The Fix (2023)

Vreemde SF film waarin de lucht op aarde niet meer zuiver is. Doordat 1 bedrijf een middel gevonden heeft om met een gezichtsmaker verder te leven en dus zelf de prijs kan bepalen zijn er natuurlijk ook altijd tegenstanders. Die vinden een middel uit dat ook werkt maar die heeft iets meer bijwerkingen.

Redelijk geacteerd. Redelijk verhaal. Prima te kijken.

Op MM staan welgeteld op het moment van schrijven 12 Zuid-Afrikaanse Sciencefiction-films. Inclusief deze, en dat is uiteraard niet veel! Uit die lijst zag ik ook al schrijfster/regisseur Kelsey Egan eerdere film, het fijne Glasshouse (2021) En net zoals die film hebben vervuiling en giftige stoffen de buitenlucht besmet. Echter in deze is het niet zo dat mensen binnen moeten blijven! Met behulp van een gefilterd masker of een duur medicijn van een farmaceutische gigant kan je wel naar buiten.

De in Kaapstad wonende Ella McPhee (Grace Van Dien, cheerleader Chrissy in seizoen 4 van Stranger Things) is een model waar het ondanks een lucratieve opdracht, even wat minder meegaat. Het is precies een jaar geleden dat ze haar moeder verloor en ze betrapt haar beste vriendin Gina met haar vriend Tully. Woedend gooit ze op een feestje een flesje met een blauwe vloeistof achterover. Iets wat uiteraard niet zo slim was!

Opvallend is dat terwijl de vorige film van de regisseur ingetogen en rustig was, dit was veel meer een adrenaline-aangedreven, hectische,-stijlvolle achtbaanrit met genoeg gevechten. Ze geef ook een mogelijke verkrachter kick-ass en voor wie met hem bekend is dat was Ryan Kruger, de Zuid-Afrikaanse regisseur van Fried Barry (2020) en Street Trash (2024) Sowieso zijn er naast de hoofdrolspeler nog een paar bekendere acteurs uit de Amerika te zien. JA moet zeggen dat dit over het geheel genomen een plezierig stukje futuristisch plezier was.

Zeer oninteressante mix tussen actie, sciencefiction en horror, waartussen regisseuse Kelsey Egan niet kan verhullen dat het allemaal geen drol heeft gekost. Op visueel vlak is The Fix een ware ramp (met felle kleuren), waarbij de montage (erg slecht en te eenvoudig geknipt), het camerawerk (saaie standpunten) en vooral de wereldschepping sterk achterblijven. Het gebeuren wil totaal niet beklijven door de zeer onevenwichtige toonzettingen en het gebrek aan tempo, waarbij de gekkere personages absoluut niet samengaan met de uiterst serieuze Grace Van Dien. Als kijker merk je continue dat Egan totaal geen experimenten heeft ondernomen om meer uit deze film te halen, waardoor het eindresultaat een onvoorstelbaar taai weerzien vormt. Enigszins geslaagd is de focus op kleurrijke omgevingen en aparte concepten, maar die raken vooral bedolven onder de negativiteit.