You Won't Be Alone (2022)

Creepy folk-horror opgenomen in Macedonië. In een bergdorpje in in de negentiende eeuw wordt een jong meisje bij haar moeder weggehaald en in een heks veranderd door een eeuwenoude geest. Sfeer en mooie beelden genoeg, maar het tempo ligt erg laag en er gebeurt niet zo bijster veel. Een soort kruisbestuiving van het werk van regisseur Terrence Malick en een film als The VVitch.

Matig.

Bijzondere film die zichzelf op de meest artistieke manier mogelijk wenst te presenteren. Tegenwoordig probeer ik de nieuwste horrorfilms die uitkomen een beetje bij te benen, en dan kom je al snel op dit soort films uit. Probleem is vooral films als You Won't Be Alone er nooit echt naar behoren bij me ingaan, ik vind het maar dommig.

Wel moet ik toegeven dat de complexe kern aanwezig mag zijn, want dit had ook op een conventionele manier uitgewerkt kunnen worden, maar ze gaan toch voor een manier van aanpak waarbij je wordt verzocht even je hoofd erbij te houden. Er gebeurt veel in deze film, en dat lijkt op weinig, maar het heeft meer om het lijf dan je wellicht op eerste hand zou denken.

Acteerwerk is ook ver bovengemiddeld, dus tot zover ben ik positief. Negatief ben ik namelijk eerder over de uitwerking. De film kent weinig dialoog, wel veel vertelling. Probleem is dat de vertellingen niet interesseren en ik het maar dom gelul vind. Complex doen om het gewoon extra verwarrend te maken, maar met een beetje inspanning kijk je er erg makkelijk doorheen. Vervolgens moet die onzinnigheid ook nog eens 108 minuten lang doorgaan, en dan is de maat al snel vol.

Uiteindelijk is het tempo niet meer te harden en trekken we tergend langzaam door de landschappen heen. Alle gedachtes die daar persoonlijk bij opkomen is vooral een enkele vraag; en dat is of de cameraman misschien een beetje door kan lopen. Alles wordt nogal onevenwichtig in beeld gebracht, tot op een mate waarbij het gaat irriteren. Door de weides lopen dicht op de huid van een ander personage kunnen we allemaal, dus waarom zou je niet wat opschieten?

Op het vlak van narratief scoort de film punten, maar verder vond ik het zowel qua muziek als presentatie weinig soepels. Er wordt veel nadruk gelegd op de USP van deze film, maar ik vond het vooral irritant. Dit is een typische film die liefhebbers zal krijgen en mensen die hun schouders ervoor ophalen. Ik behoor vooral tot de tweede groep. Dan behoor ik toch liever tot het "domme publiek".

Een uiterst vreemde, haast onnavolgbare mythologische vertelling waarin een moeder [Noomi Rapace] een pact sluit met een heks [Anamaria Marinca] wanneer die haar dochter wil ontvoeren. Tot zover kon ik deze experimentele film – die zich afspeelt in Macedonië in de 19e eeuw – nog enigszins volgen, maar daarna valt er nauwelijks een touw aan vast te knopen. Meer hekserij in ieder geval, evenals een portret van een diep patriarchale gemeenschap waarin vrouwen op schokkende wijze worden behandeld, en een paar zonderlinge seksscènes. Uitdagend is dit zeker en Stolevski zet zichzelf in ieder geval op de kaart als een filmmaker om in de gaten te houden, maar dit is een geval van ‘love it or hate it’. De waarheid ligt, net als de waardering, derhalve in het midden.

Flinke tegenvaller! Ik had wel zin in een fijne folk-horror over heksen op het platteland van het 19e-eeuwse Macedonië. Helaas was dit het zoveelste mumble-core drama die klooit met ouderwetse beeldverhouding voor een hip resultaat. Daarnaast onnoemelijk veel close-ups van hoofden want ja...dat is kunstzinnig. En verder horen daar natuurlijk nog een tergend tempo, stiltes en een fluisterende voice-over bij. Geen wonder dat er dus hoge waarderingen komen van degene die ervoor geleerd hebben...

Positief was nog de kijk op de heksen die was op zich intrigerend; heksen kunnen maar één persoon in hun leven bekeren met hun "heksenspit" Dat doen ze door met hun lange zwarte vingernagels een kras te maken boven het hart. Van gedaante veranderen doen ze door op die plaats een gat te maken en de ingewanden van gedood persoon erin te stoppen.

Echter wordt de heks of het heks zijn alleen maar gebruikt om te mijmeren over de mensheid. Menigmaal hoor je de hoofdpersoon met een voice-over inwendig nadenken over de betekenis van het leven. Een hoop filosofische gedoe dus maar in de basis eigenlijk een herhalend verhaal; Nevena die net heks is en die in de vorm kan veranderen van haar slachtoffers, zodat ze in de plattelandssamenleving, de goede en slechte menselijke ervaringen leert kennen en dat dan dus in drievoud. Vrouw(Noomi Rapace), man en kind.

