I Wanna Dance with Somebody (2022)

Houston, we have a problem...

Want dit is gewoon geen goede biopic over het leven van Whitney Houston geworden, hoe spijtig ook want ik keek er best naar uit omdat ik haar een fantastische zangeres vond. Op dat gebied stelt de film gelukkig niet teleur, zo'n beetje al haar grote hits komen voorbij en goddank hebben ze de originele stem van Whitney Houston gebruikt tijdens de muzikale momenten. Dat zie ik toch liever dan dat een actrice zelf gaat zingen. Er is maar een zo'n stem en dat heeft de maker van deze film gelukkig begrepen. Zeker de beroemde medley op het einde maakt grote indruk. Naomie Ackie zet de hoofdrol ieder geval uitstekend neer.

Maar deze film lijkt vooral een ode aan Houston te zijn en geen eerlijke vertelling van haar levensverhaal. Ik kan best tegen artistieke vrijheid nemen of wat feitjes verdraaien zoals bijvoorbeeld Bohemian Rhapsody een paar jaar geleden deed, maar hier wordt gewoon een volledig gecensureerde versie van Whitney haar leven weergegeven. Onbegrijpelijk. Ook haar familie en fans willen toch een zo eerlijk mogelijk verhaal zien lijkt me? We volgen Whitney als jonge puber die door aan het breken is als zangeres in het koor van haar moeder en na een ontmoeting met Robyn komt alles in een stroomversnelling. De film suggereert trouwens dat Whitney Houston lesbische gevoelens had, maar echt dit deel uitwerken doet de film weer niet waardoor je er net niks mee kan. Want is het nou een coming out van haar bij haar vader, die zegt dat ze met mannen moet gaan daten of niet?

Daarna volgt een vrij standaard uurtje waarbij we zien hoe ze haar hits krijgt en dan zou met de introductie van Bobby Brown toch een fase aan moeten breken vol met drugs en andere ellende, maar dat tonen ze echt nauwelijks. Er worden wat dingen geïnsinueerd, maar de echt slechte momenten van Houston komen maar heel kort voorbij. Haar producer zegt dat ze zich moet laten helpen en je hoort even dat een concert in Kopenhagen heel slecht was, maar dat is het dan ook wel. Het is allemaal veel te braaf, terwijl iedereen weet dat ze een enorme bende van haar laatste jaren maakte. Haar einde komt ook alleen via wat tekst in beeld, beetje goedkoop. De latere dood van haar dochter, ook door drugs, komt zelfs daar niet in beeld.

I Wanna Dance wil denk ik alleen tonen hoe krachtig ze als vrouw en als zangeres was, maar het maakt dat dit erg incompleet aanvoelt. Toch kijkt het wel goed weg, vooral dankzij de geweldige liedjes die fraai in beeld komen. En enkele bijrollen zoals die van haar ouders en producer zijn best goed. Uiteraard is ook deze artiest uitgeknepen door haar eigen familie, dat komt in veel biopics toch wel naar voren. Ik heb getwijfeld of ik een onvoldoende moet geven voor de geschiedvervalsing, maar het is wel boeiend genoeg voor een nipte voldoende.

3*

"No one is like you. You can sing."

Whitney Houston had ongetwijfeld één van de meest krachtige en mooiste stemmen ooit. Dus ik was zeker wel benieuwd naar deze biopic.

In 'I Wanna Dance' wordt het leven gevolgd van Houston als koormeisje tot aan de superster die ze is geworden. Alle bekende liedjes mogen natuurlijk niet ontbreken. Het drama laat eveneens niet lang op zich wachten, middels onder andere haar relatieproblemen en drugsgebruik.

Je zou zeggen dat je als kijker een biopic vanjewelste staat te wachten, maar niets is minder waar. De film is meer een aaneenrijging van Houston's muzikale hoogtepunten. Echt lekker loopt het allemaal niet en wat betreft de tijdsperiode is het soms gissen in welk jaar we nu weer zijn beland. Het hele gebeuren is bovendien wel erg braaf qua opzet; het drugsgebruik en alle ellende die ze moest doorstaan worden vluchtig in beeld gebracht.

Ik mis dan ook de diepgang in deze biopic, vooral als je zo een lange speelduur krijgt voorgeschoteld. Hierdoor krijg je al gauw het gevoel dat er broodnodige aspecten ontbreken. Naomi Ackie doet goed haar best, maar zij krijgt helaas niet het juiste materiaal toebedeeld om alles uit de rol te halen. Het scheelt dan weer wel dat de originele zangstem van Houston is gebruikt.

Al met al een teleurstellende biopic die meer bezig is met het neerzetten van Whitney Houston als een krachtige vrouw in plaats van het daadwerkelijke, trieste verhaal te vertellen.

Kleine 3,0 sterren.

