Nowhere (2023)

Gewoon een mooie film, niet spectaculair maar dat moet ook niet altijd. Er werd goed geacteerd en het bleef mij boeien dus een 7 op 10 voor mij...

Nowhere

Wauw, wat een rit was dit zeg. Een emotionele rollercoaster.

De film werd eigenlijk direct vrij aangrijpend wanneer een man met haar hoogzwangere vrouw probeerde te ontsnappen uit hun land met behulp van een vrachtwagenchauffeur. Helaas werden Mia en haar man gescheiden van elkaar, omdat de container van de vrachtwagen te vol zat. Met een een groepje andere vluchtelingen verstopte Mia zich in een container, maar ze werden toch ontdekt. Zonder pardon werd iedereen neergeschoten, maar Mia wist te overleven door zich op een paar gestapelde kratten te verstoppen. Uiteindelijk belandde haar container door een storm in zee en vanaf hier moest ze zien te overleven terwijl ze dus ook nog hoogzwanger was.

Respect hoe Mia het toch voor elkaar heeft gekregen om te bevallen in een container op zee tijdens een storm, voor de baby heeft weten te zorgen, voor haarzelf heeft weten te zorgen en daarna haar baby en haarzelf in veiligheid heeft weten te stellen, nadat de container uiteindelijk is gezonken. Ze had wel wat geluk met de overgebleven cargo wat ook in de container zat, maar toch. Er zaten haar ook genoeg dingen tegen en dan verliest ze ook nog haar man. Ze gaf in ieder geval alles.

Niet verwacht dat het zo'n mooie aangrijpende film zou worden en ondanks dat het overgrote deel in de container plaatsvond, verveelde de film nooit.

4 sterren.

Degelijke drama thriller gefilmd op grotendeels 1 locatie. Soortgelijke concepten zijn al eerder toegepast, onder de grond, in een grot, op een eiland, en ga zo maar door... Ik vond de dystopische setting wel minder geslaagd. Het is slechts een randverhaal, vooral in het begin, maar verder is het irrelevant.

De link met echte vluchtelingen is snel gelegd waarbij de zee een verraderlijke reputatie heeft van geven en vooral nemen. Al bij al zeker niet slecht gedaan. De creatieve geest explodeert blijkbaar als je in een noodsituatie zit blijkbaar. Hopelijk ook voor klunsen zoals ik als het er ooit toe doet...

De film zakt voorbij halfweg wat in, maar blijft toch onderhoudend. Niet slecht, maar ook niet memorabel. Soms een beetje te toevallig zoals de scènes met de walvissen.

Aan huilende baby's heb ik een broertje dood en vanaf halverwege de film vormt dat zowat het constante achtergrondgeluid. Vond het ook allemaal zo overdreven. Welke douane is dat die vluchtelingen aan flarden schiet? Zoiets bestaat echt uitsluitend in de zieke fantasie van Netflix. Bepaalde scènes waren opwindend in beeld gebracht, zoals dat containerschip in de storm, maar de eentonigheid domineert toch wel.

Knap om ruim een uur te kijken naar een vrouw in een zinkende container. Wat men niet heeft bedacht om er wat spanning in te gooien, dat grenst aan het ongeloofwaardige.
Het verhaal start in een een soort fantasieland, waar een militaire macht het voor het zeggen heeft. Soldaten in een soort carnavalskostuum moorden er op los. Smakeloos en draagt totaal niet bij aan het verhaal.
Midden op de oceaan telefoonbereik hebben terwijl je op een container dobbert? Wist niet dat het kon.
De muziek maakt het nog allemaal erger dan het al is. Vooral tegen het einde is het toch wel bedoeling van de kijker om de tranen te laten vloeien.
De walvis die de baby natspuit zodat ze gaat huilen en moeder zo haar kind vindt, is wel erg ver gezocht.
Aardig vind de inventiviteit van Mia. Waar oortjes niet handig voor kunnen zijn.
De baby acteert het beste.

Ik heb opzettelijk de spoilers hier vermeden, en ben dus zonder veel voorkennis aan de film begonnen. Ik hou wel van films die zich in een enkele plaats afspelen en die realistisch zijn. Hoewel, bij sommige zaken begonnen mijn wenkbrauwen toch aardig te fronsen: telefoonbereik hebben midden in de oceaan, rauwe vis eten terwijl later blijkt dat de vrouw over een aansteker beschikt, een grote wond aan het been zelf dichtnaaien met ijzerdraad (Eat your heart out, Rambo!), de placenta van haar baby opeten terwijl ze evengoed haar eigen moedermelk kon opvangen in een fles en dan zelf opdrinken... en als topper de walvis die de vrouw helpt om haar baby terug te vinden.

