Boy Kills World (2023)

Voor mij werkt Boy Kills World toch niet helemaal. Voor de kapstok van het dystopische verhaaltje of de plottwists hoef je het niet echt te doen, maar ook de martial arts blinken wat mij betreft niet uit. Dat de aanwezigheid van Yayan Ruhian de vergelijking met The Raid: Redemption oproept, helpt ook niet echt. Het camerwawerk is hyperkinetisch, maar versterkte voor mijn gevoel de actie niet. Skarsgard en Rothe zijn best leuk om naar te kijken, en ik moest af en toe best grinniken om hij maakt van wat de black dude zegt, die hij door zijn dikke baard niet kan liplezen. Yes, Caplinky.

Ik zag de versie met de narration van H. Jon Benjamin (Archer), en ook dat voelde wat gimmicky. We zullen vermoedelijk nooit weten of die met Skarsgard me beter zou zijn bevallen, want ik zie mezelf niet nog eens 2 uur hier naar kijken om daar achter te komen.

Geinig vermaak, maar onder de indruk was ik niet.

3*

zeer rommelige film waar geen touw aan vast te knopen is,

van de hak op de tak

lekker laten liggen dit prul

heb het drie kwartier vol gehouden ,maar werd er maar niet beter op

Geinig aktiewerkje, geproduceerd door Sam Raimi, met Bill Skarsgard als doofstomme wreker in een nogal vreemde dystopische maatschappij. De cast heeft er zin in en visueel is de film dik in orde, alhoewel de bloederige aktiescenes niet echt iets toevoegen aan het genre. Het ziet er allemaal acceptabel cool uit, laten we het daar op houden. Wat de film enige meerwaarde geeft is de gimmick van de hilarisch stoere Mortal Kombat-voiceover die Skarsgard zogenaamd in zijn hoofd hoort. Daar valt veel lol mee te beleven. Fatality!

Als kind moest Boy [Cameron/Nicholas Crovetti] lijdzaam toezien hoe zijn zusje Mina [Quinn Copley] werd geëxecuteerd door machthebber Hilda van der Koy [Famke Janssen]. Zelf wist hij te ontsnappen en onder begeleiding van martial artist en staatsvijand nummer 1 Shaman [Yayan Ruhian] bereidde hij zich jaren voor op wraak. En hij is al zijn hele leven lang doof. Nu is Boy [Bill Skarsgård] volwassen en uitgegroeid tot een haast onverslaanbare krijger. Maar voor hij kan afrekenen met Hilda, krijgt hij te maken met haar zoon [Sharlto Copley], haar dochter [Michelle Dockery], haar schoonzoon [Brett Gelman] en met een mysterieuze vrouwelijke krijger met de codenaam June27. Mohr en coscenaristen Tyler Burton Smith en Arend Remmers gaan op slimme wijze om met het feit dat de verteller doof is en met de onnavolgbare Ruhian (The Raid, John Wick 3: Parabellum) zijn de actieliefhebbers verzekerd van enkele adembenemende vechtscènes. Jammer genoeg legt Mohr onnodig veel nadruk op de komedie waardoor het geheel erg qua toon erg onevenwichtig is.

Redelijke actiefilm. Het verhaal is eenvoudig. De uitwerking is best origineel. De opbouw is goed en de twist weet men lang verborgen te houden. De film kijkt prima weg want de vaart zit er goed in. De film is een beetje een vreemde mix van bruut geweld en humor, waarbij het laatste best wat minder overdreven had gekund. De actiescenes zien er verder goed uit en worden vakkundig in beeld gebracht. Het acteerwerk is verder goed. Visueel valt er weinig aan te merken, kleurrijk, mooie aankleding en goede effecten. 3.5

De film beweegt zich op luchtige wijze door de wereld van de genrefilm en biedt onstuimig en bruut vermaak. Midden in de vermakelijke chaos vinden we de dove protagonist Bill Skarsgård die een eenzame en goed getrainde wreker speelt. De film baseert zich niet alleen op een of twee hoofdlijnen maar is volgestopt met kleinere en grotere zijlijnen die maken dat de interesse in het verhaal blijvend wordt gewekt. De film drukt het gaspedaal stevig in zonder een overhaaste indruk te maken en dingen ondoordacht te laten gebeuren of onbevredigend te dumpen.

