanwezigheid van Caoilinn Springall als kwaadaardige bliksemafleider is zelfs misplaatst, met een gebrek aan dreiging en een veel minder effectief tempo dat daaruit wordt voorgebracht. De spanning is daarnaast volledig weg en met een weinig enerverende finale dooft Stopmotion zelfs een beetje uit, maar dat neemt niet weg dat de aanloop vol zit van kwaliteit.