Hoewel de film goed begon en het leek alsof het zo weg was gelopen uit een sprookje van Grimm, viel de film al snel in een filosofisch langzaam tempo van bijna 2 uur. Tja dit was wederom een typische art-house-film die zijn drama verpakt als horror. Veel mooie beelden van de rotsen, van de rivieren en van de wind die door de bomen waait of zonnestralen op de grasvelden! Maar nergens goede onderhuidse griezeligheid of echte gruwelijkheden (de baby die de stembanden werd doorgesneden, misschien nog enigszins?)Tja ik weet dat er een publiek is voor dit soort dingen, maar deze film bracht voor mij alleen sleur en was dan ook erg teleurgesteld.

Damn wat heb ik weer op korte tijd een slome, saaie 'horror' drama er opzitten. Dit is gewoon nul horror en buiten veel gememmer, waarvoor de 'heks' dient, melodramatische close-ups, was er hoegenaamd niets anders te beleven, dus flutfilm over de ganse lijn...en hierbij gewoon de laagste score...

Dit is wat ik verwachtte van de film 'The VVitch'

Een goed verhaal..

Tja ik zit er nu zo'n 3/4 in en ik vind het echt een prachtige film. Prima te volgen, prachtige beelden, heel "puur"

Geen onnodig rumoer idd, dus daar moet je van houden

Ik had de film al een hele tijd liggen maar nu had ik iets van ja, ik heb nu de rust in de kont om wellicht iets traags te kijken. Ik denk dat dat t m ook een beetje is, je moet wel de tijd en soort van rust nemen/hebben voor dit type film. Toch vind ik het zeker geen trage film, het gaat gestaag allemaal wat door maar er zit zeker genoeg beweging in.

Ik wist niet wat te verwachten op voorhand, enkel dat dit een Noord-Macedonische film met Noomi Rapace is over een heks. Toen ik de film startte was me direct duidelijk dat ik hier geen zin in ging hebben. Het is een feestdag vandaag en wat makkelijkere hap is beter te verteren als je drie films na elkaar kijkt. De extreem trage en vage opening was al een sleur van jewelste en ik had me voorbereid op een vette snooze-fest. Gelukkig werd het beter. Niet veel beter maar toch beter.

Onder heel het pretentieuze gedoe en de valse horror-tag zit een prachtig drama verschuild. Een drama over het leven vieren en de verschillen tussen gender, afkomst en de angst om wat je opbouwt te verliezen. Jammer dat dit alles werd uitgerekt tot een 108-minuten durende voice-over. Toegegeven, de beelden zijn prachtig en het acteerwerk is best goed. Ook komen er wat goede visual effects langs maar niet voldoende om de film tot een bovengemiddelde te tillen.

Arthouse kan ik écht waarderen maar ik moet in de goede bui zijn. Vandaar dat het niet altijd een goed idee is om blindweg een film uit te kiezen.

2,5*

You Won't Be Alone speelt zich af in een geïsoleerd bergdorpje in 19e-eeuws Macedonië en volgt een jong meisje dat na tot haar zestiende in een grot door haar moeder vertstopt te zijn, alsnog wordt ontvoerd door de heks Maria, en vervolgens zelf ook tot heks wordt getransformeerd. Eenmaal veranderd in een shapeshifting heks wordt ze in de steek gelaten, waarna het onwetende meisje voor het eerst de wereld boven de grond moet verkennen en leren wat het betekent om mens te zijn.

Bij het zien van de trailer een kleine twee jaar geleden was al duidelijk dat You Won't be Alone een arty slowburn horror zou zijn. Helemaal prima, want ik houd daarvan. En een meer boxy 1.44 : 1 aspect ratio deert me ook allerminst. Toch bleef deze co-productie van Australië, UK en Servië zolang op de pindakaas plank liggen dat hij intussen gewoon braaf legaal te bekijken is. Deze vrije ochtend was een mooie gelegenheid voor een rustig filmpje, met het huis voor mij alleen.

Stolevski baseerde zijn script op Macedonische folklore, en de film werd met een internationale cast in 2020 in de bergen van Servië opgenomen, veelal bij het plaatsje Pokrevenik op Stara Planina, een prachtige locatie voor een folk horror. De (tweede) openingsscène begon veelbelovend voor mij, maar nadat Arvo Pärts melodieuze pianoklanken van Für Alina zijn weggestorven, zakt ook het tempo van de film een beetje in en verzanden we in mijmerende, filosofische voice-overs. Malick is hier dichterbij dan ik van tevoren had verwacht, alleen dan ontbreken de visuals. DoP Matthew Chuang is geen Lubezki. Wanneer dan ook nog plots Smetana's 'Vltava' klinkt halverwege de film, voelt het bijna alsof Stolevski zich een beetje aan 'The Tree of Life' probeert op te trekken.

Het is wel een klein beetje opletten om het plot te volgen aangezien Stolevski ervoor kiest om niet voor te kauwen wat zich ontvouwt, en het kan bij onduidelijkheid wellicht helpen even een blik de plotbeschrijving van wiki te werpen. You won't be Alone heeft op zich een intrigerend verhaal, maar ik kon me tijdens het kijken niet aan de indruk onttrekken dat ik deze film liever van Robert Eggers' hand had gezien.

3,1*