All the Colours of the World Are between Black and White (2023)

Een indrukwekkend debuut met verbluffende cinematografie. Elk shot is betoverend. De personages zijn complex en ik ben blij dat hun reis niet met de paplepel wordt ingegoten.

Er zit heel wat te genieten verborgen in dit onvolmaakte juweeltje. Het is bijna onbegrijpelijk dat deze film is gemaakt, gezien het Nigeriaanse verbod op homoseksualiteit.

3,5*

Bambino en Bawa ontmoeten elkaar en vinden elkaar sympathiek. De plaats van handeling is Lagos in Nigeria. In een samenleving die homoseksualiteit afwijst, worden zij geconfronteerd met sociale normen en de druk die dat oplevert. All the Colours is een gevoelige film. De film van Babatunde Apalowo zet aantrekking tegenover afschuw, acceptatie tegenover afwijzing en individualisme tegenover de sociale wenselijkheid.

De sober geconstrueerde handeling ontvouwt zich vooral in visuele zin. Uit de beelden spreekt de onrust van de personages die zich onopvallend moeten gedragen om maar niet de schijn te wekken dat er sprake zou zijn van meer dan slechts een gewone vriendschap tussen twee mannen. Uit de beelden spreekt ook de aantrekkingskracht die tussen beiden bestaat en het ongemak dat daar het gevolg van is. Ik kreeg er een onbehaaglijk gevoel van.

In de vriendschap van Bambino met de ambitieuze fotograaf Bawa ontstaat al snel een amoureus verlangen dat Bambino niet goed kan plaatsen. Hij heeft zijn homoseksualiteit nog niet geaccepteerd. Laat staan dat hij het kan toelaten. Bawa is verder in zijn ontwikkeling. Uiteraard is ook hij zich bewust van de afkeer van de Nigeriaanse samenleving en gaat hij voorzichtig met zijn geaardheid om. Beide mannen gedragen zich uitermate ingetogen. Het kijkt ongemakkelijk. De sfeer is beklemmend.

Nigeria is berucht vanwege de strenge aanpak van relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht. De strafmaat varieert van (lange) gevangenisstraffen tot zelfs de doodstraf. De sociale acceptatie van degene die niet voldoet aan de archaïsche morele concepten is er amper of niet. Statisch camerawerk geeft de repressieve starheid weer van het sociale en wettelijke kader waarin de personages zich bewegen.

In een formeel kader en met overtuigend acteerwerk maakt Apalowo de innerlijke strijd voelbaar die de personages moeten leveren om zichzelf te zijn. De film observeert zijn personages en hun beklemmende geworstel in een vibrerende stad waar zowel moderne als reactionaire tendenzen bloeien. De film is een indringend pleidooi voor tolerantie verpakt in een traag verlopend verhaal dat me visueel beroerde maar me door zijn traagheid en gebrek aan explosieve accenten niet over de gehele linie raakte.