Narcosis (2022)

Een intrigerend openingsshot dat doet denken aan The Evil Dead, een blond meisje (Heather O'Rourke alert!!!) dat in een kapotte telefooncel gesprekken voert en een moeder die haar kost verdient als spiritueel medium. Wanneer vaderlief ook nog eens vermist raakt bij een duikexpeditie in een diepe grot, zijn alle ingrediënten aanwezig voor een dijk van een horrorthriller. Helaas moeten we vervolgens anderhalf uur kijken naar Merel [Thekla Reuten], die een jaar later nog steeds zwelgt in zelfbeklag en geen enkel oog heeft voor zoon die overduidelijke symptomen van depressie vertoont (iets wat blijkbaar ook zijn school volledig is ontgaan, en een dochter die doet alsof haar vader nog leeft. “Ik verzeker je dat er niets gebeurt”, zegt vader John [Fedja van Huêt] ergens halverwege in een flashback. Gelijk heeft hij, want De Jongs scenario laat teveel belangrijke vragen onbeantwoord, zit vol niet nader uitgewerkte afleidingsmanoeuvres en blijkt uiteindelijk oppervlakkig en ontzettend afgezaagd te zijn. De ontknoping is zo banaal dat het je waarschijnlijk eerder doet gniffelen dan sniffelen. Als je dat nog kunt opbrengen dan.

Vond het een aanfluiting.

Wel fijn dat dit soort experimenten wat vaker aan het opkomen zijn in Nederland, maar nu moeten ze nog goed worden uitgevoerd. Ik denk dat ik wel een beetje kan zien welke richting De Jong op hoopte te gaan, want Narcosis heeft iets visueels. Het verhaal wil zichzelf vooral via beeldtaal vertellen, waar normaal gesproken niets mis mee is, maar wel als het je niet raakt.

Een andere review kaart het wat mij betreft wel goed aan. De hele film draait om de verwerking van verlies, maar je voelt je geen moment verbonden met de personages. Ik weet niet of medeleven echt hetgeen is waar De Jong naar zocht, maar ik mag het niet hopen. Anderzijds, als het echt niet zo is, dan heb je vooral een heel lang durend en oninteressant visueel experiment. 111 minuten worden gespendeerd aan een film die eigenlijk niets te melden heeft buiten het concept. Wat mij betreft mag de scriptschrijver ook een pak rammel krijgen, want met deze dialogen kan niemand wat aanvangen en dus ook Reuten niet. Ik vond het wel zielig, want ze is een meer dan degelijke actrice en dan krijgt ze deze onwerkelijke interacties te verduren.

Links en rechts wat mooie beelden en een interessante finale. Verder heeft deze film van alles te weinig. De dromerige sfeer blijft amper hangen, de cinematografie oogt vooral bleek en de editing laat te wensen over. Ik vond dat er nogal vreemd werd opgebouwd. Soms lijkt de film plots een horrorfilm te willen nabootsen, maar wordt seconden daarna afgekapt voor meer sentiment. De setting vond ik ook allesbehalve bijzonder. Een rouwende moeder en haar twee rotkinderen. Het is serieus moeilijk om wat voor het gezin te voelen.

Wat rest is een film die qua opzet interessant is en qua uitvoering zelfs onderscheidend. Echter is het ook een film die niet all-the-way genoeg gaat om een visuele trip te worden en niet sympathiek genoeg is zodat ik medeleven kan tonen voor de personages. Alle respect naar Nederlandse films die een kunstzinnig pad willen bewandelen, maar ik mag hopen dat ze een keer realiseren dat deze dromerige dialogen echt niet meer door de mangel kunnen in onze eigen taal.