Nothing Compares (2022)

Als docu gewoon prima, niet bijzonder. Sinead in die tijd natuurlijk een topwijf met mooie impact. En tenenkrommend hoe het establishment het voor de kerk opnam... Ieuw. Maar dat deze docu in deze tijd van wokeism wordt uitgebracht, zet dan ook wel weer te denken... Maak er maar wat van. Gewoon prima docu over de vroege jaren van Sineads carrière en haar jeugd. Zaten wel wat details in die ik niet wist, maar had me ook nooit echt in haar verdiept. Muzikale anekdotes enzo blijven grotendeels buiten schot.

Toen zij zich presenteerde aan de muziekwereld met haar kaalgeschoren hoofd en het diep persoonlijke, onconventionele maar alom geprezen debuutalbum ‘The Lion and the Cobra’, ontstond al snel het idee dat zij uit was op controverse. En vooral haar beruchte optreden in SNL zorgde voor enorm veel reuring, iets wat op pijnlijke wijze duidelijk werd toen O’Connor een jaar later verscheen bij Bob Dylans 30th Anniversary Concert. Deze documentaire onthult hoe oprecht en diepgeworteld O’Connors rechtvaardigheidsgevoel was, alsmede de prijs die ze daarvoor betaalde. Dertig jaar na haar publiekelijke protest tegen de katholieke kerk blijkt ze nog steeds haar eigen pad te volgen en zet deze documentaire haar op overtuigende wijze neer als een pionier en een rolmodel voor de volgende generaties aan eigenzinnige, uitgesproken vrouwen in de muziekwereld.

Niemand is zoals Sinéad - Gids 1 - VPRO Gids - vprogids.nl

Vanavond op NPO2.

Sineedje...

Documentaire heeft een fijne opbouw, met als eindstation het voorval tijdens het Bob Dylan-tribute concert in Madison Square Garden, 1992. Halverwege dacht ik nog 'nu moeten ze wel snel zijn, want anders is straks de film afgelopen', maar nu begrijp ik dus waarom ze er de tijd voor hebben uitgetrokken.

Het gaat niet alleen over O'Connors privéleven of de controverse, al is wel mooi om te zien hoe ze naarmate haar populariteit stijgt steeds activistischer wordt en steeds vaker met haar legerkistjes tegen heilige huisjes aantrapt, gelukkig spitst men zich ook toe op haar muziek.

De liedjes worden niet al na 30 seconden afgebroken, maar duren lekker lang door; de meeste aandacht gaat uit naar Troy, Mandinka en Nothing Compares 2 U uiteraard.. Bij die laatste gaat het echter vooral over de videoclip, want het lied zelf mocht niet gebruikt worden van de erven van Prince, want die zijn een beetje boos op Sineedje.. Maar goed, die is wel wat gewend haha.. O'Connor legt in 4 woorden uit waarom dat lied, de clip en het beroemde traantje mensen zo aangreep in die tijd: "It was a mirror."

"Van gefluister naar geschreeuw binnen 3 seconden.." vond ik ook een mooie omschrijving van O'Connors zangstem.

Geen pratende hoofden-docu, maar vooral de stem van O'Connor zelf, en oude interviews afgenomen door bejaarde fossielen die het steeds weer over O'Connors kapsel moeten hebben.

Jammer genoeg gaat de docu aan het einde de mist in wanneer er weer zo'n rijtje hedendaagse zangeressen de revue passeert: Lady Gaga, Ariana Grande, Megan Thee Stallion (who the fuck?) (Billie Eilish uitgezonderd, overigens) met daarbij weer dat eeuwige cliché: 'Sinéad O'Connor heeft voor deze artiesten de weg vrijgemaakt', maar het is juist deze oppervlakkige fake popwereld waar O'Connor zich zo tegen verzet.

