Louis (2022)

Ontzettend boeiende docu, maar dat ligt niet eens aan het verhaal zelf dat vrij standaard in elkaar steekt, maar aan de hoofdpersoon Louis van Gaal. Wat je ook van die man vind, hij is bijzonder en uniek. Ik behoor tot het kamp dat een zwak voor hem heeft, omdat hij een fantastische trainer is die o.a. mijn club alles heeft gegeven, maar ook omdat de voetballerij vol kleurloze saaie trainers zit en deze man gewoon het volgen waard is.

In de dikke twee uur (wel iets te lang eigenlijk) volgen we Van Gaal in Portugal, waar hij tegenwoordig woont en aan de hand van oude beelden zien we zijn loopbaan, maar ook zijn privéleven. Het voetbaldeel is niks nieuws voor me, want ik volg hem al tientallen jaren, maar alsnog zijn die beelden nog steeds de moeite waard. Heerlijk zoals hij als een volksmenner bij huldigingen tekeer ging. Wel interessant zijn de interviews met voetbalmensen uit al die periodes, zoals Figo, de broertjes de Boer (beste stuk van de film als Louis beiden achterin zijn auto heeft zitten en hen de les leest over het missen van WK 2002 ) en Uli Hoeness, die ook kritisch durft te zijn. De conclusie van die mensen is toch vaak wel dat Louis te lang heeft geweigerd concessies te doen aan zijn werkwijze en te lang niet heeft willen luisteren naar feedback. Louis zegt dat hij nooit is veranderd, maar daar ben ik het niet mee eens. De starre man uit de tijd van Ajax, Barcelona en zijn eerste periode bij Nederland is best wel veranderd tijdens en na zijn Bayern München periode.

En ook zijn privémomenten zijn boeiend om te volgen. Hij adoreert zijn vrouw, rouwt nog altijd om zijn overleden eerste vrouw, is dol op zijn familie, heeft zware medische jaren met oa prostaatkanker en lijkt toch best wel een vriendelijke, leuke en soms best grappige man te zijn, al blijft hij ook privé wel wat autoritair. Het lijkt me lastig om hem de hele tijd in de buurt te hebben. Ik voel veel respect en waardering van de hele wereld voor Louis, maar het jammere is dat hij dat normaal lijkt te vinden. Iets minder zelfverheerlijking en iets meer zelfspot had hem goed gedaan (jammer bijvoorbeeld dat je hem wel bij Jeroen van der Boom zijn programma Hoge Bomen ziet, maar je hoort dan niet dat liedje ‘’O, Louis’’ waar Johan Derksen en René van der Gijp destijds zo hard om hebben gelachen) maar het is en blijft wel een unieke persoonlijkheid. Wel hadden ze dit beter begin volgend jaar uit kunnen brengen, want het hoofdstuk met WK 2022 ontbreekt nu jammer genoeg. Daarmee zal hij zijn carrière eindigen. Absoluut een bioscoopbezoekje waard.

4*

Louis is gewoon een boeiende documentaire en vooral de man Louis van Gaal zorgt ervoor dat het enorm genieten is om naar te kijken. Bekende beelden worden afgewisseld met een kijkje in zijn leven. Het voelt daarom ook als een enorm eerlijke documentaire aan. Het is allemaal wel erg zonder fratsen en nergens opzienbarend en ook is zo'n stukje over Johan Cruijff natuurlijk wel erg pijnlijk om te zien. Gelukkig krijg je wel wederhoor alsvan Gaal ontmoetingen heeft met mensen uit periodes waar het op het gebied als trainer wat minder ging en hij ook toegeeft dat hij toen fout zat. Wat dat betreft geven Figo en Hoeness een goed tegenwicht aan van Gaal. Verder ga je chronologisch door het leven van van Gaal heen en is dit vooral een interessante documentaire voor degene die geïnteresseerd zijn in Louis van Gaal en willen zien dat hij wel daadwerkelijk menselijke trekjes heeft.

Voor de neutrale persoon die niets met voetbal heeft biedt deze documentaire uiteraard niets bijzonders.

3,5*

Net gezien:

Kritiekpuntje 1: Geluid is te hard soms. Bijvoorbeeld bij de Bayern balkon scene. Daar moet Pathe iets aan doen.

Kritiekpuntje 2: Al die oud-spelers waren echt niet interessant. Had liever nog meer Louis van Gaal in persoonlijke sfeer gezien.

Kritiekpuntje 3: Deze film is laatig kijken als je geen voetbalfan en Louis van Gaal fan bent. Hetnis 65% voetbal, 35% persoonlijke leven.