Regisseur Moritz Mohr slaagt erin de goede balans te vinden tussen actie en relatieve momenten van rust. Prima actie trouwens. De schietpartijen en gevechten zijn temporijk en dynamisch geënsceneerd. De camera van Peter Matjasko raast door het gebeuren, cirkelt om de personages vanuit het perspectief van Skarsgård en zorgt er bijna voor dat je als kijker onderdeel van de actie bent. Soms is de enscenering ietwat onoverzichtelijk maar op een of andere manier vind je altijd weer de weg terug naar een begrijpelijke geografie van de schiet- of vechtpartij. Veel actie. Veel martial-art. Veel geweld, waarvan de gevolgen overduidelijk met CGI-bloed worden opgesierd. Ik constateerde het zonder het storend te vinden.

De finale twist is evenals de rest van het verhaal tamelijk maf en vergezocht maar helaas lijkt het net alsof men hier opeens probeert de kijker lastig te vallen met een serieuze insteek. Ik kon het niet goed plaatsen bij de luchthartige rest van de film. Na de wending volgt gelukkig een fantastische showdown die het allemaal weer verteerbaar maakt. Een prachtige showdown die overigens niet het hoogtepunt van de film is. Het hoogtepunt heet H. Jon Benjamin en hij is de vertolker van de innerlijke stem van de wreker. Een markant stemgeluid dat het doen en laten van de wreker begeleidt en je herhaaldelijk doet gniffelen.

Boy Kills World is een vermakelijke live-action cartoon. Bont, wild, bruut, maf en vol afwisseling. Leuke film.

Een enorme dosis actie, maar niet zo cool en vermakelijk als ik had gehoopt. Sterker, het ging me halverwege al vervelen. Als personages en verhaal niks betekenen dan kan actie ook zelden uitblinken. En daarom vind ik dit niet echt een aanrader.

2,5*

Energiek vormgegeven vechtfilm met een grote stoot aan adrenaline en geweld. Ik ben altijd wel een fan geweest van aparte invullingen en Boy Kills World ademt dat gevoel uit, wat vervolgens door regisseur Moritz Mohr op visueel vlak aanzienlijk wordt versterkt met overtuigend camerawerk. Bill Skarsgård is bovendien leuk in de stille hoofdrol, al had zijn voice-over van mij aanzienlijk teruggeschaald mogen worden. Het is namelijk toch de wat opdringerig komische inslag die ervoor zorgt dat een hoop van de (dramatische) impact verloren gaat, maar gelukkig is elke actiescene constant raak en komen entertainend voor de dag. Daarbinnen had Mohr zijn film wat beter mogen afwegen en wellicht meer gebruik mogen maken van praktische effecten in plaats van de computer, maar ik heb me niettemin erg vermaakt in de bioscoop.

Erg leuk.

Film ala Hardcore Henry, Carter of Guns Akimbo. Dat lijstje maakt ook meteen duidelijk dat mensen niet echt op actiefilms meer zitten wachten, want geen van allen heeft het echt goed gedaan bij release. 't Is ook allemaal wat té voor de doorgewinterde blockbuster liefhebber, maar dat maakt het net leuk.

De cast (leuk blik acteurs ook) heeft er duidelijk lol in, visueel is het erg netjes, met strakke actiescenes en mooi camerawerk. Jammer dat sommige details minder of niet werken (zoals die voice over, daar gaat de film echt wel de mist in), maar uiteindelijk wist dat wel te wennen. Erg van genoten, hoop dat Mohr de kans krijgt zich verder te bewijzen, hij heeft duidelijk talent voor dit genre.

