Spider-Man: Across the Spider-Verse (2023)

Oké bij die verwijzing naar die meme moest ik hardop lachen.

Deel 1 van deze reeks was een hele fijn verrassing. Dit vervolg gaat redelijk daarop verder maar is uiteindelijk wel te lang en vooral langdradig soms. Het eerste uur is vooral opbouw maar, hoewel goed gedaan en een fijn stuk film. wreekt zich dat uiteindelijk wel in dit geval in het vervolg. Ook de actiescènes duren soms net even te lang en is het allemaal te wild om echt geweldig te zijn. En eerlijk is eerlijk, ik vind Morales niet bijster boeiend, een beetje kleurloos als hoofdpersoon, al is hij nog niet zo irritant als Andrew Garfield. Wat dat betreft is Gwen Stacy veel leuker en zijn die eerste 20 minuten daarom ook de beste.

Maar verder is dit wederom een hele fijne film. Toffe en soms bloedmooie animatie, schitterend design, een hele vette soundtrack (dat lekkere nummer van James Blake schijnt pas 2 juni uit te komen), echt het comic gevoel verwerkt, goede actie, vaak genoeg een sterk tempo en vaak veel humor. En ja ook de sfeerzetting het eerste uur is echt wel goed gedaan. Echt even genieten 140 minuten lang in de bioscoopstoel, al zijn het er wel 20 minuten te veel.

"What's a guy gotta do to join this Spider team?"

'Into the Spider-Verse' had mij al weggeblazen, maar dit vervolg gaat daar met gemak overheen.

Dit deel borduurt verder op het multiversum. Het blijkt namelijk dat Miles iets in gang heeft gezet wat eigenlijk niet de bedoeling was. Hierdoor is een ogenschijnlijk onschuldige bad guy gevaarlijker dan je zou denken. Op deze wijze word je als kijker weer door allerlei dimensies heen geslingerd en kan de pret beginnen.

Wederom kijk je je ogen uit. Het is ontegenzeggelijk knap hoe de makers het voor elkaar hebben gekregen om al deze stijlen tot één samenhangend geheel te smelten. Daarbij vliegen de vele referenties en grappen je om de oren; het is bijna niet bij te houden. Als liefhebber kun je gewoon niets anders doen dan genieten van dit feest der herkenning, zelfs de live action films worden niet vergeten!

Het intact houden van de canon, zoals vele malen wordt benadrukt door Spider-Man 2099, staat daarin centraal. Rondom dit gegeven wordt er een intrigerend verhaal opgezet dat dieper gaat dan je in eerste instantie zou denken. Zo worden er een aantal interessante kwesties aangekaart. Het is alleen jammer dat je met een open einde wordt achtergelaten, want deze film smaakt echt naar meer.

Al met al is 'Across the Spider-Verse' een weergaloos vervolg geworden. Ik kan nu al niet wachten op 'Beyond the Spider-Verse'. Als men deze stijgende lijn blijft vasthouden, dan wordt dit een meesterlijke trilogie.

Dikke 4,0 sterren.

Across the Spider-Verse mag er absoluut wezen als de zoveelste (animatie)film rondom de iconische Spider-Man.

De voorganger was al erg tof qua stijl en inhoud en daar bouwen ze hier op door. Grootste plus van deze film is dat de film echt belachelijk mooi oogt en helemaal los is gegaan op het design en het comic-stijltje dat weergaloos is verwerkt en ontzettend veel Spider-Man comic-historie eert (ben ik niet heel erg in thuis, zal vast een hoop referenties gemist hebben) en ook op een boeiende manier in het verhaal verwerkt. Af en toe zat ik echt zwaar te genieten van de beelden. Neem nou het moment dat Miles en Gwen ondersteboven op de toren zaten en naar de skyline van New York keken. Schitterend. Dat geldt ook voor het kleurgebruik en overgangen tussen scènes. Als je los cijfers zou kunnen geven dan zou dit grafisch een keiharde 5 sterren zijn. Voor de soundtrack overigens ook.

