Tin & Tina (2023)

Ik moet toegeven er zijn een paar zenuwslopende momenten, en de albino-tweeling die de bijbel heel letterlijk neemt, zijn zeker creepy. Maar om een gelijknamige korte film uit 2013, nu op te rekken tot een duur van twee uur, vraagt gewoon om problemen! De makers van de film lijken zelf ook niet te weten wat men er aan kan toevoegen. Een gekke (geforceerde) toevoeging van de mislukte staatsgreep van 1981 en de democratische rechtsstaat. Tegen het einde gaat het ineens nog even over dat mannen te veel taken dumpen bij vrouwen. Met moederoverste van het klooster en haar religieuze indoctrinatie willen ze naar hoe vatbaar kinderen wel niet zijn voor wat ze op jonge leeftijd wordt aangeleerd. Of omarmde ze juist de katholieke uitingen, tja wie zal het zeggen Maar waarom blaft de hond Kuki, dan naar ze? (ruiken ze vies ofzo?) Moeder Lola (Milena Smit) is ook gehandicapt zodat je meer sympathie voor haar kan krijgen. De film draagt ook de horror-aanduiding maar moord en bloed gebeuren buiten beeld! Tja eigenlijk is alles voorspelbaar en werkt niet bevredigend. Regisseur Rubin Stein neemt gelukkig niet zijn toevlucht tot gimmickachtige gemakkelijk schrik. Echter alleen maar komen met de suggestie; dit zijn griezelige kinderen maakt het niet direct een goede film!

Nog maar eens een afschuwelijke slechte Spaanse film op Netflix. Deze was echt niet om aan te zien, slecht acteren en ongelooflijk flauw.....

Vond dit zeer vermakelijke Spaanse mystery-horrorfilm, die me van begin tot eind wist te boeien, zowel qua verhaal, sfeer en beleving. En waarin de cast top was, met Milena Smit als Lola op kop en vond haar eerder al fantastisch in de miniserie: La Chica de Nieve - Seizoen 1 (2023)

Ook vond ik de twee kiddo's fantastisch in hun rol zitten.

De kleine 2u keek zo vlotjes weg. Best verrast door de bizarre lage scores, zowel hier als op IMDb haalt het geen gemiddelde van 5/10. Ach kan er maar zelf van genoten hebben e

Een 8/10 langs mijn kant.

Mja, moeilijk gevalletje. De sfeer zat wel goed, maar de acteerprestaties zijn helaas erbarmelijk te noemen. De film is ook een echt clichéfestival en vervalt van de ene genreplatitude in de andere. Die kinderen waren regelrechte karikaturen. Het leek wel alsof de makers er zelf de draak mee staken toen de twee voor het eerst in beeld verschenen. Vrolijk werd ik ook niet van de speelduur, die veel te lang is voor dit soort films. De eerste helft komt nog weg met een 3*, maar in de tweede helft wordt het afstompend en derhalve eindigt de film op een 2.5*.

De aanleiding voor alle ellende die zich in de film openbaart, vergt heel wat goodwill. De reden van een jong echtpaar om twee obscure weeskindjes te adopteren ontging mij volledig. Twee bleke kindertjes met spierwitte haren? Twee bleke kindertjes die zich in houding en gedrag heel afwijkend en eng positioneren? Bovendien twee bleke kindertjes die in een religieuze waan verkeren, terwijl het jonge echtpaar daar niets van moet hebben? Het is de manier om het onheil over je af te roepen. Ach en wee is dan ook het gevolg.

En het begint allemaal nog wel onbedoeld grappig. Grappig is het om te zien hoe het echtpaar door het weeshuis wandelt als bevonden zij zich in een hondenkennel. “ Doe me die maar”. In werkelijkheid zal de adoptieprocedure toch wel secuurder zijn geweest en niet in een tel zijn afgehamerd. Dat zal toch zelfs gelden voor het roerige Spanje van 1981, het tijdperk waarin de film zich afspeelt? Nou ja, toch nog even gelachen.

Als je je over dit wankele begin hebt heen gezet, en je klaar bent voor de horror, doemt een ergerniswekkend punt op. Een belangrijk punt. Het wordt namelijk maar niet spannend. Tin & Tina is gewoon een verschrikkelijk saaie film, die ook nog eens bijna twee uur duurt. In die twee uur passeert slechts een handvol scènes waarvan je ietsjes rechterop in je stoel gaat zitten. Het jammere is bovendien dat de meeste actie zich buiten beeld afspeelt. De film toont niets en suggereert veel. Dat kan goed werken, maar suggestie werkt alleen goed als een film een spanningsboog bezit. En ja, die bezit de film niet.

Het grote landhuis waar het verhaal zich afspeelt is trouwens een prima locatie om spanning op te roepen. De residentie biedt uitstekende mogelijkheden om suspense in te bouwen. Het gebeurt amper, want Tin & Tina is gewoon een verschrikkelijk saaie film. Tin & Tina is een adaptie van een korte film met dezelfde titel. Een korte film past waarschijnlijk beter. Er is voldoende materiaal om een pittig kort stukje film van te maken. Er is veel te weinig substantie om de dunne inhoud buitenproportioneel te rekken. Wat een kwelling was dit, zeg.

Zeker geen goede horrorprent, maar beide zeer irritante kinderen weten deze film voldoende boeiend te houden door hun ingenieuze handelingen en sterke belachelijke geloofsovertuiging. Soms met afkeer zitten te kijken wat de kinderen allemaal in staat zijn om te doen. De scène met de baby is er eentje om koude rillingen van te krijgen. 6/10

Het is niet vreemd dat binnen horrorfilms een zeker gebrek aan logica heerst. Ik neem aan dat de meeste liefhebbers van het genre hier regelmatig weleens een oogje voor willen dichtknijpen, waaronder ikzelf. Regisseur Stein maakt het echter qua "een oogje dichtknijpen voor onlogische stukken" wel heel bont. Het verhaal betreft een man en zijn vrouw die zich wenden tot een klooster (ook al twijfelt de vrouw aan het geloof) ter adoptie van nieuwe kinderen, die regelrecht weggelopen lijken te zijn uit een religieuze parodie. Het is slechts het begin van een aaneenschakeling van bijzonder domme gebeurtenissen. Het proberen te verstikken van de moeder? "Kan gebeuren". Het slachten van je huisdier in termen van het Christelijke geloof? "Het was enkel een vergissing, zo bedoelden de kids het niet". De poging tot het injecteren van een zwangere buik met melk, ook al kon de moeder officieel geen kinderen meer krijgen? "Het is mijn fout liefje, ik heb tegen ze gezegd dat ze wat liever voor je moeten zijn". Als de film na al die stuitende scenario's plots ook nog omslaat naar een aanklacht tegen communisme is voor mij de maat absoluut vol. Ik geef wel nog punten voor uitstekend camerawerk gedurende de finale en een spannend moment bij het zwembad (ook al is die scene, wederom, werkelijk te krankzinnig voor woorden), maar de algemene negatieve indruk overheerst sterk. Het psychologisch getinte einde vond ik vooral verbazingwekkend, net als veel beweringen op het internet dat de film niet dom is, maar juist heel erg intellectueel. Ik wist soms werkelijk niet wat ik zag toen ik naar Tin & Tina keek. Rubin Stein mag zichzelf best op z'n achterhoofd krabben na het ontvangen van naar mijn inzien geldige kritiek, maar ik hoop dat als hij begint met een volgende film waar een geloof, beweging, idee of wat dan ook op de schandpaal genageld worden, dat dit iets subtieler en vooral logischer geschreven mag worden.