Desondanks toch 5 sterren van mij, omdat ik de film met een verdrietig gevoel verliet. Of je lacht je normaal gesproken suf om Louis OF je irriteert je aan hem. Ik hoor tot de groep die de beste man vermakelijk vind en om hem kan lachen. Ik verwachtte dan ook vermaakt te worden, dat viel echter tegen. Ik raakte namelijk juist ontroerd. Dat had ik op een zaterdagmiddag niet verwacht. De momenten tussen Truus en Louis waren vertederend. Maar wat mij ontroerde was hoe hij in het ziekenhuis zat (zoals wij er ook allemaal weleens zitten), hoe hij in een ziekenhuisbed zat, hoe hij verkrampte van pijn in zijn rolstoel onderweg naar huis in een busje (en helaas niemand hem omhelsde of troostte). Truus die vertelde dat hij huilde na zijn ontslag bij United, dat raakte me ook, en zo kan ik nog wel even doorgaan

5 sterren, omdat de film mij Louis als mens liet zien. Ik kan nu nooit meer gewoon naar hem kijken. Als hij nu een persconferentie geeft, weet ik dat hij een katheter heeft, weet ik dat hij zich met briefjes vooraf voorbereid etc. Goede film, maar verwacht geen actie.

Die Louis & Truus zijn echt schattig in de film. Verder is de docu niet bijzonder, maar 2 uur naar Louis kijken is altijd goed. 4 sterren en nog 1tje erbij voor die lieve Truus.

Een mooi portret over een interessante man en een van de beste coach ter wereld. Wat ook verder gaat dan voetbal, en dat maakt deze documentaire ook leuk voor geen voetballiefhebbers.

Mooie documentaire over een hele goede coach.

Hij geeft een inkijkje in zijn privéleven. Daar zie je toch een andere Louis dan hij dikwijls in de media wordt afgeschilderd. Ook de kwetsbare Louis in een vervelend jaar met gezondheidsperikelen. Natuurlijk zie je zijn typerende karakter eigenschappen. Zo nu en dan mis ik kritische zelfreflectie van van Gaal. Die mag hij vanzelfsprekend voor zichzelf houden. Maar blijkbaar moet het beeld overeind blijven staan van een nagenoeg onfeilbare coach. Dat wordt nog versterkt door de gesprekken die hij heeft met oud voetballers.

Blijkbaar had hij een goede relatie met de documentairemaker. Anders was het zeker niet gelukt om deze geslaagde biografie te maken.

Ik heb eigenlijk niks met voetbal.

Maar bij die inhuldiging op het Leidseplein sta ik wel ergens in de meute, en Van Gaal is natuurlijk gewoon een held. Ongenuanceerd jazeker, maar hij heeft ook gewoon altijd gelijk, daar hoef je niet omheen te draaien. Tenzij Truus het niet met hem eens is, dan heeft hij geen gelijk, daar hoeven we het ook niet lang over te hebben.

Lassche maakt er een mooi passend document van, waarmee we net een tikkeltje meer van de echt Van Gaal te zien krijgen dan gewoon - al heb ik de gewone bronnen maar heel weinig gezien. En vooral erg authentiek, al blijft het daarbij natuurlijk altijd de vraag wat we niet zien. Geen makkelijk persoon, dat wisten we al, maar ook volstrekt eerlijk en met een enorme charme in zijn horkerigheid. Ik mag dat wel.

Als enige kritiek eigenlijk dat de doc zeker een half uur te lang duurt - op een, ehh, momento dado had ik het echt wel gezien. Nou maar hopen dat hij de komende weken nog wat moois voor elkaar krijgt, en de kritikasters nog even een poepie laat ruiken.

Louis van Gaal loopt er ontspannen bij in dit portret van deze succesvolle, maar ook veelvuldig bekritiseerde voetbaltrainer. Zowel hij als echtgenote Truus erkennen dat er een groot verschil is tussen Louis de familieman en Van Gaal de trainer. Zowel op het trainingsveld is Van Gaal een intimiderende verschijning en Lassche kijkt dan ook wel uit met kritische vragen. Van Gaal kan dus volop pochen over zijn successen, zijn prijzenkast en zijn golfkwaliteiten en kan een zekere zelfingenomenheid niet verbergen wanneer onder anderen Edgar Davids, Mounir El Hamdaoui en Xavi voor de camera op een aan het slijmerige grenzende manier de loftrompet over hem afsteken. Maar wanneer Frank en Ronald de Boer met een overtuigende verklaring komen voor de frictie tussen Van Gaal en het Nederlands Elftal blijkt Van Gaal toch dat vervelende haantje te zijn dat er slecht tegen kan dat iemand zijn (perceptie van de) waarheid durft onderuit te halen. Een portret over Truus was, mede door haar openheid, aanzienlijk interessanter geweest dan deze brave documentaire. Maar laat Louis dat maar niet horen!

