Last Sentinel (2023)

"What did the cats, the horses and the swallows do to deserve this?"

Klein qua budget maar groot qua ambitie, deze interessante psychdrama sci-fi whodunit! Het neemt je mee naar een wereld die door overstromingen is vergaan. Twee continenten zijn overgebleven en zijn in conflict met elkaar. Vier uitgeputte soldaten op de militaire buitenpost Sentinel midden in een uitgestrekte oceaan, (men kan hier alleen de zware stormen oversteken) wachten al drie maanden te laat op de aflossingsploeg maar die is nog steeds niet gearriveerd. Een verlaten schip zaait twijfel en paranoia bij de wachtende...

De speelduur van 117 minuten is misschien een beetje overdreven voor het budget, maar regisseur Tanel Toom, (ontving een Oscar-nominatie voor de short The Confession (2010) gebruikt de tijd om karakterinteracties tussen de sterke cast tot stand te brengen. De film ontrafelt zo ook geleidelijk zijn mysterie, slim gedaan want waardoor blijf je kijken; je wil het mysterie kennen. je wil weten waar de boot vandaan kwam of dat de personages hun post gaan verlaten.

Weinig actie, wel veel spanning en een langzame opbouw tja…dit is er niet één voor degene die snel vermaak zoekt! Echter het is een goed gedraaide film die er geweldig uitziet met prima cinematografie en een productieontwerp met oog voor detail. De film ontrafelt geleidelijk zijn mysterie. De speciale effecten zijn subtiel maar bovengemiddeld goed voor een indie-film, waarbij de eindeloze oceaan en de stormen zowel geloofwaardig als visueel voor een mooi plaatje zorgen! Het plot van de geïsoleerde omgeving met een dreiging van buitenaf blijkt wederom gerant te staan voor een prima film!

Te langdradig, te saai, te statisch.

De setting op een Maunsell army fort is mooi gevonden, en het interieur is fraai bijpassend. Dat is ook wel zo’n beetje het enige wat de film te bieden heeft, want het verhaal verveelt al snel en geeft te weinig ruimte voor diepgang - en de acteurs zijn wellicht ook niet wat je nodig zou hebben om iets in die richting te wagen. Vooral Laviscount is nogal een misser - alles aan zijn hoofd schreeuwt Emily in Paris.

En het plot is te zwak en te gammel. Wellicht dat het te doen was geweest als er met harde hand de helft van de speelduur uitgesneden was, maar twee uur is echt veel te lang.