A Thousand and One (2023)

Stekelig drama over een alleenstaande vrouw, die samen met haar “zoon” een bestaan probeert op te bouwen aan de zelfkant van de New Yorkse samenleving, tot… zij worden ingehaald door het verleden. Een emotionele rollercoaster met meer diepte- dan hoogtepunten.

In 1994 ontfermt Inez [Teyana Taylor] zich over de zesjarige Terry [Aaron Kingsley], die op dat moment in een pleeghuis woont. Ze zorgt voor valse papieren, verhuist naar Harlem en trouwt met Lucky [William Catlett]. Dit genuanceerde drama vermijdt elk cliché en schetst een authentiek gezinsleven waarin alle gezinsleden moeite hebben om hun onderlinge relaties stabiel te houden. De maatschappelijke kritiek komt op subtiele, maar niet te missen wijze in het segment dat zich afspeelt in 2001 (met Aven Courtney als Terry). Het zo lang bewaarde familiegeheim komt pas in 2005 boven tafel en werpt een en ander in een ander daglicht. Maar niet op de manier waarop je verwacht en dat verklaart waarom de slotconfrontatie werkelijk inslaat als een bom. Het is lange tijd geleden dat ik zoveel tranen heb mogen laten. Dat is met name te danken aan Rockwells genuanceerde, intelligente scenario en het voortreffelijke spel van de volledige cast (met Josiah Cross als de 17-jarige Terry als uitblinker).

Het speelfilmdebuut van A.V. Rockwell.

Het New York in de jaren '90 wordt mooi weergegeven door het decor- en productieontwerp. Ook de acteerprestaties weten te overtuigen. Met name Teyana Taylor in haar rol als de dakloze Inez met een turbulent leven. De film straalt een zekere vorm van spanning uit, omdat je als kijker benieuwd bent wat er met Inez en Terry gaat gebeuren. Het verhaal voelde voor mij echter incompleet. Sommige scènes werden abrupt afgekapt, en sprong de tijd plotseling over. De film voelt op bepaalde momenten zelfs episodisch aan, en was waarschijnlijk als miniserie beter tot zijn recht gekomen. Desondanks een redelijke wegkijker voor mij.

2,5 *

Uitstekende film over een jonge moeder die haar zoontje meeneemt uit de pleegzorg. De moeder-zoon relatie is mooi uitgewerkt over een periode van ruim een decennia. Rauw en realistisch in beeld gebracht. Ook geslaagd als sociaal drama (het leven in Harlem in de jaren '90 is goed neergezet).

Zeker geen feelgood movie. Is een grauwe dramafilm over hoe een dakloze vrouw en haar zoontje een leven proberen op te bouwen in Haarlem New York eind jaren 90. Alles zeer realistisch weergegeven. Setting New York en de achterbuurten spreken tot de verbeelding, alsof je er in meeleeft. Film toont aan hoe hard het leven kan zijn voor mensen die weinig tot niets hebben maar er het beste van proberen te maken. Komen dan nog een paar tegenslagen en het is opnieuw overleven. Enkele goede momenten, die dan weer overschaduwd worden door de negatieve zaken zorgen dat de film constant balanseert in een negatieve spiraal. Je verwacht je telkens weer aan iets wat komen zal, waardoor het een rollercoaster aan emoties wordt waar je echt niet gelukkig van wordt. Je moet in de juiste mood zijn om naar dergelijke film te kijken. Gezien zijn rauwheid dus geen typische speelfilm die eenieder zal bekoren. 3,5* omdat ik ook niet helemaal onder indruk was.