Sous le Soleil de Satan (1987)

Tour de force.

Gerard Depardieu speelt hier misschien wel zijn sterkste rol van zijn carriere. Nog zonder de overacting waar hij later zoveel in verzandde, naturel en met als echt overkomende emoties wordt de getroebleerde priester Donissan neergezet.

Wel lijkt het erop alsof Pialat zich wat vergaloppeert. Zijn aanpak van cinema-verite werkt voor een deel wel, maar in de scenes waarin Pialat en Depardieu samen spelen komt het hier en daar ook wat gedwongen en onecht op me over. Net als de scenes waarin de hoofdrol voor Sandrine Bonnaire is, die op zich wel uitmuntend gespeeld zijn maar waar me niet altijd duidelijk van is hoe die precies aan het verhaal bijdragen. Alsof in de verite af en toe de lijn van de vertelling wat vergeten is. Wellicht had een wat meer traditionele regie beter kunnen werken.

En het verhaal is wat onevenwichtig, onduidelijk in de keuze van onderwerp en lijn. De thematiek is daardoor wat lastig te volgen, komt er misschien minder sterk uit dan had gekund. Een tweede kijkbeurt is wellicht noodzakelijk om daar alles uit te halen.

Toch is het nog steeds een bijzondere en erg mooie film. Behalve door de topprestaties van de acteurs ook door de mooie cinematografie.

Moet ge nu godsgeleerde zijn om dit allemaal in zijn nuances te snappen ?

Moeilijke film alleszins, wat het thema betreft, maar voor wie er toch wat uitgeraakt, een degelijke vertolking van Depardieu en ook van Sandrine Bonnaire al is beider personage, als gezegd, zo moeilijk in te schatten.

Stijlvol, zeker, wat beeldcomposities en sfeer betreft.

Pialat won er toch een Gouden Palm mee en veegde de kritiek die hij kreeg openlijk aan zijn laars.

Film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Georges Bernanos, Franse auteur die heel dikwijls de tegenstellingen tussen goed en kwaad binnen het geloof bewerkte.

Controversiële palm van Cannes in 1987. De moeilijke beeldsprakerige taal van auteur Bernanos ligt vooral aan de grondslag dat dit een onbegrepen werk is. En ik kan het ook begrijpen : wie spreekt eigenlijk zoals in de film, in literaire taal? Dit komt niet enkel drammerig, maar ook nog onbegrijpelijk over. Een priester twijfelt aan zijn roeping en voert een innerlijke strijd om aan de zijde van God te blijven en niet toe te geven aan zijn twijfels; in deze strijd zal de duivel verschillende obstakels plaatsen om zijn geloof te testen, waaronder een zondig meisje dat verschillende affaires heeft met oudere mannen.

De hoogdrempeligheid van de dialogen maakt dat veel van de achterliggende betekenis me is ontgaan. Ik vermoed dat de auteur ook teruggrijpt naar wat in de bijbel staat, maar omdat ik de bijbel niet ken kan ik er ook weinig mee Ik denk ook dat de denkwereld binnen deze film gewoon gedateerd is en niet meer van deze tijd.

Een hoogdravende literaire film met hoogdravende taal en een hoogdravend onderwerp. Een priester die een innerlijke strijd voert tussen god en de duivel. De film staat waarschijnlijk symbool voor dezelfde innerlijke strijd die iedereen (religieus) voert. Maar dat is mijn interpretatie. Ondanks dat het een hele vage, mysterieuze en hoogdravende film is, vond ik het toch aangenaam om ernaar te kijken. Gerard Depardieu en ook Sandrine Bonnaire, twee geweldige acteurs, hebben ook allebei een mooie en bijzondere rol waarbij hun echte kwaliteit mooi naar boven komt. Maar het is vooral een soort film waarvan ik mij heel goed realiseer dat ze niet meer gemaakt worden. Het soort film dat je tegenwoordig moet koesteren.