La Passion de Dodin Bouffant (2023)

Gastronomen Dodin [Benoît Magimel] en Eugènie [Juliette Binoche] weten in hun grote keuken dag in dag uit de heerlijkste maaltijden te maken. Ze werken al 20 jaar samen wanneer Dodin Eugènie eindelijk weet over te halen om zich (ook) als man en vrouw aan elkaar te verbinden. Maar dan begint Eugénie te worstelen met haar gezondheid. Een flinterdun verhaal als excuus voor eindeloze scènes waarin wordt gekookt of gesproken wordt over recepten. Prachtig gefilmd, maar voor de niet-ingewijden verschrikkelijk saai. Liefhebbers van hoogwaardige gastronomie lukt het vast wél om wakker te blijven.

All animals were harmed, slaughtered, chopped up, cooked, and devoured for this movie.

En dat zijn er nogal wat. Een behoorlijke slachting gaat schuil achter de mooie beelden….

Normaal vermijd ik films die zijn geschreven door de regisseur. Slechts het advies van een vriend deed me vandaag in de bioscoop belanden. Wist dus niet wat ik kon verwachten. De titel gaf me wel een idee, en gaandeweg de film kreeg ik het vermoeden dat het een ironische kijk was op overdreven culinaire aandacht van een tenenkrommend pretentieuze groep beter gesitueerde kwallen in een era waarin het er nog toe deed met welke lepel in de mond je geboren werd. Daarmee niet gezegd hebbende dat dit vandaag de dag niet zo is. Enfin, verder begreep ik er niet zo veel van. Er was ook nog sprake van wat kleffe romantiek en de voortdurend aanwezige grijns van de hoofdrolspeelster vermocht bij mij de gekromde tenen weing rust te gunnen. Vermijden zou ik zeggen...

Ik ben fan van Tran Anh Hung, al is zijn carrière jarenlang wat in het slop geraakt. Ik ben fan van Juliette Binoche en ik ben fan van eetfilms en fan van de Franse keuken. Wat kan er mis gaan?

Tran Anh Hung brengt alles heel sereen in beeld. De liefde voor de kookkunst wordt geduldig in beeld gebracht.

Het eerste uur werkt de betovering van al het mooie eten en de romantiek wel. De ziekte van Binoche geeft de film een diepere laag. Het laatste half uur vind ik uitermate saai, er wordt bijna niks aan het verhaal toegevoegd. De slotscènes zijn wel mooi.

Délicieux (Film, 2021) is een film die in alle opzichten meer plezier brengt in de keuken en dit koppelt aan een boeiend verhaal.

Jammer dat Le Pot-au-Feu, zoals de film in Nederland heet, niet wat meer te bieden heeft dan sereniteit.

Ik ben dol op de Franse keuken, maar de film blijft een beetje steken in het sec tonen van de bereiding, waarbij het (magere) verhaal een beetje te veel naar de achtergrond verdwijnt.

Iedereen die wel eens eten fotografeert weet dat het verdomd moeilijk is om het er smakelijk uit te laten zien. Nou, daar heeft regisseur Tran Anh Hung geen last van; het water liep me in de mond. Er gebeurt verder niet zoveel in deze film... ja, er wordt hartstochtelijk gekookt en dat is genoeg.

Wij hebben deze film trouwens gezien onder de titel 'Le pot au feu'. Staat op Picl. Kijk smakelijk!

Hoewel de verhalen heel anders zijn, riep deze film bij mij sterke herinneringen op aan Yin Shi Nan Nu. Net als in de gastronomische film van Ang Lee uit 1994 is het een schier onafgebroken parade van lekker eten. Je krijgt haast vanzelf trek. De romantische verhaallijn, die min of meer als rode draad dient, komt nauwelijks van de grond maar die is dan ook van ondergeschikt belang, volgens mij.

Het is heerlijk plaatjeskijken in deze film. Het ene na het andere heerlijk uitziende gerecht komt voorbij, in een verbijsterende hoeveelheid allemaal voor een enkele schranspartij - overtuigend gekookt en gespeeld door Magimel en vooral Binoche, met een wat weinig overtuigende maar wel schattige rolomdraaiing erbij ook nog.

Narratief is het wel een beetje een lege doos, een nothing-burger om maar in culinaire termen te blijven. Het schoot me op een gegeven moment te binnen dat de titel wellicht veelzeggend is - een pot-au-feu, dat klinkt als een voor mij ideale maaltijd, met een uiterst simpel recept en het resultaat van een bouillon (want ik ben dol op soep) en daarna de groenten en het vlees waar die bouillon van getrokken is. Maar het is eigenlijk nogal smakeloos, en dat is de film uiteindelijk ook - net als de pot-au-feu, er zit van alles in, maar aan het einde van de maaltijd heb je niet het gevoel dat je lekker gegeten hebt.

Visueel vond ik de film erg doen herinneren aan Phantom Thread (2017). Maar dat is verder toch wel een veel sterkere film.

Aardige film over een beroemde kok die al jaren samen leeft en werkt met een vrouw. De film speelt zich zo'n eeuw geleden af. Een aantal lange kookscenes die mondwaterend zijn. Het is dan ook allemaal prachtig in beeld gebracht en ook in alle rust. Verhaaltechnisch is het nogal mager en op een gegeven moment heb je het ook wel gezien.

dit krijg je dus als een (voor Frankrijk) buitenlandse regisseur, een film maakt met maar één opzet: trachten een gouden palm te winnen. Men neme de Franse gastronomie en de juiste periode (kostuumdrama), mix dit alles et voilà: één grote puinhoop. Halfweg had ik zelfs de indruk dat Juliette Binoche uit protest met regisseur met opzet volledig ongeloofwaardig en doelbewust haar voeten begon te vegen aan dit verschrikkelijk gedrocht.

Gastronomische films zijn de laatste jaren wat in opmars geweest. Vaak weliswaar met wat meer schwung en verhaal dan deze Franse productie. En met een authentieke Aziatische film moet je dit ook niet vergelijken.

Moeilijk om een oordeel te vellen over dit. Technisch knap met de cinematografie en het camerawerk. Het zou jammer zijn mocht dat niet zo zijn met al die mooie gerechten die werden gepresenteerd. Als je het niet kan ruiken of proeven, dan moet het minstens goed in beeld worden gebracht.

Inhoudelijk dan weer mager. De romance is weinig interessant en vergalt het plezier van de keuken.