Tu Jhoothi Main Makkaar (2023)

Een lekker onbeschaamd einde waar de romcom clichés je om de oren vliegen, dat beviel me wel. Lekker dikgedrukt, met veel uitroeptekens - een prijs voor subtiliteit of originaliteit krijgt het niet, als het maar werkt. De eerste Bollywood-film ook die ik in de bioscoop zie waar ik het publiek mee zag doen - hard juichen, klappen - en dat zorgt ook voor een half bonuspuntje bij een film waar ik me niet mee heb verveeld maar ook niet denderend vond.

Ranbir Kapoor kan de film wel dragen maar hij blijft voor mij de uitstraling hebben van een puberjochie - een reden waarom ik ook de eerdere films van SRK niet zo heel goed trek trouwens. Dat hele verhaal rond dat bedrijfje van hem waarbij mensen hem inhuren om het uit te maken geloofde ik voor geen moment, vond ik niet interessant. In de tweede helft komen dan gelukkig wel thema's naar boven drijven die mij - en dus ook zichtbaar de rest van het publiek - wisten te pakken: hoe is het te moeten leven met zo'n grote (schoon)familie en waarom vullen we soms in wat de partner wel of niet denkt? Shraddha Kapoor is in de eerste helft een kille tante, in de tweede helft was ze kwetsbaar en vond ik haar schattig worden.

Ook nu weer aardige liedjes, hoewel er niet direct iets uitsprong. Maar vermaken deed het zeker, met name dat grote spektakelstuk in dat huis.

3,5*

“Ouderwetse” Bollywood-komedie, in die zin dat muzikale intermezzo’s op de meest vreemde momenten ingelast worden. Die horen weliswaar al lang bij de filmcultuur van India, maar voegen zoals zo vaak niets toe aan het verhaal. Zij verstoren veeleer het ritme van de film. Afgezien daarvan is de film best een aardige tijdverdrijver.