In het dorp waar ik ben geboren stond vroeger een dominee op de kansel die de paus omschreef als 'de antichrist uit Rome'. Ik denk dat Sinaed O'Connor het hartgrondig met hem eens zou zijn geweest. Sinaed staat al vanaf haar debuut (prachtplaat) bekend als het lastige meisje. Degenen die haar toen een beetje raar of apart vonden, waar ik ook toe behoor, moeten deze muziekdocu echt even gaan kijken. Het verklaart veel over haar gedrag. Terugkijkend naar hoe de vnl Amerikaanse mannelijke presentatoren haar behandelen is ronduit gênant. Op een gegeven moment zegt er eentje tegen haar: 'ik accepteer toch ook jouw kale hoofd'.

Toen ze de foto van de paus verscheurde, verwoestte ze ook haar carrière. Zonde, maar het leverde wel mooie beelden op en achteraf gezien heeft ze gewoon gelijk gehad. Ben ik het na al die jaren toch een keer eens met onze dominee.

Indringend portret van een indrukwekkende artiest en vrouw, een echte voorloper van vele bewegingen die nu actief zijn. Mooi gemaakt document.

Heel erg onder de indruk van deze documentaire over een moedige vrouw die haar oprechtheid en haar lef heeft moeten bekopen met een gigantische deuk in haar carrière, haar populariteit en haar geestelijke gezondheid. Ik werd misselijk bij de beelden van Joe Pesci, die zegt dat ze geluk had dat ze de foto van de Paus niet in zijn bijzijn had verscheurd, want anders had hij haar wel even een klap in haar gezicht (smack in the face) hebben gegeven (ondanks dat je dit ook als 'beledigen' kan interpreteren) en Camille Paglia, die vanuit haar walging (incl. kotsbeweging bij het uitspreken van Sinéad O'Connor) zegt dat in het geval van Sinéad O'Connor kindermisbruik 'gerechtvaardigd' was. Ze werd bedreigd, belachelijk gemaakt vanwege haar uiterlijk, uitgejouwd. Hoe kon het zover komen? Ik kan er met mijn verstand niet bij. Laat Sinéad en deze documentaire een les voor iedereen zijn.

Diep aangrijpende docu over een opvallende en opvallend moedige vrouw. Haar leven is met geen pen te beschrijven, toch krijg je als kijker een beeld ervan.

De film is vrouwvriendelijk (mag het?!) en beslist niet feministisch, dit is een verkeerde omschrijving in de tekst.

Ierland ken ik goed, een oogstrelend mooi land, vooral de westkust en de Ierse mentaliteit is hartverwarmend, gastvrij, eenvoudig d.w.z. zonder opsmuk. Zo heb ik die vaak ervaren.

Heb een paar grote rondreizen door dit wonderschone land gemaakt en goed rondgekeken. Heb me later grondiger in de geschiedenis van Ierland verdiept, eeuwenlange onderdrukking door de Engelsen en het kath. geloof als verdedigingslinie en daarom soms zo fanatiek, met die gruwelijke tehuizen voor meisjes en vrouwen waar een barbaars regime heerste. Nog niet zo lang geleden zijn deze eindelijk gesloten, misbruik was er troef en naastenliefde niet te vinden. Veel vrouwen hebben er een levenslang trauma aan over gehouden.Een hard gelag is het leven van deze zangeres dan ook. Zeer moedige vrouw, bijzondere zangeres. Hoe bevooroordeeld de popindustrie haar ook ziet, ze gaat toch haar eigen weg. Heeft ze altijd al gedaan. Uniek geluid, unieke vrouw. Nothing compares!

Nog te zien: TVBlik, Uur van de Wolf. Onbekend tot hoe lang.

Tja, vond Sinead altijd wel cool ondanks dat haar muziek me eigenlijk nooit veel heeft gedaan.

Maar juist het rebelse en compromisloze aan haar is geweldig.

Deze docu laat dat prima zien, al heb ik eigenlijk niet echt iets nieuws gezien wat ik nog niet wist maar soit.