Ik ben persoonlijk wel een kleine fan van deze man. Ik heb het nooit echt met trainers verder, het boeit mij nooit heel veel terwijl ik best wel een groot voetbalfan ben (op het moment kijk ik ook naar City tegen Arsenal). Eigenlijk van jongs af aan weet van Gaal mij wel te imponeren, waar hij vrij goed in is. Dankzij Robben maar ook dankzij hem ben ik destijds mijn liefde voor Bayern gaan ontwikkelen, en na het wereldkampioenschap van 2014 heeft hij echt de nodige indruk op mij achtergelaten. Ik vraag me nog altijd af wat er destijds in 2010 zou zijn gebeurd als hij al aan het roer stond, ondanks de grote successen, zou het hem dan wel zijn gelukt? We zullen het nooit weten. Wat ik wel weet is dat ik meer van deze man ben gaan houden, zeker naar het afgelopen wereldkampioenschap. Van Gaal is een icoon, en dat weet hij maar al te goed.

De documentaire laat eigenlijk niet heel veel verassingen zien, persoonlijk voor mij ook wel prima. Ik vond het mooi om te horen hoe de opkomst van deze man is ontstaan, wat hij heeft moeten doen, wat hij heeft behaald en wat zijn gedachtegang achter alles is. Ondanks zijn norsheid en misschien ook wel arrogantie, schuilt er ook een man met een zacht hart, en eentje die eigenlijk constant denkt aan het coachen, iets waar hij zo succesvol in is geweest in zijn leven. Zelf vond ik het ook interessant erachter te komen wat zijn leven was voor Truus, en dat komt gelukkig ook kort naar voren. Truus vind ik zelf een beetje eng, die bemoeit zich er wel erg vaak mee maar dat weergeeft wel een goede relatie tussen die twee.

Ja, voor de rest wat valt er over te melden? Ja hij is trots op zijn golfprestaties, en dat moet iedereen weten. Maar daardoor veranderd mijn blik niet, en ben ik ook niet zo negatief als de persoon onder mij. Maar het blijft een feit; je mag deze beste man of je mag hem niet, en wanneer je hem niet mag kan het best wel je grootste vijand worden.

Ik blijf deze man eeuwig bewonderen, en we gaan hem nog zeker missen in het voetbal. Tegenwoordig zijn er maar weinig trainers van deze klasse, misschien moet je dan naar Mourinho gaan kijken en dat vind ik pas echt een clown. Nee, de klasse mist er behoorlijk en ik denk ook een stukje charisma en vooral passie.

Het duurt me misschien iets te lang. Twee uur kijken naar deze man is wel heel erg veel en vooral erg extreem. Zeker rond het einde had ik het wel een beetje gezien, we keren dan nogmaals terug bij het golven en hier en daar wat zeik videocalls die me eigenlijk niks zeiden. Ook het laatste stukje bij het Nederlands elftal vond ik niet echt heel boeiend, wellicht omdat dat vrij actueel was. Toch blijft die scene dat hij vervoert werd in dat autootje legendarisch, en dan op de terug weg dat gezeik over de Nederlandse wegen was wel komisch, hij moet toch iets te zeiken hebben. Maar wat zou die man een pijn hebben gehad op dat moment, dus het was vrij logisch.

Mooi, behoorlijk intiem portret van voetbaltrainer Louis van Gaal. Drie jaar lang werd hij gevolgd tijdens werk- en privémomenten, een aanpak die fraaie maar soms ook wel wat ongemakkelijke scenes oplevert. Zo zien we van Gaal op bezoek bij zijn arts wanneer hij te horen krijgt dat hij prostaatkanker heeft. Gelukkig valt er ook flink wat te lachen en is er natuurlijk een schat aan geweldig archiefmateriaal waar regisseur Geertjan Lassche uit heeft kunnen putten. Het resulteert in een zeer onderhoudende documentaire waarin van Gaal zich, zoals we van hem gewend zijn, open en eerlijk opstelt, maar de documentaire slaagt er tevens in zijn kwetsbare kant te tonen.