4.0* en een uitgebreide review

Matige film over een jongen die opgroeit om wraak te nemen op de dood van zijn moeder en zusje. Een wraakfilm waarbij de wereld waarin deze zich afspeelt en de personages me nauwelijks wisten te boeien. Lekker over de top en bloederige actie. De voice-over is soms ook wel grappig, maar voor 3.0 sterren gaat de film echt te lang door.

Waar Monkey Man en Idiocrazy tegen elkaar opbotsen?

Ja, want het verhaal vindt plaats in zo'n maatschappij. Er wordt niet veel over deze maatschappij vertelt, maar klip en klaar is het wel. Een jongen is daar slachtoffer van geworden. Enkele keren in het jaar worden er zuiveringen verricht. Legers worden ingezet om overbodige mensen gewoonweg... ja, dood te schieten. Een van de slachtoffers is de moeder en het zusje van deze jongen. Maar dat is een flashback, want deze jongeman lijkt in de jungle klaargestoomd te worden tot moordmachine. Dit wordt gedaan door de sjamaan; hey, die gast zag ik ook in The Raid.

En zo keert hij terug naar deze stad om wraak te nemen. Op nummer één staat de machtige Hilda van der Koy (onze eigen Famke Janssen is terug van weggeweest).

Terwijl hij zowel niet kan horen als praten, werkt deze volwassen jongenman zich naar zijn doel. Gelukkig komt de actie, zoals bij Monkey Man en Silent Night, niet al te langzaam op gang. Nee, het gaat meteen goed los.
De actie/vecht en slachtscenes zijn geweldig in elkaar gezet en een plezier om naar te kijken. Heerlijk over de top en vrijwel komisch, dat is een betere combinatie dan de afstandelijkheid in de actiescenes van bv John Wick.
Waarom ik met Idiocrazy aankwam? Nou eeeh.... Die TV-show bijvoorbeeld. Los van het feit dat de wereld met Idiocrazy amper verschilt; behalve dan dat het geen vijf eeuwen later is en het in plaats van komisch nu wel echt bloedserieus is. Magistraal!

Net op het moment dat de Boy dicht bij zijn doel komt en je wel een beetje kan dromen hoe het zal verlopen, blijk je op het laatste moment nog even op het verkeerde spoor te zijn gebracht. Echt goed gedaan!

Ook de acteurs mogen er niet om liegen. Bill Skarsgard speelt echt fantastisch en de regisseur heeft naast Famke Janssen en Yayan Ruhian ook nog Sharlto Copley, Jessica Rothe en Andrew Koji in toffe rollen gestoken.
Film verveelt geen moment en zit vol dolle verrassingen en vormt hier een heus bloederig en spectaculair achtbaanrit. Ook de flashbacks, en die bijrol van zijn "denkbeeldige" zusje zorgden voor het beetje gevoeligheid.

Kijken, als je de boel niet serieus wilt nemen.

4,0*

In een niet zo verre toekomst heeft de steenrijke Van Der Koy familie het voor het zeggen. Burgers en vijanden houden ze onder controle met een jaarlijkse executie-ritueel “The Culling”. Nadat hij Boy's moeder en zus tijdens een dergelijk ritueel zijn vermoord, traint Boy samen met een mysterieuze sjamaan om terug te vechten. Het uitgangspunt van wraaklustig eenmansleger kennen we natuurlijk wel maar het is de uitvoering die ertoe doet! Gelukkig is die actie hier ver over de top met heerlijk strak gecoördineerde gevechten, speels camerawerk en mondt het uit in R-rated cartoonbloedbaden. Nu zal misschien denken dat dit op een stripverhaal is gebaseerd, maar niet dus...Het verhaal is bedacht door een paar van onze Oosterburen oftewel het Duitse duo Arend Remmers en Moritz Mohr. Kortom De actie- en vechtscènes zijn sterk, de personages zijn flamboyant en er zit bij hen alle wel een steekje los. Dat alles levert lekkere geschifte dystopische actieflauwekul op.