Gruwelijk overlevingsdrama over een jonge moeder en haar pasgeboren baby. De film bevat een aantal afschuwelijke scènes. Dat had van mij best een paar onsjes minder gemogen, te meer wanneer die scènes de toch al wankele geloofwaardigheid van het verhaal in het geding brengen. Protagoniste Anna Castillo gooit haar hele hebben en houwen in de strijd. Puik gedaan.

Survival in de puurste vorm, rauw krachtig en reëel. Toppertje. Interessant om voorafgaand aan deze film 1984 van Michael Redford te kijken.

Matig survival drama. Het verhaal is simpel en lijkt puur verzonnen om de Spaanse vrouw in de container te krijgen want het voegt verder weinig toe. Het eerste deel gaat nog wel, maar na een halfuur de dame in de container te zien worstelen met wat geforceerde scènes om de kijker te willen shockeren, heb je het eigenlijk wel gezien en slaat de verveling toe. Men rekt de film onnodig lang uit om te blijven boeien. Ook het realisme, voor zover je daarover kunt spreken, is op een gegeven moment ver te zoeken waardoor de film bijna lachwekkend wordt. Acteren kan de dame verder wel. 2.5/3.0

Wat een slechte film nog niet eens het niveau van een B film. Mensen worden vermoord in een container en is schoon met een emmertje water. Tijdens een storm op zee is het helemaal zo niet realistisch, bemanning van het schip loopt gewoon op het dek en de hoofdrolspeelster vliegt van links naar rechts door de container. En hoe knap een container doorzeeft met kogels blijft gewoon drijven hoe knap. Ik kan er echt niet naar kijken!

Wat een verassende film is dit.

Een aangrijpende en spannende film.

En het kan niet anders, dat Amerikaanse bekende producers deze actrice Anna Castillo ook zullen gaan ontdekken.

Dat hoop ik wel, want ze verdient het met haar acteer prestatie in deze film.

Ze speelt werkelijk fantastisch en kan de film, in de climax zelf dragen.

Op een sterk spelende en aangrijpend acterende wijze.

Over hoe Mia het probeert te overleven op de open zee.

Een hele goede en ontroerende Spaanse film.

Goedgemaakte, spannende spaanse film over een hoogzwangere vrouw die, in een poging aan een toekomstig totalitair regime te ontsnappen, terechtkomt in een drijvende container op zee. Het bizarre gegeven wordt visueel indrukwekkend vormgegeven en de hoofdrol van Anna Castillo is al even imposant. De plot is aan de voorspelbare kant en natuurlijk valt er gezien de beperkte plaats van handeling niet heel veel te beleven, maar overwegend is de film meeslepend, spannend en hier en daar behoorlijk aangrijpend.

Wat een leuke verrassende goede film zeg ! Om te beginnen is dit een film over hoop en overlevingsdrang van de mens in uitzichtloze situaties. Als je die bril al niet opzet en uitgaat van het zal wel goed aflopen, tja dan zal de film je ook niet weten te overtuigen. Het verhaal weet vanaf het begin je op het puntje van je stoel te brengen door het extreme brute regime waaruit blijkt dat vrouwen en kinderen vermoord worden. De weg naar ontsnapping via een zeecontainer wordt knap en spannend weergegeven. Eénmaal in de zeecontainer gebeurt er vanalles waardoor de spanningskracht vergroot. En zo onrealistisch was het allemaal niet omdat de hoofdrolspeelster erg vindingrijk was. Wat schietgaten op zo'n grote container zal in begin nog niet zoveel uitmaken als je het daadwerkelijk kunt stoppen met materiaal uit de container. Het luik werd vooral al een stuk los gemaakt door te boren en niet door een zakmes, maar uiteindelijk door het hefboomprincipe. Anna Castillo is formidabel in haar uitzichtloze rol en weet op ieder manier van haar handelen geloofwaardig over te komen. Pluspunt zijn ook de prachtige beelden van haar eenzaamheid in volle zee en de magische scène van de walvis die een link geeft naar hoop en de kracht of wil om te overleven. De slotscène zit uiteraard vol dramatiek, maar wel op een spannende manier weergegeven. Ook al denk je dat het zo wel zal aflopen, toch hoop je dat niet het tegenovergestelde gaat gebeuren. Oja, de scène met de badeendjes is geweldig. 8/10

Dit is dan mijn eerste film van 2024 en tevens mijn laatste tijdens de kerstvakantie. Overlevingsfilms op zee zijn er al genoeg, maar een overlevingsfilm in een container op zee is volgens mij nog nooit gemaakt. Wie zin heeft in een echte survival-film, inclusief Spaans temperament met actrice Anna Castillo in de hoofdrol, zit goed in een meedogenloos avontuur die je niet in de koude kleren gaat zitten. Of soms zelfs zonder kleren in het geval van Anna Castillo.