Niet veel nieuws inderdaad, maar wel weer even met de neus op de gebeurtenissen gedrukt in een ander tijdperk, waardoor het (bij mij althans) alsnog als een mokerslag aan komt. Dat fragment met Joe Pesci kende ik niet. Will Smith mag nooit meer naar de Oscars vanwege een smack in the face, maar Joe mocht op tv blijkbaar gewoon zonder gevolgen een vrouw met fysiek geweld bedreigen, en terwijl iedereen wist dat ze als kind mishandelingen had meegemaakt werd er hartelijk om gelachen. Het mogen dan allemaal oude bekende beelden zijn die ongetwijfeld allemaal op het internet te vinden zijn, en ja, we wisten wel het één en ander, maar toch is deze film een eye-opener voor velen.

To be fair, ik meen dat dat fragment met Joe Pesci was toen hij in zijn Goodfellas character speelde. Niet heel serieus, maar ok.

Zou kunnen, maar ik vind dat dat er niet toe doet. Hij had beter moeten weten, zoals de meesten destijds.

Prima documentaire over opkomst en ondergang van de Ierse zangeres Sinéad O'Connor. Haar opmerkelijke stemgeluid zorgde eind jaren '80 voor een ongekende populariteit, maar haar tegendraadse persoonlijkheid en politieke engagement resulteerden enkele jaren later in haar verbanning uit de mainstream popwereld. De documentaire bevat geen traditionele interviews maar weet aan de hand van archiefmateriaal en stukken gesproken tekst een indringend beeld te schetsen van een integere maar met demonen worstelende artieste.

Sinéad O'Connor blikt zelf terug naar haar verleden. Een verleden als zangeres, maar met de nadruk op de boodschap en de drijfveer van het verloop in haar carrière. De toon is al meteen gezet als de docu start. Dit wordt geen standaard documentaire met een overzicht van de nodige hits en prijzen. Waarom ze dingen zingt of doet. En wat de gevolgen dan weer zijn daarvan. Sinéad durfde haar mond open doen. Ze begon te zingen omdat het de enige manier was om haar stem te laten horen. Een stem voor meer vrouwenrechten, meer mensenrechten in een oerconservatief Ierland. En dankzij haar muziek kreeg ze die stem ook, maar de boodschap bleef altijd belangrijker dan de muziek. Hoe luider haar eigen stem klonk, hoe harder het protest tegen haar.

Puur qua muziek is het Sinéad O'Connor een sterke zangeres met prachtige nummers. Maar deels dankzij de docu krijg je een beter beeld van haar en kruip je nog dieper in haar muziek. Met nummers die zowel kracht als leed uitschreeuwen. Een zeer boeiende documentaire!

Sinéad O' Connor - Nothing Compares - npostart.nl

Ik wist heel weinig van Sinéad O'Connor, haar opkomst en alle controverse was voor mijn tijd en heb eigenlijk nooit echt iets van haar geluisterd naast haar grootste hits. Maar ben toch blij dat ik haar (helaas door haar overlijden) 'ontdekt' heb, want ben onder de indruk van zowel haar werk als haar moedige persoonlijkheid en acties.

Een boeiend tijdsbeeld als je het afzet tegen nu, en een interessante documentaire over een zeer interessante vrouw die haar tijd ver vooruit was.

4*

Hier had ik van de week al een recensie geplaatst, maar die is gek genoeg verdwenen.

Dan nog maar geknopt: Aardige docu over een zangeres waar ik niet heel veel mee had, maar die wel een mooie stem had. Ze was anders dan anderen met haar activisme en meningen, dat maakt dat ze bijzonder was. Deze docu geeft een aardig inkijkje hoe ze was, maar mijn mening is niet verder veranderd.

3*

Vandaag haar begrafenis in besloten kring. Einde van een heel zwaar leven, daarom heb ik de docu over/met haar toen als aangrijpend en schokkend ervaren, zo waren lange periodes in het leven van deze zeer moedige vrouw.

Rust zacht, moedig, mooi wezen.