Megalomaniac (2022)

Dikke mwoh. Geweldsporno waarbij het geweld niet zo expliciet in beeld komt. Er gebeuren dingen die nauwelijks samen komen tot een narratief. De dialogen zijn oninteressant de personen ook. Begrijp niet zo goed wat de makers willen bereiken met deze film. En die schuddende camera vind ik vervelend. De film heeft best mooie en sfeervolle shots maar daar staan net zoveel lelijke, onderbelichte en saaie tegenover. Vooral het eerste half uur bouwt niks op en het einde is raar. Kortom ik vond het niet zoveel.

Sfeervolle horrorfilm met een machtige soundtrack, die allerlei soorten uitgangspunten en subgenres door elkaar heen husselt. Hierdoor kan Megalomaniac in allerlei soorten en maten worden geïnterpreteerd, maar uiteindelijk blijft het een redelijk pure horrorfilm met een aantal angstaanjagende visuele beelden. Regisseur Karim Ouelhaj perst op alle mogelijke manieren akelige sfeerzettingen uit de fabriek, met de priemende rode oogjes als voornaamste voorbeeld. Het acteerwerk is daarnaast uitstekend, het warrige camerawerk wrijft de expliciete gruwelijkheden extra dik in en de finale is toepasselijk duister en gestoord. Enkel het middenstuk kent te veel momenten die simpelweg een beetje stilvallen, vooral omdat de relatief ruime dosis aan dramatiek het geheel niet echt positief bevordert. Megalomaniac is daardoor niet altijd even boeiend, maar niettemin van oerdegelijke kwaliteit.

Het is niet van het kaliber Seul contre Tous (1998) of C'est Arrivé près de chez Vous (1992) maar ik merk dat ik zelf minder goed tegen het naargeestige, zwartgallige sfeertje kan tegenwoordig. Ik merkte het ook toen ik de docu Orozco el Embalsamador (2001) eerder voor de horror challenge keek: zonder het duidelijk fictionaliserende vernislaagje, bekruipt de ellende me sneller. Sombre (1998) heb ik eerder die challenge zelfs afgezet, (onder andere) om die reden. Net als voorgenoemde films is ook Megalomaniac (in ieder geval in het begin) visueel redelijk onopgesmukt en heeft het soms, zeker in de scènes op straat en in de fabriek, een beetje een documentaire-achtige vibe. Misschien dat door de alledaagsheid van die depictie de zwaarmoedigheid wat dichterbij lijkt te komen en ben ik daar een beetje wars van.

Binnenshuis is de cameravoering beheerster en het deerniswekkende interieur van Felix en Martha oogt aandachtig gestileerd, hoe vervallen de bruin- en grijstinten ook moge overkomen. Toch vond ik het benauwend, daar tussen de onontkoombare zielloosheid van Felix (die na 25 jaar het ‘werk’ van zijn vader voortzet) en de berooide isolatie van Martha, die in haar leven nooit een greintje warmte of liefde heeft mogen ontvangen maar wel zwanger raakt na meermalig verkracht te zijn door haar collega’s.

Het etentje was wel een mooie pay-off voor de doorstane ellende. Martha heeft aan zelfvertrouwen ingewonnen sinds de moord op de maatschappelijk werker en Felix houdt zich aardig staande tegenover de fabriekswerkers. Onder toeziend oog van Felix’ gevangene, baart Martha dan haar baby, keert de bebloede Felix terug van zijn gevecht en lijkt het familiekiekje compleet. Het is vast geen toeval dat de huiskamer geleidelijk meer kleur heeft gekregen.

Het einde maakt dus veel goed, al zijn Felix en Martha wat mij betreft geen personages die met een happy end beloond hoeven worden, al is die wrangheid natuurlijk wel de kracht ervan. Naargeestig dus wel maar met een doel. Nipte 3*

Grauwe, naargeestige horror met veel betekenisvolle stiltes in de dialogen. Of gewoon traag, afhankelijk van hoe je het ervaart. Verontrustende beelden en een morsige, beklemmende sfeer kun je aan Karim Ouelhaj wel overlaten, maar de dialogen en het scenario waren mij iets te afstandelijk en weinig zeggend om erg bij de film betrokken te raken. Desalniettemin wel een leuke genre-oefening uit Franstalig België, ook al werkt hij voor mij niet helemaal.

3,1*

De vader van Felix en Martha, was de beruchte slager van Mons Deze terroriseerde de omgeving tot Martha in 1997 werd geboren, de politie bleef in het ongewisse over wie de moordenaar van vele vrouwen zou kunnen zijn. Nu de broer en zus volwassen zijn dragen ze de last van de erfenis van hun vader ieder op hun eigen manier met zich mee. De film trekt een vage grens tussen slachtoffer en dader. Toch is dit niet zomaar een film die familietrauma verpakt als horror. Nee want wie van extreme horror houdt kom ook hieraan zijn trekken. Er worden op vrouwen gruwelijke, grafische, gewelddadige handelingen gepleegd. Terwijl het misschien niet eens zo heel erg opvalt want de filmmakers hebben duidelijk ook veel zorg besteed aan de artistieke kant. De cinematografie, belichting en kleurgebruik voegen een ​​element van schoonheid toe, als de gruwelijke horror zich afspeelt. Er zijn ook droomsequenties die, ze het plot enigszins verwarren, maar ook mystiek toevoegen. En natuurlijk bevat de film veel bloed en gore...gewoon in beeld! Het lijkt een beetje op een soort van Belgisch antwoord op de Franse extremistische films. (New French Extremity) en dat is nooit mis!

Nice.

Alsof ze een script van de Dardennes gekaapt hebben en daarop een horror film hebben gebouwd. De setting is echt perfect voor dit soort films, maar dan wisten we al van DuWelz. Deze film gooit er een ietwat fantasierijker sausje overheen, al wordt nooit helemaal duidelijk hoe concreet die droom sequenties nu echt zijn.

Acteerwerk is goed, visueel uitmuntend, de horror is best bruut (zonder écht in-your-face te zijn) en er zitten voldoende ongemakkelijke scenes in. Wat mij betreft is Ouelhaj een talent, hopelijk blijft het niet bij deze ene film. Ik mis dit soort horror best wel, tussen al dat A24 en Blumhouse gedoe.

4.0* en een uitgebreide review