The End We Start From (2023)

Film sluit naadloos bij de actuele hoeveelheid natuurrampen. Het is een overlevingsdrama over een jonge moeder en haar pasgeboren baby, die proberen te ontsnappen aan een ecologische crisis. Een apocalyptische film met Jodie Comer als overtuigende protagonist. De enigszins relaxte bijdrage van Katherine Waterston is meer dan welkom.

Deze rampenfilm moet het duidelijk meer hebben van sterk akteerwerk dan van spektakel. Door een ecologisch verschijnsel stort de britse maatschappij in en moet een moeder (Jodie Comer) zich met haar pasgeboren baby staande zien te houden temidden van de chaos. Comer is indrukwekkend in de hoofdrol en de film is meeslepend, ondanks het lage tempo en het opzettelijk onbestendige script. Hier en daar zijn de special effects overigens alsnog behoorlijk indrukwekkend.

Een vrouw [Jodie Comer] bevalt van haar eerste kind op het moment dat haar huis ten prooi valt aan een overstroming die een groot deel van Engeland heeft verwoest. In de chaos die volgt, krijgt ze steun van haar schoonouders [Mark Strong, Philippa Peake]. Al snel ontdekt ze dat zelfs haar man [Joel Fry] niet in staat is om haar de hulp te geven die ze nodig heeft. Ze besluit op eigen houtje op zoek te gaan waar zij een haar baby een nieuwe toekomst kunnen opbouwen. Deprimerend ecologisch en psychologisch drama met oppervlakkig uitgewerkte personages en een gebrek aan plot. De cast is goed, het scenario niet. Uitvoerend producent Benedict Cumberbatch is te zien als een kortstondige bezoeker.

Is dit ons voorland? Het regent hier ook al dagen....

Interessant uitgangspunt voor een film: als gevolg van klimaatverandering en zeespiegelstijging is Groot-Brittannië getroffen door een vloedgolf. Londen is veranderd in een soort Venetië en iedereen is op de vlucht, op zoek naar een veilig onderkomen, en vooral: voedsel. Een jong echtpaar heeft net een baby gekregen en trekt in bij hun ouders op het platteland. Maar de honger drijft ze uit elkaar en het blijft niet bij één ramp.

Heb ademloos zitten kijken naar hoe die ramp zich ontvouwt, en naar een goed spelende Jodie Comer, die met haar baby rondsjouwt om te overleven en uiteindelijk in een commune terechtkomt. Maar verwacht geen makkelijk verteld verhaaltje. De regisseur kiest er voor niet alles te vertellen wat er gebeurt. We krijgen meer gevoelens, angsten, conflicten dan feiten. Die moeten we met het kijken tussen de beelden zelf maar invullen. Dat wordt dan wel een puzzel en maakt de film nogal fragmentarisch. Toch wel een gedurfd project.

Goeie film waarin een kersverse moeder een overstroming probeert te overleven. Geen typische apocalyptische rampenfilm. De hele overstroming speelt zich slechts af op de achtergrond. Een aantal mooie momenten, maar soms zakt het ook een beetje in. Redelijk sfeervol in beeld gebracht en vooral een uitstekende rol van Jodie Comer. Een nipte 3.5 sterren.

Wederom een tegenvallende film met een heel klein rolletje voor Sherlock. Nietszeggend en voorspelbaar. Deze film behoort niet in de categorie thriller

Hetzelfde idee, maar dan zonder water, is al eens veel sterker uitgewerkt in How I Live Now (2013).

En het is nog steeds best een ok plot, maar in deze versie dut het wel een beetje in na de opening. Had toch veel meer in gezeten, met deze cast - behalve Cumberbatch dan, want die heeft overduidelijk niet zijn moment.

Schokkend wel om hier ook weer te lezen dat er nog steeds mensen zijn die de klimaatcrisis ontkennen. Ik word daar toch een beetje triest van. Ik ben de afgelopen weken in de Pyreneeën, het ene na het andere dal daar is verwoest door een zondvloed waar je verstand bij stil staat. Overal containers vol met onbruikbare huisraad, stapels auto's vol met modder. Nee, dat was niet 'altijd al zo', die dorpjes stonden daar al best een tijdje. Het wordt gewoon echt steeds extremer.

De eerste keer dat ik Jodie Comer zag, was in de serie George Gentley. Je kon al zien dat in dat zeer jonge meisje genoeg talent aanwezig was. En nu is het echt een topactrice die een hele film kan dragen, zoals ze dat fantastisch doet in deze mooie film.

De reviews waren niet zo best, wat ik niet zo goed begrijp want ik heb er enorm van genoten.

Misschien omdat sommige niet willen weten wat er gaat gebeuren met hun kinderen in de toekomst, maar dat deze aardkloot helemaal naar de knoppen gaat is wel duidelijk. En dat wij de schuldige daar van zijn is ook al lang duidelijk.

