Umami (2022)

Lang leve de Franse filmindustrie, maar men de schoonheid van het sterrenvehikel nog niet verloren is. Ondertussen begint het een genre op zich te worden, smijt de korzelige Depardieu ergens in een universum dat hem vreemd is en laat hem al vloekend en rochelend zijn gang gaan. Ik betwijfel dat hij zelfs een scenario krijgt op voorhand, of hij leest het gewoon niet. Hij daagt simpelweg op op de set en fulmineert tegen alles dat de gemiddelde Franse boomer zou kunnen choqueren. "Er zijn geen treinen meer vanavond" VOUS ME FAITES CHIEEEER "in dit hotel slaapt men in capsules "C'EST QUOI CETTE CONNERIE" de portiek van de taxiwagens sluit automatisch "QU'EST-CE QUE C'EST ENCORE CE TRUC????" Dat laatste fungeert als running gag en komt tot viermaal toe terug. Nu kan het lijken dat ik wat laconiek doe over de film, maar eigenlijk heb ik er echt van genoten en ik apprecieer oprecht hoe men in Frankrijk vedettes nog valoriseert. Gewoon spelen met het verwachtingspatroon van de kijker en de woedeuitbarstingen van loose cannon Depardieu is genoeg voor een aangenaam kijkvertier. Soms grenst het op de rand van schaamteloze Gégé-porn, zoals de sequentie waar we Depardieu verkleed in kimono op een driewieler de berg zijn oprijden. Depardieu's verschijning in film de laatste jaren heeft iets van een onophoudelijke heldendicht, alsof men nu al bouwt aan het masoleum van le dernier des monstres sacrés. Er is ook een voortdurend spanningsveld met zijn eigenlijke persona. Zoals in bijna elke recente Depardieu film, is er een moment waar hij zich in stomdronken toestand ten schaamte brengt. Hij drinkt de hele minibar van zijn hotelkamer leegt, trekt met een bevlekte kamerjas aan naar een restaurant en toont daar zijn bypassoperatie littekens aan de aanwezigen. Het doet een beetje denken aan het plasincident op een passagiersvlucht van een aantal jaar geleden.

Ook erg amusant zijn de flauwe subplotjes van de film. In de luwte van Depardieu's briesende stier act, zijn er allerlei tv-film waardige wendingen voor de nevenpersonages. Depardieu's jongste zoon is een beetje een 'rebel', 'non-conformistisch', wat aldus betekent dat hij een backpackende hipster is - het enige beschikbare archetype van een opstandige adolescent in de Franse cinema van de aflopen 50 jaar. Dan laten we nog maar buiten beschouwing hoe zulke types eerder de tijdsgeest belichamen dan zich er tegen af te zetten. De acteur in kwestie speelt bovendien abominabel en lijkt alsof hij net geweigerd werd voor een auditie bij een Klapisch film. Er is een vreselijk momentje van shot-reverse-shot ("sérieux???") waar we werkelijk de onkunde van dit sujet te zien krijgen. De free spirit volgt Depardieu op zijn tocht naar Japan, waar die laatstgenoemde een kookwedstrijd verloor op 11 maart 1978. De dag dat Claude François stierf. En jawel, Alexandrie Alexandra krijgen we ook te horen! Depardieu stapt in Japan een willekeurige sinistere Ramen-keet binnen en ontdekt dat de chef toevallig dezelfde is tegen wie hij destijds verloor. Zijn hipster zoon wordt verliefd op de kleindochter van de Japanse chef, een polygot en serieuze jongedame die slachtoffer werd van revenge porn en Victor Hugo in het Frans leest, maar nog nooit in Frankrijk was. "wat heb je aan een vreemde taal als je nooit reist?" smijt zoonlief haar met een Macronistische wijsheid toe. Depardieu heeft nog een andere zoon, die in zijn voetsporen moet treden als topchef, maar zich onbekwaam voelt. In de afwezigheid van de patriarch moet hij de hoogste culinaire uitdaging aangaan: koken voor een Aya Nakamura-achtige influenceuse. De reputatie van het gastronomisch restaurant staat op het spel! Sandrine Bonnaire loopt ook nog ergens verdwaald rond. Deze randanimatie is van zo'n schabouwelijk niveau dat je gaat vermoeden dat het zelfs bedoeld slecht is, gewoon om de superioriteit van godheid Depardieu te accentueren. Enkel hij kan in kamerjas op restaurant opdagen en toch nog elegant zijn.

Ja leuke feel good movie.

Gérard Depardieu is de ideale mafketel voor deze rol.

De twee culturen bij elkaar vormen een leuke mix.

Ieder huisje heeft zijn kruisje is een van de thema's van deze film. De kinderen die in de schaduw van de koks zijn opgegroeid zijn emotioneel verwaarloosd, maar ze krabbelen langzaam op om hun eigen plek op te eisen.

Er is veel onbegrip, maar familieliefde en verzoening overwinnen.

Het klinkt misschien wat sentimenteel maar dat is de film niet. Het einde is het einde waar je naar uit hebt gekeken en een waardige afsluiting.

Ik houd wel van dit soort kleine films. Het verhaal is misschien wat voorspelbaar maar dat mag de pret niet drukken.

Uitgebluste meesterkok Gabriel Carvin [Gérard Depardieu] besluit zijn familierestaurant achter te laten voor een reis naar Japan, in de hoop dat hij inspiratie kant putten uit Tetsuichi Morita [Kyôzô Nagatsuka], die hem 40 jaar geleden versloeg bij een belangrijke culinaire wedstrijd. Gabriels echtgenote [Sandrine Bonnaire] en zoon [Rod Paradot] zijn ondertussen op zichzelf aangewezen, net nu een vooraanstaande culinaire influencer [Assa Sylla] heeft aangekondigd het restaurant te recenseren. De titel verwijst naar de goede dingen in het leven. Afgezaagd culinair drama is traag met een verveeld ogende Depardieu en oubollige tegeltjeswijsheden.