Maar een film is wel meer dan dat en ondanks dat er echt wel moeite is gestoken is een goed verhaal over rommelen in de beslissingen die iemand kan maken in diverse multiverses en ook in de persoonlijke ontwikkeling van het karakter Miles Morales vind ik dit echt veel en veel te lang duren. De film gaat richting de 2 en half uur, maar eigenlijk hoeft zoiets niet langer dan een minuut of 100 voor me te duren. Het begint erg goed en het slot met de honderden alternatieve Spider-Mans is bijzonder indrukwekkend gedaan, maar tussenin zaten diverse stukken die in herhaling vielen of gewoon minder boeiden. En ik vind Miles Morales niet het meest interessante karakter in de wereld van Spider-Man. Ik zie liever de focus op Peter liggen (al was de alternatieve Peter hier met baby vrij irritant) maar ik snap dat de makers voor afwisseling gaan omdat er natuurlijk al een Peter Parker versie met Tom Holland steeds in de bioscoop is. Je hebt de afgelopen jaren ook twee grote Spider-Man games gehad en het verhaal met Peter vond ik daar ook gewoon beter dan die van Miles. Maar dat is persoonlijk. Kan me inbeelden van Miles in Amerika meer aansprekend is.

Het slot was sterk, daarna is er plots een open einde dat me wel enorm doet uitkijken naar de afsluiter van de trilogie. Qua cijfer zit het dicht tegen de 4 sterren aan, maar toch net niet.

3,5*

Gwen [Hailee Steinfeld] is doelwit van een zoektocht die wordt geleid door haar eigen vader [Shea Whigham], omdat ze als Spider-Woman verantwoordelijk wordt gehouden voor de dood van Peter Parker. Miles Morales [Shameik Moore] probeert New York te redden uit de klauwen van superschurk Spot [Jason Schwartzman]. Veel meer van het verhaal van dit vervolg op Spider-Man: Into The Spider-Verse heb ik niet meegekregen omdat ik al snel murw was gebeukt door de buitengewoon schreeuwerige animatie en dito soundtrack. De barrage aan verschrikkelijke grappen en woordspelingen is minstens net zo irritant. Ik denk dat ik gedurende de helft van de speelduur met gesloten ogen in de bioscoopzaal heb gezeten. Niet dat ik iets heb gemist trouwens, want dit blijkt slechts bedoeld te zijn als aanloop naar deel 3. Ik durf nog niet met zekerheid te zeggen of dit lang de slechtste sequel aller tijden zal zijn. Gebakken lucht van het ergste soort en een ware uitputtingsslag voor ogen en oren. Maar ik heb hem overleefd! Nu deel 3 nog...

De stijl is uiteraard dezelfde als die van het eerste deel, Spider-Man: Into the Spider-Verse, dus overweldigend voor de zintuigen (de bioscoop waarschuwt mensen die gevoelig zijn voor epilepsie) waarbij de typische stijl van de comic tot psychedelische kunst wordt verheven. Vroeg in de film wordt in een scene in een museum opgemerkt dat hedendaagse kunst een commentaar op kunst is en tegelijkertijd zelf kunst is: op dezelfde manier is de film zowel een commentaar op de Spider-Man- en andere comics als een Spider-Man-film en in die zin een superverhaal (metaverhaal) over superhelden die zich aldus boven het genre verheft. De film verwijst aldoor naar de superhelden-comics en hun clichés, waaronder de typische cynische humor met veel woordspelingen waarmee het laat zien zichzelf niet te serieus te nemen, maar ook naar het hedendaagse leven van onszelf zoals dat er tijdens het werk van een superheld de telefoon gaat en moet worden opgenomen of dat mensen naar India gaan om zichzelf te vinden. Het levert aldus ook satirisch commentaar op de huidige maatschappij waarmee de film ook serieus en intelligent is.

