Kaibutsu no Kikori (2023)

Een Miike op Netflix. Dat gebeurt ook niet vaak, althans niet in Nederland.

Miike is mijn jeugdheld en nog steeds timmert hij aan de weg. Al lijkt hij nu wel op de leeftijd te zijn gekomen dat hij niet meer 5 films per jaar produceert. Met Lumberjack the Monster weet hij de gelikte elementen van American Psycho en de Indonesisch/Japanse Killers bij elkaar te rijgen. Zelfs Sky High van Kitamura zie ik hier en daar in terug.

Advocaat Ninoyima gaat no nonsense te werk en ligt niet wakker als hij over lijken moet gaan. Op een dag raakt hij in conclaaf met een gemaskerde seriemoordenaar en overleeft een aanval. Hij raakt zodanig geobserdeerd door zijn aanvaller dat hij zich in het stof bijt om hem te vinden. Echter zal dat nu wat moeilijker gaan, want bij zijn operatie is hij voorzien van een chip dat zijn geweten prikkelt; iets wat hij daarvoor niet heeft gehad.

Zijn nerdy collega is daarbij iets makkelijker in de genadeloosheid en gaandeweg komen we steeds dichter bij de seriemoordenaar himself, die voornamelijk jacht maakt op de onderlaag van de maatschappij. Maar waarom op hem? Dit zorgt voor een verrassende climax.

Miike laat met dit project zien dat hij nog in topvorm gaat en met de tijd meegaat. Het lijkt erop dat low budget niet meer in zijn woordenboek voorkomt. Zijn loopbaan heeft waarschijnlijk een nieuw hoofdstuk geopend.

4,0*

Fijne film wel, wat mij betreft Miike's beste. Langzaam en traag maar het tempo is toch prima waardoor deze film, ondanks de gruwel en het verhaal, wel lekker wegkijkt. Acteren is redelijk, visueel ook aardig (niet super bijzonder) maar het verhaal en de zoektocht zijn boeiend genoeg en de sfeer is ook vaak goed getroffen. Ook veel zijplotjes die ook niet altijd even goed werken op zichzelf (die rol van die vriend van de advocaat vond ik wat gek) maar wel meehelpen aan de aankleding. Een typische detective eigenlijk die onderhoudend is en vakkundig gemaakt (en daardoor boeit en vermaakt) maar nergens bijzonder is en nergens echt buiten de lijntjes kleurt (en daardoor me ook niet omver blaast of echt raakt). 3,5*.