Sidonie au Japon (2023)

Isabelle Huppert in Japan, wat kan er mis gaan? Nou dus toch wel veel.

Het zijn wel mooie plaatjes van Japan, maar deze film stelt als geheel teleur.

De geest van de overleden man zou gedoseerd in de film misschien wel werken, maar nu is het overkill. De scènes zijn niet boeiend genoeg.

De film straalt een grote leegte uit. De Japanse acteur die Huppert vergezelt is een wat stijve hark die fonetisch zijn Franse teksten lijkt op te lepelen. Wel een aimabele man verder, daar niet van.

Ik ben dol op sobere en ingetogen Japanse films, maar deze is te saai. En een beetje vreemd, maar niet lekker.

Had de film maar wat van de magie van Perfect Days gehad.

Het is al met al een vrij deprimerend schouwspel.

Isabelle Huppert is een schrijfster die nog steeds rouwt om de dood van haar man. Terughoudend neemt ze een vlucht naar Japan om publiciteit voor de herdruk van haar nieuwe boek te doen. In dit land van geesten en kersenbloesem leert ze zichzelf open te stellen en haar traumatische leven achter zich te laten.

Dit is een erg sobere, droomachtige film met een mooie boodschap. Japan wordt erg mooi en sereen in beeld gebracht en regisseur Élise Girard weet wel hoe je een film visueel aantrekkelijk maakt. Dat neemt jammer genoeg niet weg dat het verhaaltje wel heel dun is en het tempo te traag. De film probeert arthouse te zijn zonder echt die charme te kunnen behalen. Toch is Huppert altijd leuk om te zien en heeft ze een leuke - zij het ietwat houterige - chemie met haar tegenspeler.

3*