Windfall (2022)

Dit ziet er als een prima film uit. Toch maar eens gaan kijken één dezer dagen.

Aardige film over een koppel die aankomen bij hun vakantiewoning terwijl er een inbreker binnen is. Een simpele opzet met één locatie en een paar acteurs (de film had zo gebaseerd kunnen zijn op een toneelstuk). Behoorlijk traag en de wrijvingen tussen de personages onderling komen maar langzaam naar voren. Redelijk stijlvol in beeld gebracht, goed acteerwerk en een prima einde.

Ik kon er niet om lachen, of op het puntje van mn stoel zitten van de spanning.

Simpele karakters, die helemaal niet op elkaar ingespeeld zijn.

Traag, saai, niet grappig en niet spannend.

Het geheel sijpelt traag door , met oninteressant personages naar de laatste twintig minuten waar het even iets spannender word . Het is ook typisch zo’n film die betreft locatie als een toneel stuk zou functioneren, een saai toneel stuk dat dan weer wel .

Had ook niet veel langer moeten duren . En niet voor herhaling vatbaar .

2,5* is het maximale wat mij betreft .

Bjerik76 heeft alles gepost , idem dus.

Ik kon dit wel waarderen. En eindelijk eens een film waarin Jesse Plemons weer een leuke rol speelt. Het verhaal vond ik ook wel aardig, natuurlijk weinig spanning maar de dialogen maakte dat wel weer goed. En het einde is ook wel leuk maar verwacht niet een film die je op het puntje van je stoel laat zitten van de spanning, maar het acteerwerk is prima. Ik denk wel dat dit weer typisch zo'n film is waar je of van houd of die je helemaal niks vind. Ik heb ervan genoten.

Geweldige rol van Jesse Plemons. Die kerel heeft ook alles mee om een personage tot leven te brengen: dat hoofd met die kleine diepliggende oogjes, het enigszins vadsige lichaam, die stem, zijn dictie. Authentiek en onmiddellijk herkenbaar. Daar is Lily Collins maar een perfect poppetje bij van wie er dertien in een dozijn gaan. Bij Jason Segal moest ik steeds aan Benedict Cumberbatch denken, Plemons tegenspeler in die andere film waarin Jesse overigens zoveel minder uit de verf kwam. Het verhaal hier sloeg nergens op, maar de one-liners van Plemons hielden me tot en met het rare einde in mijn stoel. Gaaf.

Een landerige film over een niet al te snuggere gijzelnemer van een puissant rijke, arrogante ondernemer en zijn vrouw. Het enige aardige aan de film is de “loontje komt om zijn boontje”-ontknoping. Afgezien daarvan is Lily Collins enkel voor de versiering van de partij. Niets bijzonders.

Verfrissend, Marshal in een serieuze rol

Vreemd toneelstuk waarin redelijk tot goed wordt geacteerd. Collins en Segel zijn allebei overtuigend maar helaas laat het scenario nogal te wensen over. Veel blijft onduidelijk. Dat maakt dat je blijft kijken maar uiteindelijk met een onbevredigend gevoel achterblijft.

Het einde is wel aardig maar als kijker blijf je toch vooral zitten met de vraag: Waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken?

Neemt niet weg. Ik heb het einde van de film makkelijk gehaald. Hier en daar zijn de invalshoeken best origineel maar helaas is de film in zijn geheel niet overtuigend genoeg.

Gemiddeld.

Ach, dun verhaal, redelijk geacteerd maar een beetje langdradig. Zaten ook aardig wat foutjes in die wellicht lachwekkend kunnen zijn. Aan lager geraakte man breekt in bij degene die hem in die positie gebracht heeft om te stelen want hij heeft niks meer. Gijzelt de boel dan maar meteen want toevallig kwam de rest ook op dat moment langs. Terwijl hij zit te wachten op het geld kijkt hij op zijn ROLEX van 6K+. En nog wat van die stomme dingen die opeens gaan irriteren. Uiteraard moet er halverwege nog een tuinman dood om het cliché compleet te maken. Topper van de missers vond ik wel het einde waardoor je bijna gaat denken dat het opzettelijk gedaan is. Nadat iedereen vermoord is wordt het wapen netjes schoongeveegd en daarna met de blote handen van de dader neergelegd bij de persoon die net vermoord is. Kom niet verder dan een 2.0

De kracht van deze film ligt in het vage, het ongedefinieerde en het voortdurende ongemak.

Jesse Plemons steekt er hier qua acteerprestatie duidelijk bovenuit. Jason Segel heeft moeite te overtuigen als criminele indringer.

Windfall is op zich niet heel origineel binnen het home invader genre, maar de merkwaardige sfeer en de zonnige setting geven het toch iets extra's.

Lily Collins ingehouden spel is op het saaie af, maar het verrassende einde maakt wat goed.

Fijne minimalistische misdaadfilm. Subtiel opgebouwde slow-burner met prima acteerwerk, met name van Jesse Plemons, die zo langzamerhand een van mijn favoriete acteurs begint te worden.