Het concept van het multiversum wordt gebruikt om de (postmoderne) boodschap van het simulacrum uit te dragen: het origineel verdwijnt in een eindeloze reeks kopieën of variaties en zo ook is er geen ‘ware ik’ maar zijn wij verschillende versies van onszelf tegelijk. En geen ervan is perfect: Spiderman zou zo populair zijn geworden omdat de jongen die de superkracht krijgt een gewone jongen is (niet een alien zoals Superman of een rijk, knap, volmaakt mens zoals bij Batman) die ook als Spiderman veelvuldig faalt, zodat we ons er zelf in kunnen herkennen, er veel te lachen valt en de les is dat we onze onvolmaaktheid moeten accepteren omdat juist de teleurstellingen ons maken wie we zijn. Daarbij benadrukt de film ook de typische problemen van de jongere: de eenzaamheid, je ware of andere ik niet kunnen tonen of delen, de angst er niet bij te horen omdat je anders bent, etc. Dat wordt in zekere zin verholpen doordat er eindeloos veel Spidermans in de eindeloos veel universums zijn, maar uiteindelijk blijkt de hoofdpersoon en z’n vriendin een ‘anomalie’ die er daarom toch weer niet bij horen maar wel elkaar vinden in hun anders zijn: waar in het eerste deel het multiversum moest worden gered van instorting, zijn er nu gaten in de universums – Spiderman vindt in de film zijn ‘nemesis’ in Spot die gaten kan maken in de universums – waardoor ‘anomaliën’ optreden doordat wezens in een verkeerd universum terecht komen. De film gaat zo ook over je thuis vinden of wellicht overal je thuis kunnen vinden. Waar de andere Spidermans het ‘web’ van de universums bijeen willen houden waardoor bepaalde kwade zaken moeten gebeuren (het goede heeft ook het kwade nodig: om een universum te redden moet je een geliefde opofferen), wil de hoofdperoon op in wezen christelijke wijze dit ‘algoritme’ (de calculus van de utiltaristische ethiek) breken om wereld en geliefde te redden omdat je immers moet geloven dat alles mogelijk is (met het risico dat het web uiteenrafelt).

Aldus is de film zowel serieus als vermakelijk, zowel intelligent als creatief en zowel realistisch als psychedelisch. Wel duurt de film erg lang terwijl het verhaal binnen die tijd niet eens helemaal wordt verteld: de film eindigt abrupt bij een cliffhanger waarbij de echte strijd nog moet worden gevoerd (in deel 3). Het is tekenend voor de creatieve overdaad en past misschien bij het idee van een comic als serie stripverhalen, maar als film vind ik het onbevredigend dat de film halverwege eindigt. Daarvoor haal ik er een halve ster af.

Erg sterk vervolg op een van de grote verrassingen van 2018. Met de dikke soundtrack en fenomenale animatie een audiovisueel feestje, maar zoals IH88 aangeeft heeft Across The Spider verse ook een sterk script die het lot en de levens lijnen van deze Spideys over het multi-verse voelbaar maakt, zonder in een onsamenhangend verhaal te verzanden.

Tel daar de sterke voice casting bij op, en ik kan niet wachten tot deel 3.

4,2*

Het eerste deel was best de moeite, dus met veel zin naar dit vervolg. En wat een belevenis. Het tempo ligt lekker hoog en je wordt meteen meegesleurd in een indrukwekkende rit. De film doet alles waar de MCU niet in slaagt en geeft die franchise meer dan ooit een uppercut. Op alle vlakken trouwens, want het is ook geen standaard good guy vs bad guy. Ook de soundtrack viel meteen op en zorgt ook voor de nodige sfeer.

De multiverse, in welke vorm ook, kwam al aan bod in de MCU maar werd al wat ingehaald door Everything everywhere all at once. En deze Spider-Verse doet er nog een schepje boven op. Daar staat Doctor Strange dan in een nogal flauw aftreksel. Benieuwd hoe The Flash het gaat doen, maar ik vrees er toch voor. De personages zijn best wel interessant met een mooi evenwicht tussen Gwen en Miles.