Een tikkeltje gimmicky, maar op zich werkt 'Boy Kills World' (2023) als hommage aan arcadegames en het beat 'm up genre. Je gooit een kwartje in de automaat en je krijgt een knotsgek narratief over een vechtsportheld die flamboyante slechteriken in elkaar beukt. Compleet met interne monoloog van een bronstige mannenstem en zelfs gevechtsscènes met 2D-esthetiek. Qua thematiek snijdt de film wel iets aan over propaganda en totalitaire regimes, maar je moet het allemaal met een korreltje zout nemen. Uiteindelijk is het toch vooral de bedoeling dat Bill Skarsgård in bizarre situaties terechtkomt met zijn bloederige wraakvete.

Boy Kills World – een overdosis knokwerk met een joystick in de hand

Wat krijg je als je Kill Bill, Scott Pilgrim, en een doosje energiedrank mixt met een vleugje ‘90s game-geweld? Juist: Boy Kills World. Deze film is niet subtiel, niet genuanceerd, maar wel een absolute traktatie voor iedereen die houdt van over-the-top actie, campy muziek en creatieve kills die zo uit een arcadehal lijken te komen.

Bill Skarsgård verrast. Ja, hij is geen Van Damme, maar hij draagt de rol met overtuiging. Zijn fysieke spel is indrukwekkend en de choreografie van de gevechten is om je vingers bij af te likken vloeiend, hard en stijlvol. De film weet precies wat het is: een bizarre, bloedige dansvoorstelling op de grens van game en realiteit.

Toch bleef ik als fan dromen van wat had kunnen zijn. Stel je voor: Jean-Claude Van Damme als de “Boy”. Die blik. Die spagaat. Die iconische roundhouse kick. Een comeback in deze stijl, met een dikke knipoog naar zijn klassiekers, zou goud zijn. Misschien een Boy Kills World 2: Van Damme Reloaded?

Wat deze film zo sterk maakt, is dat hij zijn eigen gekte volledig omarmt. Hij doet geen moeite om realistisch te zijn, en dat moet je waarderen. Dit is geen Oscar-materiaal, dit is puur popcornplezier voor de liefhebber van hak, knok en chaos. De soundtrack is heerlijk fout en voelt als een hommage aan de gloriejaren van de Sega en de Nintendo 64.

Kortom: Boy Kills World is een geslaagde ode aan geweld met een dikke knipoog. Het is een visuele stormram met de flair van een vechtspel. En Skarsgård? Die laat zien dat hij meer kan dan Pennywise zijn. Maar Hollywood, luister even goed: geef Van Damme nog één keer zijn moment in dit soort waanzinnige actie. De fans staan klaar.

Cijfer: 9 voor stijl, lef en knalplezier

Een zwaar over de top en ultrageweldadig bewegend comicbook, met heel wat leuk bedachte humoristische elementen. Hoewel sommige grappen ook de plank misslaan of zich ruim van tevoren aankondigen. “Boy Kills World“ is stijlvol, op een B-filmachtige manier, en de karakters liggen er stuk voor stuk genadeloos dik bovenop. Het fantasierijke en wat absurdistische wraakverhaaltje lijkt rechtlijnig, maar heeft toch nog een twist in petto.

De ingrediënten lijken overal vandaan te komen. Uit films als "The Hunger Games", "Guns Akimbo" en stapels anderen. En uit series zoals bijvoorbeeld het redelijk hilarische "Happy!". Maar de stoofpot die Moritz Mohr ervan maakt, is prima te verteren. De eindscene is wel echt heel erg in het extreme, maar dat past ook wel weer bij de toch wel bizarre film die “Boy Kills World“ is.

Best verrassend en zeker vermakelijk. Ik ben benieuwd wat Mohr ons in de toekomst nog gaat brengen.

Apart filmpje met veel actie en bloederige gevechten. Het verhaal is een simpel wraakgegeven dat goed opgebouwd wordt en naar het einde een verrassende wending heeft dat de film toch een meerwaarde geeft. Zonder meer vermakelijk en lekker over the top. 6,5/10