In de nabije toekomst breekt de onrust uit in Spanje. Er is een oorlog gaande en de hoogzwangere Mia (Anna Castillo) en haar echtgenoot Nico (Tamar Novas) proberen het land te ontvluchten. Vrouwen en kinderen zijn hun leven namelijk niet meer zeker in Spanje, waar er niet genoeg is voor iedereen. In Ierland kan men nog wel een normaal leven leiden, dus koopt Nico in een Spaanse haven wat douaniers om, zodat hij met Mia een container kan betreden.

De twee blijken niet de enige verstekelingen, want meer Spanjaarden wagen de oversteek over de oceaan. Maar net voordat alles in kannen en kruiken is, worden Mia en Nico van elkaar gescheiden. Hierdoor en omdat iedereen in Mia's container wordt geëxecuteerd bij een militair checkpoint door smeerlap Gil (Tony Corvillo), belandt Mia zielsalleen in een container op een containerschip op de Atlantische Oceaan. Tot overmaat van ramp valt haar container na een zeestorm ook nog eens van het containerschip. Vanaf dat moment is ze op zichzelf aangewezen.

"Nowhere" is een vrij heftige film waar geen mensenleven zeker is, dus een fijne popcornfilm is dit zeker niet. De tegenslagen stapelen zich snel op voor Mia en alles wat fout kan gaan, gaat ook fout. De filmtitel is opzicht ook ironisch, want Mia drijft natuurlijk heus wel een bepaalde kant op, net als het verhaal, dat overduidelijk draait om menselijke veerkracht. De hoogzwangere vrouw begint al snel te inventariseren waar haar container mee is gevuld (onder meer sterke drank, verpakte oordopjes, verpakte televisies, verpakte hoodies, verpakte Tupperware vershoudbakjes, wat eten en drinken, een aansteker, wat plakband en een boormachine) en ook begint ze manieren te vinden om regenwater te verzamelen en gebruikt ze gaten, ontstaan door kogels, om naar de horizon te kunnen kijken en zeewater te lozen.

En omdat Mia hoogzwanger is, gaat ze ook nog eens in de container tijdens een storm bevallen en dat werd best fraai en bijzonder weergegeven. Niet alleen zie je dan de borsten van Anna Castillo, die al haar kleren uittrekt en daarna in teugels gaat hangen om te kunnen bevallen, ook zie je de onderwaterbevalling van het kind, te weten een dochter, expliciet in beeld. En naderhand krijgt het kind ook borstvoeding en krijg je moedermelk uit één van de borsten te zien. Het meest onsmakelijke moment in de film is overigens als Mia de moederkoek (die ze ook in eerste instantie bewaart in een Tupperware vershoudbakje) gaat opeten bij gebrek aan eten.

Mia groeit als persoon en weet steeds beter te overleven, waardoor ze zich niet laat kisten door de talloze tegenslagen, zoals een flinke wond aan haar been (die ze hecht met onderdelen van een televisie en ze gebruikt de sterke drank om de wond te steriliseren) en de container die uiteindelijk toch zinkt. Onwillekeurig vraag je je als kijker ook af hoe je het er zelf vanaf gebracht zou hebben in die situatie. Ik zou waarschijnlijk al na een paar dagen het loodje hebben gelegd, maar Mia is gelukkig een stuk inventiever.

Misschien wel een beetje te, want vissen vangen met een net gemaakt van oordopjes is wel heel erg vergezocht. En er zitten wel meer ongeloofwaardige gebeurtenissen in "Nowhere", zoals telefoons waarvan de accu's erg lang mee gaan en die zeewater bestendig zijn en ook blijkt er op de oceaan gewoon telefoonbereik te zijn, die zich voor het grootste deel afspeelt in een zeecontainer. Pas na circa 65 minuten weet ze zich uit de container te boren (met een accuboor welke toevallig in de container lag), te zagen (met een zakmes met zaag) en te trekken (als sardientjes in blik). Ondanks dat is de Spaanse film toch goed voor enkele memorabele en spannende scènes. De ontknoping is opzicht vrij voorspelbaar en bevat ook de nodige dramatiek, maar vond ik wel mooi.

