Roald Dahl's Matilda the Musical (2022)

Hier draait de heer van Dahl toch om in zijn graf?

Waarom? Ik vind het er erg leuk uitzien.

Je moet natuurlijk wel een meisje casten dat kan tippen aan Mara Wilson, anders ga je bij voorbaat nat...

Sowieso wordt het moeilijk er wat beters van te maken dan Matilda (1996).

En het is een musical ook nog, zie ik nu...

waarom een music remake van matilda daar zitten we toch niet op te wachten

het origineel was al goed waarom een remake

kijk maar naar annie daar werd ook een remake van gemaakt maar dat werd niet heel goed ontvangen

dat gaat ook met deze film gebeuren onder de steamers

let maar op

Omdat we weer 25 jaar verder zijn. Er meer met het verhaal gedaan kan worden. Het niet 1 op 1 hetzelfde is. Nieuwe generatie, nieuwe film. En het mooiste: de oude blijft ook gewoon nog bestaan!

als musical slaagt hij tegen. Maar hij is wel knap gemaakt. Goed geacteerd. Zeker door Alisha Weir die Mathilda speelt. Zeker de moeite om te zien.

Wat zijn zulke musicals toch akelig, echt verschrikkelijk. Het origineel was geen geweldige film maar in ieder geval krijg je daar het verhaal goed mee en zijn de rollen perfect gecast.

Hier is het allemaal extreem karikaturistisch. De leukste rol van de hoofd directrice is hier weer een Emma Thompson typetje met prosthetics om haar ergens op te laten lijken, terwijl de actrice in t origineel dat allemaal niet nodig had en VEEL enger overkwam.

Ik genoot (en geniet) van musicalfilms. Karaoke, zingende keukenmessen, het kan niet gek genoeg.

Dit is.. uhm, redelijk kraakloos. Er zit weinig smaak aan de liedjes. Holle frasen zonder een spoor inspiratie of originaliteit. Nu hoeft dat geen probleem te zijn, maar het is geen ode aan het vrij briljante schrijfwerk van meneer Dahl.

Ik had hier op basis van een kort fragment meer van verwacht, maar hier had flink in gesneden moeten worden omdat het allemaal veel te lang en too much is. Ik ben over het algemeen wel een musicalliefhebber (hoewel ze hit or miss kunnen zijn), maar dit was dan allemaal net weer te kinderlijk en niet beklijvend genoeg.

Het hele verhaal is op een of andere manier ook niet zo leuk om te kijken met die nare ouders, nare juffrouw Trunchbull (afgezien van Emma Thompsons performance dan natuurlijk) en als de liedjes dan ook nog eens niet superleuk zijn hou je eigenlijk niet zoveel over. Kan me herinneren dat ik het boek vroeger wel leuk vond (de originele film weet ik niet meer zo goed).

De production value is prima in orde net zoals de acteer- en zangprestaties, maar denk dat ik toch niet helemaal de doelgroep was.

Kleine 3*

Deze nieuwe musical versie, van zijn beroemde voorganger.

Mag er wezen, maar is in een ander jasje.

En wijkt af, van het orgineel, wat wel voor vernieuwing zorgt.

Echter deze versie,kan bij verre, niet tippen aan het orgineel.

De jongedame Alisha Weir speelt zeker verdienstelijk en leuk.

Ook laat de rol van juffrouw Honey, gespeeld door Lashana Lynch bekend van onder andere James Bond No time to Die en The woman king.

Laat ook in deze film zien, een uitstekend veelzijdig actrice te zijn, met een mooie uitstraling.

Ook heeft ze een mooie zangstem.

Maar de cast van Matilda in het orgineel, zijn niet te evenaren.

Maar deze versie, is zeker een warme en gezellige familie film.

Ohja zo werkt het dus. Nieuwe generatie dus weer een nieuwe remake, reboot of sequel. Dat ze eens iets nieuws verzinnen zou beter passen.

Ik kan mij niet vinden in de meeste comments hier. Ik moet zeggen dat het origineel te lang geleden is om te herinneren maar ben daarnaast ook niet zo van het vergelijken als er zo'n lange periode tussen zit.
Zelf heb ik samen met mijn vriendin genoten van deze musical film. Prima cast ook en een sterke rol van de jonge hoofdrolspeelster!

Aantal leuke settingen gezien vol bonte kleuren.

Qua muziek vond ik vooral het nummer waarin ze alle letters van het alfabet fonetisch verwerken leuk gedaan.

Een laatste opmerking richting mensen die zeggen 'ik hou niet van musical films': kijk ze dan ook niet! Niemand dwingt je ertoe en je beïnvloed onnodig het gemiddelde cijfer van de film.

ik vond een re-make eigenlijk al overbodig, het origineel is goed genoeg en gewoon tijdloos.

Toch was de opening er wel goed uit m.b.t. de decors, vrolijkheid en kleur, alleen het leek wel een opera ipv een musical.

er werd veel te veel in gezongen, hier en daar een liedje zou wel gaan voor een musical, maar dit waren er gewoon te veel, en te zoetsappig . jammer.

Deze film met mijn vrouw gekeken, die de musical heel erg leuk vond. Geweldige rol van Emma Thompson, die niet misstaan had als een kampbewaakster van een concentratiekamp . Een echte familiefilm

Het origineel was verder gewoon prima, dus wat mij betreft compleet overbodig deze musical remake. En 25 jaar stelt in feite niets voor, zeker niet als je bedenkt dat de evolutie van film steeds langzamer voortschrijdt; een film uit de jaren '50 voelde in de jaren tachtig al oud, maar kijk je nu een film uit de jaren negentig dan zou die bij wijze van spreken gisteren nog gemaakt kunnen zijn. Bovendien is de film nog iedere week op tv te zien, dus het is ook niet zo dat we het verhaal vergeten zijn.

