Germinal (1993)

Vermits hier nog geen reviews staan zal ik maar voor ééntje zorgen.

Claude Berri, vorige week overleden, maakte in 1993 een episch meesterwerk over de mensonterende toestanden in de koolmijnen. Wie "Daens" kon smaken, zal ook hier aan zijn trekken komen, want "Germinal" komt op de proppen met hetzelfde idee. Een beschuldiging tegen het profitariaat van rijke kapitalisten en voor de rechten van de kleine werknemer. Het is een film over socialisme, over de strijd om menselijke waardigheid. De nodige bestaansmiddelen hebben om te leven zijn een minimum. Of is zelfs dit teveel gevraagd? Zola was heel politiek bezig in dit werk, want de titel "Germinal", verwijst naar het "ontluiken" van de socialistische beweging. De geschiedenis heeft hem gelijk gegeven.

Zola vergat ook zijn kritiek niet op de communist, met het interessante personage van Souvarine, een anarchist met radicale ideeën, die loodrecht tegenover Etienne Lantins sociale oproep tot staking staat, en in zijn uitbeelding verdacht veel op Lenin lijkt.

Vaak zijn de scènes hard en geven met realisme de sociale miserie van de mijnwerkers weer. We volgen het gezin Maheu, waar ouders en zeven kinderen in een klein huisje moeten wonen. Ze verdienen nauwelijks genoeg om iedereen te voeden. De grootvader wordt weggevreten door silicose en ook de jonge kinderen zijn op termijn voortbestemd voor het harde en ongezonde werk. Het volk gromt, de staking dreigt.

Een goed drama, die ons ter herinnering brengt, dat we het nu zo goed hebben omdat onze voorouders opgekomen zijn met hun bloed om hun rechten te verdedigen. "Germinal" is grimmig, deprimerend, wreed zelfs. Er straalt ook een licht van hoop en vastberadenheid uit de film.

Derde verfilming van de roman van Emile Zola en zoals de schrijver het op papier zette heeft Claude Berri er een realistische, rauwe prent van gemaakt, met oog voor detail, en het armoedig, onmogelijk bestaan van de mijnwerkersbevolking weergevend, in schril contrast met het weelderig bestaan van de rijke werkgever.( "Er zullen altijd mensen zijn die slimmer zijn en van de anderen zullen profiteren", zegt het hoofdpersonage.)

Film zit boordevol indringende en ook aandoenlijke scènes die de heersende toestanden perfect fileren, waaronder toch ook vrouwen- en kinderarbeid wordt belicht. Ook het beeld van de oude mijnwerker voor wie geen gelukkige oude dag is weggelegd spreekt tot de verbeelding (Herkende aanvankelijk Jean Carmet niet).

Weinigen die deze film gezien hebben, toch een interessant onderwerp met genuanceerde meningen over de opkomende rechten voor de werkman.