The Listener (2022)

De film die werd geregisseerd door Steve Buscemi speelt zich op één locatie af en heeft in het personage Beth het enige personage dat in beeld verschijnt. Tessa Thompson speelt Beth. Ze is goed. Ze draagt de film met overtuiging. Thompson speelt een telefonisch aanspreekpunt dat gedurende de nachtelijke uren eenzame en getroebleerde zielen een luisterend oor verleent. In een sfeervol geconstrueerde setting luisteren we naar de vaak mistroostige gesprekken tussen Beth en haar bellers.

Voor Beth een nacht zoals vele andere. Ze is zichtbaar gewend aan en gehard door de treurige en sombere gemoedstoestand van de bellers. Bijna elk gesprek heeft een deprimerende ondertoon en de film glijdt weg in een drukkende ambiance waarin Beth zich inlevend maar ook professioneel staande houdt. Voor de kijker is het even wennen aan zoveel zwaarmoedigheid. Heel af en toe blikt de camera uit het raam van Beth's appartement en biedt de kijker een beetje afleiding door hem onder begeleiding van stemmige muziek een glimp van de nachtelijke stad te laten zien en hem de nachtelijke geluiden buiten het appartement te laten horen. Het zijn korte momenten die steeds ruw worden onderbroken door het priemende geluid van de telefoon die weer een nieuwe noodlijdende beller aankondigt.

In het begin denk je nog dat de film een spannende wending in petto heeft. Een gebeurtenis die Beth in direct gevaar brengt. Door de onvrede, hulpeloosheid, neerslachtigheid en soms dreiging die de gesprekken oproepen verwacht je dat enigszins. The Listener is echter niet zo’n film. De film laat gewoon een aantal gesprekken passeren en toont daarbij Beth. Nu eens in een nachtgewaad, dan in een joggingpak wandelt zij door haar woning. Onderwijl maakt ze kleine tekeningen die een samenhang hebben met het gesprek dat ze voert. De camera vangt haar van nabij, dan weer van veraf en focust op kleine handelingen en voorwerpen zoals op de stressbal waarmee Beth tijdens haar gesprekken driftig in de weer is. De enscenering is rustig en staat haaks op de heftige gesprekken die worden gevoerd. Het contrast is fascinerend..

De stemmen achter de bellers zijn redelijk gerenommeerde namen. Ik herkende de stemmen niet maar zag achteraf de namen van onder andere Logan Marshall-Green, Margaret Cho, Rebecca Hall en Steve Buscemi voorbij komen. De verhalen die worden verteld zijn niet vervelend en het kijken naar de mimiek van Thompson is dat ook niet. Echt ontroeren doen de gesprekken niet. Dat ligt niet zozeer aan de onderwerpen die worden aangesneden. Die klinken authentiek genoeg. Het ligt meer aan de gladde manier van spreken, aan de gepolijste gesprekvoering die de authenticiteit aantast. Men spreekt in schrijftaal, niet in spreektaal. Dat luistert prettig maar klinkt ook bedachtzaam en dat is niet spannend.

In The Listener luister je naar gesprekken en kijk je naar Thompson. Meer is het niet. Het is visueel rustgevende cinema gevuld met mooie staaltjes linguïstiek waarmee de meest treurige en schokkende verhalen worden verteld. Niet erg spannend, maar absoluut boeiend.