How to Blow Up a Pipeline (2022)

Zwak. Nochtans kreeg dit drama met een vleugje thriller positieve weerklank. Een groep jonge activisten maken bommen om een pijpleiding op te blazen. De hele film volgt dit proces, dat via kleine cliffhangers onderbroken wordt door flashbacks die moeten uitleggen waarom ze deelnemen aan deze actie. De achterliggende motivaties zijn geput uit actuele thema's als vervuiling en klimaatverandering maar die worden hoogstens vermeld en niet verder uitgewerkt. De jongeren zijn woedend om persoonlijke redenen en daarmee moeten we het doen. Ik hou niet van dit soort slordige vertelstructuren. Ook de lowbudget uitwerking maakt de film visueel niet aantrekkelijk.

Xochitl [Ariela Barer] is de leider van een tot in detail uitgewerkte operatie waarmee zij en zeven anderen het transport van olie ernstig willen belemmeren en uiteindelijk zelfs de volledige olieproductie om zeep te helpen. De uitvoering van de operatie wordt op cruciale momenten onderbroken door flashbacks, waarin we van iedere deelnemer ontdekken wat hun achtergrond is en waarom ze zich hebben aangesloten bij deze controversiële actie. De verdieping van de personages is zonder meer zinvol, maar Goldhaber onderbreekt daarmee de spanningsboog. Als thriller komt het daardoor niet van de grond, al is het in feite vooral de muziek van Gavin Brivik die probeert de suggestie van spanning te wekken. Het thema biedt stof tot nadenken, deze film maakt daar – ondanks de goede bedoelingen – onvoldoende gebruik van en is minder spraakmakend dan het had moeten zijn.

Film steekt aardig in elkaar maar komt erg ongeloofwaardig over met milieuactivisten die wel erg cliche of stereotype zijn. De film kampt wat mij betreft met ongeloofwaardigheidsproblemen van de personages of het neemt je nooit helemaal mee in hun belevingswereld waarbij je niet echt begrijpt waarom ze deze actie doen. Het heeft een een dimensionaal effect op de inhoud. Naar het einde toe wordt de film wel steeds beter maar tegelijkertijd blijft het ongeloofwaardig. Het einde heeft zo een typische heist film einde maar is dat geloofwaardig wat je ziet? Op het einde moet het geloofwaardig zijn dat 2 meisjes deze bommen hebben geregeld en hebben gefixed en alles?

Een beetje een stereotype benadering van het fenomeen van de milieu- en klimaatactivist, maar of dat een erg realistisch verhaal oplevert, mwah, ik weet het nog niet zo. Wat ik er van weet zijn het vaak toch veel gewonere mensen dan wat je verwachten zou, en het half zweverige groepje post-hippies in deze film herken ik er niet zo in.


De chemische voorbereidingen lijken me dan wel weer redelijk correct - in die zin dat het nogal overbodig ingewikkeld gedaan wordt. Waarom zou je bijvoorbeeld met veel moeite een loeizwaar vat gaan rondrollen om de inhoud te mengen, daar zijn betonmolens voor uitgevonden.

En dan de structuur van de film. Het werkt niet heel erg goed, er is geen logische kapstok voor de flashbacks en je weet eigenlijk al te veel van hoe het afloopt voordat, ahem, de dikke dame gezongen heeft. Leuk idee, dapper geprobeerd, maar niet gelukt. Toch, het einde is dan wel weer erg goed gevonden, en het klopt ook nog met de actualiteit. Ohja, de soundtrack is ook leuk, hoewel af en toe dramatischer dan de film.

Het was beter geweest om de thriller chronologisch te tonen zonder flashbacks naar de hoofdpersonen.

Het was zo prettiger geweest om naar de plot toe te werken.

Er zaten wat open eindjes in. Duidelijk was hoe ze hun terroristische daden verrichten onder het mom van hun 'Batman' filosofie.

Prima geacteerd door deze jonge acteurs.

Echt spannend vond ik het dus niet.