De film mag dan wel teren op de bekende Spider-Man die om de zoveel jaar terug komt in de filmwereld. Maar verder doet het wel wat origineler. De film vindt een mooie balans tussen diepgang en entertainment, tussen originele figuren en herkenbare nostalgie, met humor die werkt en zowel visueel als muzikaal anders dan wat je gewoonlijk ziet in de superheldenfilms.

Iets minder dan deel 1. Meer is niet altijd beter. Waar het origineel op een lekker tempo zit en niet te lang duurt, is deze film gewoon overdaad aan plotjes, personages en tekenstijlen. De speelduur van 2,5 uur is nergens voor nodig kijkend naar het verhaal, laat staan een derde deel. Een eclectisch geheel aan animatiestijlen die vaak totaal niet matchen. Toch 3,5* omdat er heel vaak echt oogstrelende scènes en plaatjes tussen zitten, en het toch wel lekker wegkijkt. Al moet ik daar zelfs een klein beetje cynisch zijn: op een gegeven moment kennen we de skyline van New York en Spidey die tussen de elevated subway rondslingert wel een beetje.

Beter dan de eerste, en da's best een verrassing.

Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht. De eerste in de reeks was een erg frisse, toffe en vernieuwende film, maar zoals het wel vaker gaat bij Amerikaanse studios begint meteen de uitmelking. Niet dat Across the Spider-Verse het roer compleet omgooit, maar men is wel blijven pushen om tot het gaatje te gaan.

Zelfs het plot is wel aardig, met voor het eerst een interessante benadering van het Multiverse gegeven (in combinatie met canon). Er is iets teveel aandacht voor character drama (en het is ook iets te expliciet in de dialogen, daar waar de film zelf al expressief genoeg is), maar dit zijn kleine mankementjes.

Visueel is de film redelijk buitenaards. Vroeger wel eens gedroomd dat men ooit dit soort animatie zou kunnen maken, maar het nooit echt geloofd. Magisch om dit op het grote scherm te zien, ook knap dat ze het van de eerste keer écht goed gekregen hebben. Vooral het eerste deel ziet er geweldig uit. Animatie zelf is ook érg knap trouwens. Met véél liefde gemaakt, geweldige film, laat deel 3 nu maar komen.

4.5* en een uitgebreide review

IJzersterk vervolg. Het verhaal zit aardig in elkaar en kent naast actie en spektakel ook de nodige dramatiek. De uitwerking is verbluffend. In tegenstelling tot andere Marvel films over de multiverse is het in de tekenfilm variant minder bombastisch en gaat de film niet ten onder aan de special effects, hoewel je daar natuurlijk niet over kan spreken in een tekenfilm. Verder is het een feest om naar te kijken met fraaie beelden en een heerlijke soundtrack. Ook weet de film de kijker te raken en dat is best knap bij een getekende variant. Topper! 4.5

Visueel niet zo indrukwekkend als de eerste, vooral omdat nu de verrassing er een beetje af is, maar uiteindelijk is dit toch wel een heel sterk vervolg. De boel komt een beetje langzaam op gang en er had dan ook wel een half uurtje afgekund, maar verder is dit in ieder opzicht een waardige opvolger. Stemmencast, animatie, kleurgebruik, muziek... het is allemaal van hoog niveau. Het script mag er ook zijn; complex maar nergens te ingewikkeld. Kom maar op met deel drie.

" Everyone keeps telling me how my story is supposed to go. Nah. I'm-a do my own thing.”

Een vervolg op het eerder uitgekomen ‘Spider-Man: Into the Spider-Verse’, daar had ik wel oor naar. Spider-Man is mijn favoriete superheld, en eigenlijk de enige superheld van Marvel die ook met nieuwere films mij altijd nog weet te vermaken, geanimeerd of niet, het blijft leuk. Toen ik deze van de week voorbij zag komen zag ik mijn kans eigenlijk schoon, en heb ik hem gelijk aangezet. Ik zag hem eigenlijk al voorbij komen toen ik in Praag zat, toen vond ik het niet de geschikte tijd voor deze film.