Het acteerwerk van Anna Castillo is opzicht veelzijdig genoeg om je als kijker op het puntje van je stoel te houden. Hoewel er een moment komt dat Mia’s handelingen aanvoelen als een herhaling van zetten. Maar haar doorzettingsvermogen roept in ieder geval bewondering en sympathie op. Buten Anna Castillo moet je het verder doen met baby Noa, die vooral huilt en van de borst drinkt, en Tamar Novas als echtgenoot Nico. Hem zien we in het begin van de film nog fysiek in beeld en daarna horen we hem alleen nog via de telefoon diverse keren. Dat laatste had van mij niet gehoeven en het was beter geweest als hij in de andere gezonken container had gezeten.

"Nowhere" is misschien iets aan de lange kant en dat het verhaal nogal abstract blijft (geen idee waar de wereldcrisis nu precies om draait) is ook min of meer een gemis. Maar als je de ongeloofwaardigheid loslaat en geduld hebt, zie je best een aardige Drama / Thriller film met een meeslepend verhaal.

"I know something for a fact.”
“What?”
“That I love you more than yesterday.”
“But less than tomorrow.”

Tja, normaal gesproken ben ik best wel fan van dit soort survivalfilms, al zijn de laatste twee films die ik met dat thema heb gezien niet bepaald heel sterk gebleken. De laatste film die ik namelijk zag was “Fall” en deze Spaanse op zee survivalfilm biedt eigenlijk net zo weinig, of misschien net zo veel? Ik zag deze film vorig jaar al wel eens voorbijkomen en omdat ‘Theunissen’ hem laatst ook had gezien en hier zijn mening had gepost was ik toch wel erg nieuwsgierig naar deze film, volgens mij sloeg ik hem toen over omdat het de horrormaand was, en daarna was de film toch door mij wel vergeten.

Wat eigenlijk direct op valt is de wazige basis waar deze film op leunt. Het achtergrondverhaal draait namelijk op een Spaanse economie die valt en waar vrouwen en kinderen hun leven totaal niet meer zeker zijn, je ziet op het begin zelfs hoe die vrouwen vast kwamen te zitten en zelfs nog vermoord werden, al vond ik de scene in die container wel keihard waar de vrouwen achter die wand geliquideerd werden.

Goed, het hele survivallen op zee vond ik prima, en ik vind dat ook best een leuk thema al zeg ik het zelf, ik kan daar vaak wel gewoon van genieten en de meeste survivalfilms raken mij wel. Wat mij dan weer irriteerde was het feit dat ze ging bevallen in die container, het kindje de navelstreng om haar (ik meende dat het een dochtertje was) nek had en duidelijk verstikt was (omdat het kindje niet meer schopte in de buik) maar, op magische wijze wel tot leve kwam, en goed beviel in die container. En dat is eigenlijk het moment waar de film bij mij stuk liep en ik er ook totaal niet meer van kon genieten.

Als je, je gewoon focust op het doel van de film is het nog wel redelijk maar, daar is ook wel alles mee gezegd. Acteerwerk is ook prima, alleen was het ook niet zo moeilijk omdat je, je eigenlijk maar focust op één persoon. Nee, ik heb me totaal niet goed vermaakt met deze film, en na vijfenveertig minuten was ik er persoonlijk ook wel klaar mee, en dan moet je al gauw nog een uur zitten, en dat is taai.

Wat een oversentimentele flutfilm zeg.

Na een best sterk begin met de vluchtelingen die bruut vermoord werden en man en vrouw van elkaar gescheiden raakten, zit je plots met een verhaal waarin een zwangere vrouw alleen in een container op zee moet overleven. Dat is nog best een aardig thema, maar het is echt totaal onrealistisch en vooral irritant om te bekijken. Ik kan echt zo slecht tegen huilende baby's en daar moet je dan nog een uur naar gaan luisteren. Los daarvan, knap dat je midden op zee nog telefoonbereik hebt of dat de batterij van de telefoon überhaupt niet leeg is na een paar dagen. Doe mij dat toestel, ik maak het in de praktijk minder mee. Maar ook zichzelf verplegen als een volleerd dokter na haar beenwond ging nergens over en dan zwijg ik nog maar over die idiote scène met de walvis.

Los van dat was dit gewoon een film zonder enige spanning en da's een prestatie gezien het onderwerp. Een enorme storm, haaien, net niet gered worden. Ze hadden er zoveel dingen in kunnen stoppen waardoor dit wel aardig om te kijken was geweest. En nog een enorme ergernis is de soundtrack, met van die sentimentele jankmuziek om nog eens even te willen versterken hoe erg het allemaal wel niet is. Zo cliché. En dan duurt de film ook echt nog eens zeker 20 minuten te lang.

Dit was echt zonde van mijn avond.

1.5*