Run Rabbit Run (2023)

De term "elevated horror" leidde tot kritiek en discussie (terecht) zodoende worden deze films nu vaak aangeduid met "psychologische horror" Het blijft natuurlijk hetzelfde; een trauma wordt verpakt als horror-element...Helaas werkt dit bijna nooit goed voor mij want vaak is verschrikking er niet! In deze film draait het om een ​​vrouw genaamd Sarah, die te maken heeft met de dood van haar vader en iets uit haar verleden terwijl ze alleen voor haar jonge dochter Mia probeert te zorgen. Deze film heeft daarnaast ook nog eens het probleem dat het alleen maar clichés gebruikt; griezelige tekeningen, voetstappen, vogels tegen het raam, verkeerde interpretaties en symboliek van "bloed aan je handen" en een wit konijn. Natuurlijk, alleen omdat iets bekend is, wil nog niet zeggen dat het het niet goed kan zijn. Maar omdat de opzet bij trauma lag, wordt de shock of angstfactor door deze vertrouwdheid afgezwakt tot nul! En nee een sinistere muziekje is niet eng...! Wat rest is een holle oefening die elke betekenis van het woord horror uit het oog verliest!

Alleenstaande moeder Sarah [Sarah Snook] komt voor een dilemma te staan wanneer haar dochtertje Mia [Lily LaTorre] opeens aangeeft contact te willen met oma [Grete Scacchi] die ze nog nooit heeft gezien. Op aandringen van haar ex-man [Damon Herriman] keert Sarah met Mia terug naar het ouderlijk huis, waar ze gedwongen wordt een duister hoofdstuk uit haar verleden onder ogen te komen. Is er een verband met dat witte konijn dat Mia vond, vlak voor ze zich vreemd begon te gedragen? Sfeervolle, verontrustende thriller met fantastisch spel van Snook en LaTorre en een scenario dat de duistere kanten van de menselijke geest op intrigerende wijze blootlegt.

Frustrerende en oninteressante uitwerking van een halfbakken thrillerverhaal. Regisseuse Daina Reid doet allesbehalve een sfeerzetting creëren of spanning ontwikkelen, waardoor je als kijker opgescheept zit met een verwend ettertje en een moeder die alles klakkeloos toelaat met een schouderklopje. Bij vlagen is het echt ongelooflijk hoe Sarah Snook (die overigens als actrice wel doet wat ze kan op emotioneel en fysiek vlak) uiteindelijk in haar situatie raakt, aangezien de kijker vooral het gevoel besluipt dat ze dit volledig aan haarzelf te danken heeft. De muziekkeuzes zijn effectief en het acteerwerk netjes, maar Run Rabbit Run vormt uiteindelijk allesbehalve een plezante filmervaring.

De cursus Geloofwaardigheid Is De Moeder Aller Verhalen is aan deze film, de makers en acteurs helaas voorbij gegaan. Al deed ik nog zo mijn best om in Sarah Snook een moeder of een vruchtwaterexpert te zien ik botste telkens tegen een gebeurtenis, dialoog of oorzaak-en-gevolg sequentie die ik in werkelijkheid nooit zou tegenkomen. Snook schitterde overigens in Predestination, dus acteren kan we zeer zeker.

Het dochtertje moet uiteraard ontsporen evenals de moeder zelf, maar het ontaardt teveel in momenten dat ik uit het verhaal raak en denk "ik geloof er niets meer van." Het was allemaal veel te gekunsteld. Ja, ik begrijp de lage waardering voor deze film wel.