Wat me opviel is dat ik de film soms iets te chaotisch vond. En daardoor keek ik eigenlijk wel vaak weg van deze film, wat misschien niet helemaal de bedoeling was. Toch is de film best vermakelijk, de animatie zag er echt heel erg strak en goed uit; wat ik dus juist heel fijn vond. Ook vond ik het best leuk dat de film de nodige bekendere gezichten voorbij liet komen, volgens mij zelfs ook wat uit de games, die ik ook erg gaaf vind, ik ben al aan het wachten op de nieuwe. Wat mij wel opviel is de overkill in deze film en dat is helaas iets wat Marvel in het algemeen nu aan het doen is. Die hele mulitverse vind ik geen bal aan, jammer dat dit dus ook in deze film terecht is gekomen, in mijn ogen net iets te veel van het goede. Toch vond ik het verhaal best vermakelijk om te volgen, helemaal niet ingewikkeld zoals het eerder werd genoemd.

Dit blijven toch wel mijn favorietere films van Marvel deze tijd, al heb ik dat allemaal al verteld. De film duurt misschien net een tikkeltje té lang, waar ik me toch wat aan kon storen op het einde. Al neemt het niet weg dat deze film gewoon weer technisch heel mooi in elkaar zit, en ik denk dat ze bij Marvel de handen nog in elkaar mogen knijpen dat ze in ieder geval met zoiets als dit kunnen aankomen want de rest wat ze uit poepen is tien keer niks.

Aardige film waarin de verschillende universums in gevaar komen. Misschien net wat minder fris dan het eerste deel, maar het ziet er opnieuw allemaal mooi uit. Veel dichter bij een stripboek zal een (animatie)film niet komen. Wat aan de lange kant en de film lijdt er een beetje onder het middelste deel te zijn en het is ook vrij druk allemaal (zowel visueel als inhoudelijk).

Overactieve spinnenman

Bij Into the Spider-Verse had ik er nooit zo bij stilgestaan, maar bij Across the Spider-Verse was ik mij er volledig van bewust hoe hyperactief deze animatie reeks eigenlijk is. Er gebeurt bijna constant enorm veel op je scherm en dit had bij mij tot gevolg dat ik mij vaak afgeleid voelde. Dit leidde vervolgens weer af van de impact van het verhaal en liet het verhaal veel te luchtig voelen, terwijl het verhaal over twee delen uitgesmeerd gaat worden. In grofweg de laatste 15-30 minuten werden de stakes wat beter voelbaar, maar nooit wist het mij echt te grijpen.

Wat mij wel bleef grijpen waren de prachtige animaties, die net als bij Into the Spider-Verse weer oogstrelend mooi waren. Omdat luchtigheid de boventoon bleef voeren had ik graag nog meer van de vele verschillende bijzondere spideys willen zien zoals bijv. de t-rex en lego versies, omdat ik merkte dat de luchtigheid mij meer aansprak dan het hoofdverhaal. Hiervoor was spot lange tijd niet interessant genoeg,en werd er veel te uitgebreid ingezoomd op familie- en in het bijzonder ouder-kind relaties. Ik had op meer luchtigheid, of meer directe dreiging van Spot gehoopt, in plaats van dat het meeste hiervan bewaard lijkt te worden voor het volgende deel.

Ik lijk nu heel negatief maar ben dit zeker niet omdat de animaties indruk op mij bleven maken en de verschillende spideys tof bleven om te zien. Al had ik dus wel op een betere balans gehoopt. Ik ben het dan ook niet helemaal met het hoge gemiddelde eens.

3,5*

Het team achter de Spider-Verse serie heeft zichzelf zowaar lichtelijk overtroffen ten opzichte van het ook al heerlijke eerste deel. Op geen enkele manier oogt Across the Spider-Verse als makkelijk voortborduren op een bestaand kassucces. De passie waarmee ook dit deel op het beeldscherm wordt gekletterd is voelbaar. Met waanzinnig oog voor detail. Ook wat de humor betreft. Ik heb heel veel subtiele grapjes weten te ontwaren, maar weet ook zeker dat ik er met een tweede kijkbeurt nog een hoop gemist blijk te hebben. Deze hippe en coole animatie vliegt dan ook met een enorme intensiteit en vaart voorbij. Een bijna kunstzinnige, grappige en imposante trip van een film.

