Penyalin Cahaya (2021)

Nooit eerder zag ik een film uit Indonesië, en dit was meteen een fijne binnenkomer. De film draait om een ietwat verlegen meisje wiens leven overhoop ligt na het uitlekken van haar foto's die gemaakt zijn op een feestje. Ze kan zich echter niets herinneren, en vermoedt dat er meer is gebeurd. De film blijft boeien terwijl we het hoofdpersonage volgen in haar zoektocht naar antwoorden, die ze probeert te vinden op de social media en in de telefoons van de andere feestgangers.

Het resultaat is een milde thriller maar raakt ook aan mysterie, misdaad en drama. Het verhaal is modern en actueel, en techniek speelt een grote rol. Verwacht geen spektakel en vlotte scènes, maar voor liefhebbers van realistische film is dit zeker een aanrader!

p.s. Ik lees dat een co-writer beschuldigd wordt van seksueel ongewenst gedrag en uit de aftiteling is geschrapt. Extra gevoelig vanwege de aard van de film

Ik vond dit niets speciaal, en die roepen toch allemaal zo hard. Heeft niets met de film te maken, maar als ik zag wat ze daar aten, had ik echt geen honger meer. En die film bleef maar duren. Het verhaal is actueler dan ooit, maar heb al betere film gezien hierover...

Mijn eerste Indonesische film geloof ik, de ervaring is middelmatig. Goed verhaal, steekt ook goed in elkaar maar het duurt allemaal erg lang.

Zelfs in het donkerste uur, besloot ik te blijven werken

Photocopier had met het schandaal rondom The Voice of Holland, niet actueler kunnen zijn in Nederland. Dit misdaad drama sluit perfect op de actualiteiten in ons land aan, en geeft slachtoffers van grensoverschrijdend gedrag een gezicht. Daarnaast wordt de kijker ook een inkijk binnen de Indonesische cultuur geboden.

Zelf had ik wel de nodige moeite om in de opzet van het verhaal mee te komen. Een avondje drinken en/of feesten in Indonesië kan je je studiebeurs kosten omdat het nuttigen van alcohol geen onderdeel is van de Indonesische cultuur. Wanneer je je hier toch schuldig aan maakt word je haast als een schande voor de maatschappij gezien, en kan dit tot gevolg hebben dat je door (een deel van) je familie afgestoten wordt. Het is weliswaar geen verrassing wanneer je je realiseert dat Indonesië het land met de grootste moslimpopulatie ter wereld is, maar het kan voor westerlingen even wennen zijn dat hier zo zwaar aan getild word. Hier kun je je rationeel wel bewust van zijn, maar dat dit de aanleiding voor het verlies van een studiebeurs is, was iets waar ik aanvankelijk wel wat moeite mee had. Maar ach, andersom zal er vanuit Indonesië ook genoeg kritiek zijn op onze westerse cultuur.

Even los hiervan is Photocopier een welkome afwisseling op de alledaagse Amerikaanse producties die voelt als een frisse wind. Naast drama en misdaad zit er ook een redelijke dosis mysterie en spanning in. De film echt aanraden zal ik alleen niet snel doen. Naast bovengenoemde elementen voelt de film ook heel realistisch aan. Verwacht dus zeker geen vlotte productie. Hoewel ik dit als een voordeel zie slaat men hier wel mee door omdat ik veel scènes vaak genoeg als te traag ervoer en ik moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden. Het duurde uiteindelijk allemaal simpelweg te lang. Ik zal dan ook niet snel voor een herziening kiezen. Daarnaast had ik ook moeite met een scène richting het slot die betrekking had op de dader van het grensoverschrijdend gedrag. Meer specifiek doel ik op de invloedrijke positie van zijn familie, die iedereen om kon kopen. Ik kon het mij moeilijk voorstellen, maar volgens mijn vriendin, die zelf Indonesische is, is deze mate van corruptie in haar land de normaalste zaak van de wereld. En zij kan het weten.


3,0*

Ik ben blij dat ik niet vroegtijdig ben afgehaakt tijdens 'Photocopier' (2021). De eerste minuten vielen nogal rauw op mijn dak. Vaal kleurgebruik en slechte verlichting. Goedkope sets en geen wereldacteurs. Zelfs voor een 'naturel' sociaal realistisch drama voelt het alsof ze geen budget hadden voor een gelikte productie. Toch wist het innemende personage Sur (Shenina Cinnamon) mijn aandacht vast te houden als jonge vrouw wiens reputatie aan gruzelementen gaat door slut shaming. Wanneer haar beurs wordt ingetrokken door een onnozele serie foto's op sociale media, gaat ze zelf op een privacy overschrijdende zoektocht naar antwoorden. De achterliggende motieven van mensen op machtsposities zijn kwaadaardiger dan ze ooit had kunnen vermoeden. Het levert zelfs een paar emotionele hoogtepuntjes op wanneer Sur vrienden ontmaskert of onverwachte medestanders vindt in haar strijd tegen onrecht. Daarmee werkt 'Photocopier' (2021) toe naar een emotionele mokerslag aan het einde.