Vrij leuk klein filmpje met een ongemakkelijk sfeertje en fijne karakters. Jesse Plemons is een genot om naar te kijken. Zeker na zijn oersaaie rol in dito The Power of the Dog. Segel is natuurlijk ook opvallend gezien zijn romcom verleden. Soms weet de film best te verassen maar uiteindelijk heb je toch vooral het idee dat er meer in zat. Het begint erg hoopvol maar wordt toch steeds een beetje minder.

3,0*

Helaas niet zo goed alleen de laatste 5 minuten waren interessant

2,5*

Ik plaats eigenlijk nooit een bericht, maar nu kan ik het echt niet laten.

De film kon me totaal niet boeien en ik heb 'm dan ook niet afgekeken. Maar welke 0 heeft die vreselijke muziek er bij bedacht? Past absoluut niet bij de film. Smaken verschillen natuurlijk, maar dit is toch geen film uit de jaren 60, of die in dat decennium speelt? Daar ergerde ik me nog meer aan dan aan de rest van de film.

Trage film, had beter uitgewerkt kunnen worden. De setting was niet eens zo verkeerd echter de traagheid van de film zorgt ervoor dat je regelmatig inkakt. Het is dat Todd erin meespeelde anders vraag ik me af of ik de film überhaupt afgekeken zou hebben. Matig filmpje, zat op de rand van onvoldoende/voldoende maar uiteindelijk neig ik toch meer naar onvoldoende. Als je merkt dat je blij bent dat de film afgelopen is, is het geen goed teken. 2,5 ster

Qua muziek heb je wel een punt, dat vond ik ook echt een foute keuze... Overigens vind ik persoonlijk dat als je een film niet af kijkt je geen score zou moeten geven, maar dat terzijde.

Ik heb me prima vermaakt met deze toch ietwat zwarte film met zalige humoristische momenten!

In het kort, ondanks de lage IMDb-score viel ons deze film best mee.

Acteur Jesse Plemons mogen wij graag in een film mee zien spelen en ook nu viel hij ons positief op.

Een mooie 7!

Windfall is een kleine film met één locatie en slechts een paar acteurs. De openingscredits, het lettertype, het shot en de muziek geven het geheel een jaren 50 Hitchcock sfeer.

Doordat de eerste halve minuut al zo afwijkt van wat je gewend bent als kijker, ben je meteen voorbereid op een film die ook bepaald niet is wat er tegenwoordig gemaakt wordt. Het lijkt meer een soort toneelstuk in film-vorm.

Ik snap wat ze hier probeerden te doen, maar helaas is het als thriller niet spannend genoeg. Sommige gesprekken zijn ronduit saai. En de spaarzame humor is te weinig om je echt aan het lachen te krijgen. Met andere woorden: vleesch noch visch. De Hitchcockiaanse muziek is aanvankelijk een leuke gimmick, maar wordt na verloop van tijd behoorlijk irritant en aanwezig.

Het voelt als een filmschool afstudeerfilm, maar dan met bekende acteurs.

2,5 sterren

Aardige prent die net niet voldoende uit de verf komt. Ik hou van zo'n begin zonder uitleg waar je gaandeweg begrijpt wat de setting is. De film is aan de trage kant en moet het door de kleine setting vooral hebben van de sfeer en dialogen. De onderhandelingsscene is geinig. Een snufje humor komt door de onhandigheid van de inbreker, wat het soort van aandoenlijk maakt. Acteerwerk van de heren is prima, je gelooft beide kanten. De dame is echter een stuk minder (wat bevestigt wordt in het laatste deel, maar daar heeft ze het scenario ook niet mee).
Het einde is voor mij onbevredigend en kost de film een punt. De acties zijn niet geloofwaardig in de lijn van de rest (je kan je wel ergeren aan je man, wat lang genoeg duidelijk gemaakt wordt, maar neerschieten is wel een stapje verder). Tuurlijk is het wel een logische genoegdoening dat de arrogante miljardair vermoord wordt, wat dus wat goedkoop wordt opgezet door het script.
Al met al een leuk Netflixtussendoortje.

Veel meer dan een tussendoortje en opnieuw een gevalletje jammer dat hij zo tussen neus en lippen door op Netflix verschijnt.

Subtiele slowburner met een heerlijk ongemakkelijke sfeer en tegelijk erg grappig. Intrigerend vanaf het geweldige openingsshot met verrassende muziek. Fijne dialogen, mooi acteerwerk (ook Segel verrast positief), en ondanks het minimalisme - of juist dankzij, samen met de sterke score - een verfrissende film in het genre. Ga dit zien!

Vrij saaie en trage film, las er goede dingen over maar die heb ik er nirt in kunnen ontdekken.

