La Niña de la Comunión (2022)

Van regisseur Victor Garcia, die een beetje naam heeft gemaakt door zoveelste delen in een franchise te produceren, verwacht je niet iets heel bijzonders. En dat klopt ook wel. The Communion Girl is geen slechte film hoor, maar ook niet iets heel bijzonders.

De film ziet er degelijk uit. De meeste effecten zijn handmade. Een enkele keer wordt niet geheel succesvol teruggevallen op CGI. Het edele handwerk ziet er beter uit. Het verhaal is onderhoudend genoeg om de aandacht erbij te kunnen houden. De setting op het Spaanse platteland van de late jaren 80 zorgt voor een aangenaam sfeerbeeld. Acteertechnisch is er op de film ook niets aan te merken. Allemaal goede dingen dus.

Tis alleen niet erg origineel. Tijdens het kijken moest ik herhaaldelijk denken aan Hollywoodproducties als Annabelle (2014) en Annabelle (2014). Het zegt wel iets. De film is niet bedoeld om meer te zijn dan een vermakelijke tiener-spookgeschiedenis en doet dat door de inspiratie bij andere werkjes te halen. Het resultaat is een aangenaam kabbelend verhaal met sfeervolle effecten in de vorm van flakkerende lampen, wat milde bodyhorror, wat schaduwwerk en wat spookachtige verschijningen. Goed te doen maar nergens opzienbarend.

De apotheose is niet onaardig van opzet maar komt tamelijk krampachtig over. De bedoeling is duidelijk. Garcia hint op een vervolg. Niet doen, adviseer ik.

Het is een solide horrorfilm maar het deed ook niets nieuws of aparts. Het vertoont (te)veel overeenkomsten met The Ring (2002) en Annabelle (2014), maar mist originaliteit en vertrouwt compleet op horrorclichés die keer op keer zijn gezien. Hoe dan ook, het verhaal speelt zich eind jaren tachtig af in Spanje in een kleine stadje, waar de legende over het 'communiemeisje' ten ronde doet. Tja...na een nachtje clubben vinden vriendinnen Sara en Rebe een communiepop in het bos en het is niet zo gek dat die allerlei soorten chaos en angst veroorzaakt. Helaas zijn de scènes die voor spanning moeten zorgen regelmatig te herhalend. En oké er zit nog een twist aan deze hele beproeving maar deze wending aan het einde is enigszins twijfelachtig, omdat het een typisch cliffhanger voor een vervolg opzet. De carrière van de Spaanse regisseur Víctor García bestaat voor groot deel uit Amerikaanse horror-sequels; Return to the House on Haunted Hill (2007), Mirrors 2 (2010), de 9de Hellraiser: Revelations (2011) en recentelijk Bird Box: Barcelona (2023) en deze film past netjes in tussen zijn oeuvre want meer dan een Spaanse versie van een Hollywood-film over een spookachtige pop werd het niet.

Regisseur Víctor García gaat al even mee in het vak, maar lijkt met The Communion Girl oprecht een klassieker af te willen leveren. Veel insteken zitten hem daarbinnen ook mee, van het strakke acteerwerk tot de sfeervolle vormgeving op visueel vlak. Alhoewel de film nergens heel spannend wil worden, blijft het altijd wel boeien en zit er genoeg inhoud in om niet tot de onderlaag te behoren. Ietwat jammerlijk is de weinig vernieuwende invulling en een niet al te intimiderende tegenstander. Op dat vlak maakt García iets te nadrukkelijk gebruik van genreclichés, terwijl het ultieme (digitale) monstertje amper een seconde in beeld wordt gebracht.