Een biopic over een zangeres staat of valt natuurlijk met de kwaliteit van de muziek. Dat is in het geval van Whitney Houston boven elke twijfel verheven. Het verhaal is nogal vluchtig over haar teloorgang, maar ik kan niet zeggen dat ik dat erg gemist heb. Wat mij vooral bijblijft is haar weergaloze stem. Wanneer Houston haar keel openzet, blaast bij mij regelmatig van de sokken. Wat zonde dat daar voortijdig een einde aan is gekomen.

Aardige film over een meisje die uitgroeit tot een van de meest succesvolle zangeresen aller tijden. Een nogal standaard, muzikale biopic over Whitney Houston. Het geheel wordt iets te veilig gebracht en is mede hierdoor te voorspelbaar. Aan materiaal geen gebrek, want haar leven was bewogen genoeg. Het ziet er allemaal goed uit en ook een slimme zet om voor de liedjes haar eigen stem te gebruiken (aangezien haar zangstem moeilijk te benaderen is). Net geen 3.5 sterren.

Vond ik het een topfilm? Nee. Maar de muziek maakt een deel uit van mijn jeugd. Net zoals andere vele topartiesten die er helaas niet meer zijn. Vind het dan wel leuk om eens een film te zien die in een notendop het leven vertelt van een artiest en mij meeneemt in mijn herinneringen. Zo had je ook al de verfilming van Tina Turner, André Hazes, Queen, Johny Cash, Ray Charles die ik allen leuk vond om naar te kijken. In dit rijtje vind ik deze film wel de minste. Goed geacteerd en muziek ok, maar was nooit echt fan van Witney. Vind deze film eerder een opsomming van alle hits die tussenin opgevuld worden met wat levensverhaal. De problemen die Witney had worden zeer oppervlakkig weergegeven alsof het de normaalste zaken van de wereld waren. Overspel, drugs, stress,… Nergens wordt het echt emotioneel. Wat mij wel is bijgebleven in deze film is haar vriendschap met haar creative director Robyn Crawford en haar producer Clive Davis. Ook wist ik niet hoe welke rol haar ouders altijd hebben gespeeld, met name haar vader als manager. Vandaar altijd wel leuk om eens zo’n film te zien. Maar zoals eerder gezegd was ik niet zo ontroerd of meegezogen in het verhaal als bij andere biografieën. 3*

In de reeks biopics verdiend sowieso Whitney Houston ook haar eigen film. Met de nodige fictie, maar ook haar songs en levensverhaal natuurlijk. De film volgt nogal braaf het stramien van een biopic. Slecht is het niet, maar veel verrassingen kom je ook niet tegen. Zeker niet als je hiermee Whitney Houston wil leren kennen. Fans zullen hier zeker van genieten, tenzij je je te hard focust op de echte Houston. Maar dat is bij elke biopic wel wat. Er zijn betere docu's over haar, maar deze film valt al bij al nog mee.

Nooit gehoord van deze film(dacht aanvankelijk ook dat dit een soort van documentaire zou zijn), maar toen ik las dat hij binnenkort van Netflix zou verdwijnen toch maar even gauw gekeken, en geen spijt van gehad. Hele redelijke biopic, waarin tamelijk rechttoe rechtaan het levensverhaal van Whitney word verteld, en dat verhaal is boeiend genoeg om ruim twee uur de aandacht vast te houden. Valt ogenschijnlijk best wat aan te merken op het feit dat de duistere periodes uit haar leven te weinig aandacht krijgen, maar kan de gedachte van de makers hierin wel enigszins volgen. Houston was een unieke zangers met een werkelijk fantastisch stemgeluid, die de wereld vooral veel heeft geschonken, dus dan moet je geen depressief makende biopic afleveren waarin de mindere kanten van haar bestaan worden benadrukt. Terechte keuze, deze film is vooral bedoeld als eerbetoon, en dat moet kunnen. Nadeel toch ook wel dat de mevrouw die haar speelt qua looks niet echt op haar lijkt(met het acteren komt ze beter in de buurt), maar ook dat kan men wel vergeven. En de bijdrage van de enorm getalenteerde kameleon Tucci is wel erg vlak(misschien was het ook wel een onopvallende man, maar toch). Had gerust een half uurtje afgekund(al die overbekende songs meerdere keren in herhaling alsof je bij een concert zit had niet gehoeven), dan hadden ze de kwalificatie goed kunnen krijgen, nu blijft het bij redelijk. Blijft wel een beetje knagen dat een grotere/bekendere regisseur dan Lemmons wat meer filmische overtuiging aan het verhaal van Whitney had kunnen toevoegen(unieke personen verdienen unieke films), zou me dan ook niet verbazen als er over een aantal jaren een nieuwe poging word gewaagd.

Deze biografie eens bekeken en het was niet mis. De focus lag vooral op de rise en iets minder op de fall. De film zag er verder wel goed uit en de cast deed het ook prima. De film had natuurlijk ook de muziek mee, die nog altijd erg de moeite is. Ook de langere speelduur stak niet tegen.