Bij Into the Spider-Verse (dus deel 1) schreef ik destijds:

"Hopelijk gaat dit de maatstaf zijn voor de komende jaren. Weg met die dertien-in-een-dozijn 3d-animatiefilms, artistieke creativiteit wil ik zien!"

Nou, dat advies hebben ze ter harte genomen: in deel 2 (Across) zijn ze echt voluit gegaan qua artistieke vrijheid en kleurrijke shots. Meer dan 1000 animatoren hebben eraan gewerkt. Zelden heb ik zulke indrukwekkende en expressieve animatie gezien.

Maar in tegenstelling tot deel 1 zeg ik: er is ook nog zoiets als teveel van het goede. Less is more (said no Marvel director ever). Het is allemaal prachtig om te zien, maar volgens mij was deel 1 toch echt een stuk minder hectisch en beter in balans.

Nu is de actie bijna niet meer te volgen. Je wordt gewoon murw gebeukt met grafisch geweld. Het lijkt zichzelf telkens weer te willen overtreffen met gekker, flitsender, kleurrijker.

De gemiddelde actieshotlengte is ongeveer 10 ms en elke denkbare camerahoek wordt benut. Het zou geen Spider-Man zijn zonder het zwieren tussen de wolkenkrabbers, maar met al die kleur- en stijlwisselingen erbovenop worden je zintuigen enorm overprikkeld. Na een uur waren we er wel klaar mee en besloten we om de tweede helft de volgende dag af te kijken.

Ik wil echt niet overkomen als een ouwe lul (ben ik wel), maar dit leek wel gemaakt voor Tiktok-consumerende ADHD-tieners on speed. Er zijn wel wat rustmomenten met dialogen, maar het is vaak al snel weer door naar de volgende up-tempo actiescène vol zwaartekracht-ontberende capriolen.

Dat gezegd hebbende, de tweede helft van de film -hoewel ook nog grafisch druk- is veel beter qua tempo, met meer plotontwikkeling.

Alleen al vanwege de artistieke kwaliteit verdient dit sowieso een hoger dan gemiddeld cijfer, maar vanwege de nadelen toch 'maar' een 3,75*, afgerond naar boven.

Dit was wat animatie en stijl betreft denk ik echt het mooiste en meest bijzondere (hoewel bepaalde animes in de buurt komen) dat ik ooit heb gezien. Elke minuut is gewoon niet normaal. Dat betekent niet dat het niet af en toe overkill is. Misschien word ik oud, maar door het vele visuele geweld zaten we op de helft van de film eigenlijk al aan onze taks en hebben we de rest vandaag afgekeken. Iets wat ik zelden tot nooit doe, omdat ik vind dat je een film in één keer moet afkijken.

Zegt dat dan iets over mijn aandachtsspanne en 'overprikkeling' of toch iets over de film zelf? Want ja, hoe geweldig het ook gedaan is, je kunt blijkbaar toch too much of a good thing krijgen.

Kwam ook een beetje omdat het verhaal me af en toe iets te warrig was, maar dat kan ook komen omdat ik nagenoeg niets weet van de Spider-wereld (behalve dan wat in de mainstream films zat van afgelopen jaren), en omdat de film zo volgestouwd zit dat je soms amper weet waar je allemaal naar kijkt.

Klinkt allemaal misschien negatiever dan ik wil zijn, want puur visueel gezien heb ik hier echt van genoten, en ook de humor tussendoor is vaak leuk.

