Sanctuary (2022)

Een film over een man, een vrouw en hun dominante/onderdanige relatie waarvan het de bedoeling is dat we ons afvragen wat er bij het spel hoort en wat niet. Hij een bijna CEO van de familie-hotelketen. Zij een manipulatieve dominatrix bij haar client voor de laatste sessie. Tja een film op slechts één locatie (soms de hotelgang) waar twee acteurs regelmatige de rollen van dominantie omdraaien. Machtsdynamiek; seksueel en elke andere vorm maar waar weinig meer gebeurd dan een lange reeks interacties. Voor een film met een erotische lading is er geen naaktheid. Er zijn ook momenten waarop de film de tijd lijkt te vullen. Gelukkig biedt het nog uitstekend acteerwerk. Christopher Abbott, als 'Hal' is okee maar het is vooral Margaret Qualley, als 'Rebecca', die deze film echt iets memorable mee weet te geven! Wow...voor Qualley...geef ik dit een half puntje hoger. Verder voeren de regisseur en zijn cameraman wat speelse regie en camera-beelden op om niet helemaal statisch te zijn. Voor één keer was leuk maar ik vond het verhaal nooit erg boeiend.

Ongeloofwaardig, vrij vervelend drama over de relatie tussen een professionele dominatrix (Margaret Qualley) en een rijke cliënt van haar (Christopher Abbott). Beiden personages komen niet uit de verf en de dialogen doen nogal geforceerd en theatraal aan. Een gevoel dat wordt versterkt door het feit dat de hele film zich afspeelt in een hotelkamer. Gaandeweg begon ik deze twee mensen echt zat te worden.

Hoe je met weinig toch een bijzonder boeiende film kunt maken.

2 acteurs, een hotelkamer en een spel waarvan je de hele tijd blijft afvragen waar het spel stopt en de realiteit begint.

Qualley speelt haar rol voortreffelijk en met name door haar bleef ik anderhalf uur geboeid kijken.

Bijzondere film, zeker niet voor iedereen weggelegd, dat begrijp ik ook wel.

Maar ik heb me er wel mee vermaakt.

Nogal meh.

Verfilmingen van een toneel werken meestal niet zo goed, en dit is daar weer een fraai voorbeeld van, al vraag ik me ook wel af of ik dit stuk in het theater beter getrokken had. Het idee is een beetje gezocht, en er komt toch net een twist teveel uit de hoge hoed - wellicht noodzakelijk om het nog in de verte interessant te houden, maar het helpt niet om het zeurende stemmetje in mijn achterhoofd stil te krijgen. Er zijn betere films over ongebruikelijke relaties, en zelfs als een hoofdrol daarin dan voor de een of andere CEO moet zijn.

Het grote probleem is wel dat er ongeveer niets doorkomt van de hoofdrollen - en ook al niet waarom ze elkaar nou eigenlijk precies nodig hebben. Er wordt wel over gepraat, dat is het niet - het komt niet over, het krijgt geen diepte, het voelt niet. Wat had dit idee in de handen van een van de oude Franse meesterregisseurs kunnen zijn, schiet me dan ietwat oneerlijk in mijn hoofd.

Qualley speelt best goed, jammer dat het niet in een interessantere film is - hoewel het beslist te waarderen is dat ze dit soort producties kiest in plaats van zoiets als de voorspelbare main stream MCL bagger. Daar tegenover dan weer, Abbott was me nog niet eerder opgevallen, terwijl ik toch al een paar van zijn films gezien heb. En deze rol ben ik ben ik bang ook snel weer vergeten.

Was niks voor mij.

Mega mega saaiiiiiiii en sloeg nergens op.