De liedjes zijn vreselijk, afgezien van het laatste nummer, daar zat nog wel een aardige melodie in. In vroegere tijden hadden musicals nog iets magisch over zich (Annie, Grease, Oliver!..), al ben ik er nooit echt fan van geweest, maar in de jaren '90 is dat gevoel, voor mij althans, helemaal verpest door ene.. Albert Verlinde, die het genre met z'n Nederlandse zeikmusicals een heel suf imago heeft gegeven.

De film is tamelijk woke: het beeld van Bulstronk dat omver gehaald wordt! Meer diversiteit vind ik prima, tenzij het een serieus bedoeld historisch drama betreft en het gewoonweg niet klopt, maar zou niet van bovenaf opgelegd moeten worden. Merkwaardig genoeg krijgen de donkere acteurs altijd maar een bijrolletje, maar nooit de hoofdrol. Maar wat mij vooral irriteert aan dat hele woke gebeuren in films is dat alles en iedereen zo positief moet zijn. Iedereen moet deugen en van zichzelf houden, want dan pas kun je van een ander houden. De zelfhulpboekspreuken vliegen je ook hier weer om de oren. Matilda (bijdehand kutkind) haalt zelfs een uitspraak van Martin Luther King aan. Een kind dat in één week Nicholas Nickleby, Jane Eyre, Tess of the D'Urbervilles, Of Mice and Men, The Lord of the Rings, Moby-Dick, Misdaad en Straf en The Cat in the Hat leest is pertinent onmogelijk. De overdrijving is ook helemaal niet geestig.

Zelfs Bulstronk moet deugen, wanneer ze dat meisje aan haar vlechten wegwerpt zeg maar, zegt ze nog even: 'Ga even kijken of ze nog leeft.' In het origineel zegt ze helemaal niets. Het dikke jongetje is hier geen echt dik jongetje, maar een jongetje met enkel een rond hoofd en, duidelijk te zien, een dik kussen onder zijn trui. Matilda komt in tegenstelling tot de lieve, rustige Mara Wilson over als een betweterige blaag die vooral heel veel schreeuwt en beweegt.

Van dik hout zaagt men planken, aldus Warchus, die elk muzikaal intermezzo behandeld als een finale en mede daardoor weinig heel laat van de onderkoelde, zwartgallige humor van Roald Dahl. De liedjes zitten goed in elkaar, vooral qua tekst (een lied met het alfabet als rode draad is een juweeltje) en Thompson geniet zichtbaar van haar rol als de wanstaltige schooldirecteur Agatha Trunchbull (zeg maar de boze stiefzus van Nanny McPhee), maar zowel de choreografie als het acteerwerk is dusdanig over-the-top dat het nogal vermoeid wordt. Sindhu Vee is goed als bibliothecaresse Mrs Phelps, maar Stephen Graham is de absolute uitblinker als Matilda’s vader en heeft de beste momenten. Dat zijn er jammer genoeg maar weinig. Kijk liever Matilda (1996).

Een nieuwe verfilming van Matilda, nota bene een musical. Ik moet zeggen, het eerste liedje was leuk met een aardige choreografie. De verdere liedjes spreken me helaas een stuk minder aan en gaan ten koste van het kijkplezier. Acteurprestaties zijn wisselend. Weir zet een venijnige Matilda neer, die zeker niet lief overkomt, hoe schattig ze er ook uitziet, en dat is wel aardig. Graham overtuigt dan weer niet als haar vader. Sterkste rol is echter voor Thompson, die er haast onherkenbaar uitziet als de Trunchbull. Wat een klasse druipt er van haar af, een genot om haar aan het werk te zien, zelfs in een rol die volgens mij mijlenver staat als Thompson als persoon zelf. Qua beelden ziet dit er natuurlijk ook beter uit dan de eerste verfilming, en uiteindelijk waardeer ik deze versie ook iets hoger. 2*.

Alleraardigste kindermusical met een geijkt verhaal over een miskend kind dat het opneemt tegen een tiranniek schoolhoofd. Leuke hoofdrol van Alisha Weir. Pas bij de aftiteling kwam ik erachter dat de feeks gespeeld werd door Emma Thompson. Die had ik tijdens het kijken helemaal niet herkend.

"I've got a newt in my knickers!" Heerlijke filmversie van een schijnbaar zeer succesvolle Britse musical die de vergelijking met Danny de Vito's succesvolle verfilming uit 1996 glansrijk kan doorstaan. Centraal staat de uitstekende jonge Alisha Weir in de titelrol (gelukkig niet té cute), vlak daarachter Emma Thompson die voor de zoveelste keer bewijst dat ze echt álles kan spelen, Lashana Lynch is schattig als miss Jenny Honey, en ook daarbuiten is iedereen prima gecast met uitzondering van de tamelijk nietszeggende "escapologist". Hoogtepunten zijn de scènes met de kinderen achter groene tralies, de Phys-Ed-les en de "videoclip" op het eind, en de montage inclusief zang en dans wanneer de twee meisjes voor het eerst de school betreden is heerlijk desoriënterend. Uitgelezen vermaak voor jong en oud wat mij betreft, en de liedjes zijn over het algemeen leuk en slim gebracht (zonder dat ik nou meteen naar de winkel ren om de soundtrack te gaan kopen).