Mooie trage film, met één van de beste actrices van het moment, één van de mooist ook maar dat doet niet terzake....

Goed.

Sterk overlevingsdrama, met Jodie Comer op haar best. Groot pluspunt is dat het allemaal behoorlijk realistisch kan zijn en het er ook zo uitziet. Geen dure CGI, wat vaak voor een plastic look zorgt. Wel gewoon regen. Klinkt banaal, maar werkt wel goed. De keuze voor een kletsnat Engeland zet de deprimerende toon serieus wat kracht bij. Af ent oe is het even kijken hoe enkele verplichte nummertjes - goede mensen, iets minder goede mensen, .. - ingepast geraken, maar al bij al houdt regisseur Mahal Belo het behoorlijk rechtlijnig.

3,5

Het lijkt er in het begin op dat het gewoon stevig plenst zoals dat in het Verenigd Koninkrijk wel vaker gebeurt. Het houdt echter maar niet op met regenen. Grote delen van het land krijgen te kampen met overstromingen. Huizen worden verwoest. Steden raken onbewoonbaar. Een grote stroom vluchtelingen komt op gang. Onder hen een vrouw (Jodie Comer) die net is bevallen van haar kind. Het begin van een odyssee door het op grote schaal verwoeste Brittannië.

The End We Start From is geen actiefilm. Uiteraard zijn er scènes die actie bevatten, maar de film kan het beste als een dramatische survivalthriller worden geclassificeerd. De film plaatst mensen in een uitzonderlijke situatie en vraagt zich vervolgens af hoe ze zullen reageren. In deze film draait het meer specifiek om een moeder en haar pasgeborene. Opvallend is dat de moeder noch andere personages een naam hebben. Alleen de baby wordt met de naam Zeb aangeduid. Er zal een reden zijn. Mij ontging die.

Een rustige film. Een beklemmende film. Sfeervol. De moederfiguur overtuigend neergezet door Comer. Belangrijk want zij is de prominente hoofdfiguur en samen met haar worstelt de kijker zich door het troosteloze landschap. Er zijn onderweg intrigerende ontmoetingen met personages die sterk worden ingevuld door acteurs als Katherine Waterston, Benedict Cumberbatch en Mark Strong. Toch is het na afloop vooral Comer die in de herinnering blijft hangen met haar pogingen om in een steeds barbaarser wordende samenleving haar menswaardigheid te behouden. En daar moet de kijker het mee doen. De ramp an sich wordt amper genoemd. Spectaculaire effecten blijven uit. De film richt zich op de moeder en haar kind op zoek naar een veilige plek. Niet heel origineel of baanbrekend, maar het levert een prettig kijkbare film op.

Meh, niet mijn soort film. Ik geef meteen toe dat dat voor een deel te maken heeft met dat de helft van de tijd een baby in beeld of te horen is, en daar heb ik niet zo veel mee. Het is traag en ook wel voorspelbaar. Moeder met baby in apocalyptische setting, dat is het.

Filmliefhebber genoeg om te zien dat de prent ook genoeg moois heeft. Ik hou van de editing. Hoe sommige logische scenes juist even níet in beeld werden gebracht kon ik erg waarderen. De close-ups die net even dat meer gevoel gaven. Prettige soundtrack. En het acteerwerk van Comer, wat me uiteindelijk na het zien van Killing Eve ook bij deze film heeft gebracht.

Oh, en het is zéker geen thriller, op geen enkele manier. Hoe komt die tag daar? 100% drama, niks anders.

Net niet.

The End We Start From begint veelbelovend als een hoogzwangere vrouw tijdens een aanvangende ramp op het punt staat van bevallen. We zien de regen iets te heftig vallen en haar buik bijna gelijktijdig ontploffen. Het is tekenend voor de film dat ze ietwat later veilig bevalt van een gezonde baby, keurig in het ziekenhuis. Het ziekenhuis dat op het punt staat geëvacueerd te worden vanwege de inmiddels overstromingsramp, dat dan weer wel. Tekenend, omdat er telkens net niets gebeurt. En zo gaat het eigenlijk de hele film door.

Nu is dreiging niet per se nodig tijdens het subgenre der rampenfilms, maar een thrillerelement is doorgaans een goed werkende invalshoek bij de zogenaamde survivalcinema. Er zit wel wat onderhuids, maar het wordt nergens onheilspellend. Het perspectief dient hier bovenal drama te zijn. Maar ook daarin schiet de film tekort. Want ondanks de arty beelden en ijzersterke acteurs en actrices, valt er weinig te beleven voor de kijker. Het is zelfs zo dat dankzij alle voorspelbaarheid het verloop saai wordt. En dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

**½

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.