Palm Trees and Power Lines (2022)

Met Palm Trees and Power Lines maakt regisseur en schrijver Jamie Deck een film die de fascinatie van jonge vrouwen voor oudere mannen onderzoekt. De 17-jarige Lea woont in een Amerikaans stadje waar niet veel te doen is en veel hoop op een luxueus en opwindend leven niet bestaat. Lena grijpt de kans om haar onbeduidende leven te ontvluchten met steeds meer overtuiging aan. Ze doet dat in een film die mij qua sfeer en leefomgeving aan het luchtiger Red Rocket (2021) deed denken.

De setting ademt treurnis, verveling en leegheid. Een oord waarin tieners geen andere keus hebben dan rond te hangen. Er is simpelweg niets anders te doen. Maar goed, om aan een avontuur met een oudere man te beginnen, is iets meer nodig dan een saai en vervelend woonoord. Dat beseft Jamie Deck natuurlijk ook en daarom graaft de film ook naar persoonlijke motieven die Lea overstag doen gaan. De slonzige verhouding met haar moeder bijvoorbeeld. Of het gemis van een vader. Of de weinig inspirerende vriendenkring. En dan zijn er natuurlijk nog de gebruikelijke angsten die de meeste tieners doormaken. Al deze aspecten die overigens nauwelijks opzienbarend zijn, worden door Deck nauwkeurig geobserveerd en plausibel benut.

Lea wordt fantastisch vertolkt door Lily McInerny. Onschuldig, naïef en zichtbaar blij met de aandacht die de oudere Tom haar schenkt. Tom is geen sympathiek, maar wel een intrigerend personage. Een personage dat met charmante aandacht Lea manipuleert en daarbij steeds op de rand van het decente balanceert en die grens heel subtiel steeds ietsjes oprekt. Prima rol van Jonathan Tucker.

De film ontroert. De manier waarop de emotionele afhankelijkheid tot stand komt, is subtiel en voorstelbaar. Als kijker zie je dat de emotionele kogels die Tom afvuurt, een onafwendbaar effect op Lea hebben. Als kijker zie je ook dat Lea niet bij machte is de kogels te ontwijken. Misschien omdat ze werkelijk goedgelovig is. Misschien omdat ze elke vorm van aandacht prettig vindt. Als kijker die heel goed het net kan ontwarren waarin Lea gevangen zit, onderga je het wanhopig zuchtend en teergevoelig steunend.

Palm Trees and Power Lines maakt niet een heus statement, maar toont een situatieschets en laat het verder aan de kijker om te walgen, te fnuiken, te oordelen. De film roept emoties op en vertelt de kijker niet welke emoties de juiste zijn. Dat is helemaal aan de kijker. Ik hou wel van die niet-aanmatigende aanpak.

Voor iedereen die zich afvraagt hoe het nou toch zo mis kan gaat met het leven van een jonge meid. Makkelijker dan je denkt, en dat was al duidelijk als je de cijfers ooit eens gezien hebt. Je zou dan kunnen denken dat het beter zou zijn als niet iedereen zomaar kinderen zou mogen krijgen, dat daar een soort bewijs of test voor zou moeten zijn. Maar ja, waar zou je dan nog films over moeten maken. En buiten dat, de fascinatie van jonge meiden met foute oudere mannen, dat is al sinds de Griekse toneelspelen gekend.

De film dan, die is ontegenzeglijk mooi en integer gemaakt, maar aan de andere kant ook wel behoorlijk langzaam en eigenlijk ook wel wat saai. Knap spel van Lily McInerny, en wellicht ook van Jonathan Tucker. Of misschien is hij wel gewoon zichzelf, wie zal het zeggen. Nee, dat is niet beslist een compliment.

Lily McInerny debuteert op imposante wijze in dit trieste “Loverboy”-drama. Vrij vroeg in de film voel je aankomen welke kant het op zal gaan. Het einde vind ik maar zozo, maar dat zal wel aan mij liggen.