Redelijk. Alle drie de acteurs kende ik uit verschillende series (Breaking Bad, Emily in Paris en How I Met Your Mother) en het is dan soms lastig hun karakters in andere projecten los te zien van hun seriekarakters. Met Plemons heb ik daar zeker last van gehad in I'm Thinking of Ending Things. Gelukkig heb ik daar bij deze film geen last van. Bij Segel hielp de baard denk ik ook wel. Vooral interessant om Collins overtuigend een verveelde rijke echtgenote te zien spelen.

Het plot is redelijk rechttoe-rechtaan waarbij de onhandigheid van de overvaller (Segel) en de arrogantie van de CEO (Plemons) voor de nodige jeu zorgt. Zodra het eerste bloed gevloeid is, is de uitkomst waarin de echtgenote beide mannen ombrengt te verwachten en ergens voelt het ook wel passend aan.

Geweldig is het niet, maar wel aardig tijdverdrijf. 2,5*.

Hah, wat een bizar laag gemiddelde weer. Wat is het toch met Netflix-producties dat ze altijd zo onterecht veel negatieve kritiek krijgen hier?

Ik vond dit een leuke zit. In een aangenaam slakkengangetje ontvouwt zich een leuk gijzelingsverhaal. Vooral de rol van Segel als klunzige crimineel was heel aardig.

Windfall heeft me positief verrast!

De film ziet er strak uit, bevat sterk acteerwerk van de hoofdrollen en kon me van begin tot eind boeien. De komische toets met het noir-aspect kwamen ook goed uit de verf.

De geniale score was de kers op de taart.

Het verhaal zou perfect kunnen dienen als toneelstuk, wat ik dan ook stiekem hoop dat zal gebeuren.

4*

Oersaaie ongeloofwaardige film. Bij die boef zie ik steeds Nicholas Cage voor me.

Mak.

Het is niet de eerste keer dat Netflix er een film uit kaatst die gebaseerd is op een erg oude film. Eerder werd ditzelfde trucje bijvoorbeeld ook uitgehaald met Rebecca. Waar die film echter een erg knappe en verfrissende sfeer wist neer te zetten die wat wegheeft van deze film, komt dat in Windfall absoluut niet uit de velden.

Al vanaf de eerste paar scenes verwacht je als kijker dat de film zich langzaam maar beklemmend zal opbouwen. Dat eerste is absoluut waar, dat tweede juist niet. Windfall is een soort verhoudingsfilm waarin onderlinge relaties onder druk komen te staan door de komst van Segel. Een aparte nieuwe rol voor een acteur als hem. Hij past er dan ook niet geweldig in. Nogal een lomp figuurtje.

Plemons en Collins doen het dan wat beter, maar ook niet geweldig. De sfeer is voornamelijk voelbaar door de communicatie van het warme weer. Locatie is overigens ook erg goed gekozen. Ideaal zowat voor een opbouwende thriller als deze. Wel jammer dat het genre wat het moet voorstellen zelf niet zo goed uit de mangel komt. Het voelt toch echt terughoudend en simplistisch aan voor een thriller.

Wat verrassende wendingen tegen het einde aan, verder vooral een iets te makkelijk geregisseerde film die punten denkt te halen door langzaam te zijn en de muziek zowat volledig weg te nemen. Genoeg wordt er duidelijk gemaakt dat deze film op ouder materiaal gebaseerd is, maar daarmee beperkt regisseur McDowell zich klaarblijkelijk in zijn artistieke vrijheden. Mak gebeuren met wat verrassingen en een redelijk gevoel voor cameraplaatsing.

De zoveelste poging om een Coens-film te maken rond sympathieke underdogpersonages in een misdaadplot dat zich bijna per ongeluk ontvouwt. Zonder meer de sterkste troef van 'Windfall' (2022) is de manier waarop de spanning voelbaar wordt in een Californisch vakantiehuis als plek waar tegenstellingen gaan schuren. Tussen een indringer (Jason Siegel) die meent dat zijn armoede en ongeluk te wijten zijn aan de exorbitante rijkdom van anderen. Tot zijn ontzetting verandert een inbraak in een gijzeling als de CEO (Jesse Plemons) en diens vrouw (Lily Collins) onverhoopt op het terrein verschijnen. Hun retraite zo overduidelijk ingegeven omdat hun huwelijk op springen staat en ze tijd met elkaar nodig hebben om te kijken hoe de zaken ervoor staan. De onhandige gijzelingssituatie brengt de verhoudingen op scherp in een driehoeksrelatie waarin sympathieën verschuiven en er nieuwe bondjes worden gesmeed. Zoals het ene moment de mannelijke gijzelnemer en gegijzelde zich opwerpen als beschermeling van de enige vrouw in hun gezelschap, terwijl ze zich op het andere moment tegen haar keren wanneer ze niet krijgen wat ze willen. Toch zijn de verhoudingen in 'Windfall' (2022) wel erg gekunsteld en soms zelfs neigend naar cliché, met een hypergewelddadig einde dat werkelijk kant noch wal raakt. Het helpt ook niet dat Netflix zelf onlangs met 'The Trip' (2021) een leukere variant had op de echtelijke spanningen in een gijzelingssituatie.