4* al met al

Een drietal andere regisseurs nemen dit vervolg op de superheldenhit uit 2018 onder handen en gebruiken daarbij dezelfde hyperactieve animatiestijl. Wie het eerste deel gezien heeft weet dan ook wat hij of zij kan of kunnen verwachten, anders zal het visuele geweld wellicht een nogal overweldigende indruk op je maken. Juist omdat de grens gedurende het eerste deel zo werd opgezocht kwam dit vervolgstuk op mij persoonlijk een aanzienlijk stuk minder fris over, maar de animatie is behoorlijk knap en het tempo ligt onwaarschijnlijk hoog. De inhoud kent wat meer melodrama en opbouw, waarschijnlijk om alle registers open te trekken in het afsluitende derde deel. Het ontbreekt het geheel dan ook aan doeltreffende actiescenes en zekere hoogtepunten, maar de consistente stilering zorgt ervoor dat je als kijker moeiteloos door de 140 minuten komt. Het ADHD-gehalte ligt wederom hoog, de personages zijn sympathiek en er wordt een degelijk platform opgebouwd voor de toekomst, maar uiteindelijk mis ik eenzelfde soort wow-gevoel als dat het eerste deel me gaf.

Wauw! Wat een enorm toffe film was dit! Het begin was een beetje druk, maar na het eerste half uur alleen maar genoten.

Prachtige beelden, toffe actie, leuke humor, emotionele momenten en een origineel verhaal.

Ik vond de eerste film al goed, maar deze overtreft into the spider verse. 9/10

Mooie en originele animatie, voor het overige vermoeiende geeky onzin en veel te druk. Ik kreeg er hoofdpijn van. Dat is des te bijzonder omdat ik de eerste film 4* gaf.

Me eens aan het tweede deel gewaagd. In het begin had ik iets van oei, waar is het verhaal gebleven. Gelukkig kwam dit nog in orde. Wel weer een erg flitsende, maar wel mooi geanimeerde film. Er zit zeker voldoende variatie in en saai kan je deze film zeker niet noemen. De stemmen waren gelukkig dezelfde. Nog een paar nieuwe en toch wel originele Spider-mannen. Wel een beetje jammer dat het geen afgerond verhaal is zoals bij het eerste deel.

PROTECT TRANS KIDS! Dit stond een paar seconden in beeld en daar ging mijn kans om 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) in de bioscoop te zien. Ik was op dat moment namelijk in Egypte. Het hele Midden-Oosten over de zeik over een onschuldige kinderfilm. Maar ik heb 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) nu eindelijk op Netflix kunnen bekijken en het viel geenszins tegen. Opnieuw een stortvloed aan animatiestijlen, intertekstuele verwijzingen en knotsgekke actiescènes. Je knippert even met je ogen en je mist een heleboel moois. En toch blijft 'Spider-Man: Across the Spider-Verse' (2023) in de kern een warm epos over onvolmaakte helden en niet voor vol worden aangezien. Over de schoonheid van 't losbreken uit bestaande hokjes. Hybriditeit als kracht.

Van het eerste deel van deze (zoveelste) Spider-Man reeks kon ik mij nagenoeg niets meer herinneren, dus deze film ben ik zonder veel verwachtingen ingegaan. De animatie is kleurrijk, vlot en vindingrijk gemaakt. De soundtrack is daarnaast zeer behoorlijk. Vanwege het constante hoge tempo hoef je je als kijker niet te vervelen, maar het plot kon mij niet erg boeien. Dat gedoe met multiverses komt in diverse films terug en kan mij eigenlijk nooit erg bekoren, zo ook hier niet. Verder lijkt het wat overbodig dat ze hier twee films van willen maken, het verhaal had naar mijn idee best al in deze film afgerond kunnen worden.

Vermoeiende en teleurstellende zit is dit tweede deel t.o.v. zijn sterke voorganger. Ja, flitsend is het wel en je mag het zelfs een bombastisch chaotisch geheel noemen waar je als kijker in het laatste uur wat kunt inleven in al die parallelle werelden om dan zeer ontgoocheld af te sluiten met een verrassende ontknoping die geen vervolg krijgt. Daar moet je nog even wachten voor het derde deel. Positief zijn de beelden, het hoge tempo en de verschillende animatiestijlen....maar het plot weet helaas niet te boeien. 5/10