El Páramo (2021)

Misschien geïnspireerd door het corona gebeuren want hier zien we een Spaans gezin in lockdown. De sfeer is nog redelijk goed getroffen, maar de film is saai en vervelend.

Zeer degelijk.

El Paramo is de nieuwe Netflixhorrorfilm die helaas niet zoveel waardering mag ontvangen als dat ik voor de film heb. Wel jammer, want dit Spaanse werkje is meer dan competent en zeker een degelijke, nieuwe toevoeging aan de horrorfilmkant vanuit Spanje. Ook eentje die lekker bij de kern blijft, altijd fijn om dat te zien.

Deze film is erg simpel qua opzet. Je hebt drie personages, die zet je neer in een oude setting en buiten loopt er een vreemd wezen rond. Veel meer heb je eigenlijk niet nodig om een horrorfilm mee op te starten. Tevergeefs probeert Casademunt de personages een beetje diepgang te geven. Het probleem is dat deze zaken toch te slecht doordacht zijn, waardoor ze geen indruk maken.

Lekker sfeervol ingericht en tegen de tweede helft ook behoorlijk spannend. Zeker weer eventjes goed aan de buis gekluisterd gezeten. Schrikmomenten zijn wat zwakjes, maar deze passeren niet al te vaak de revue. Sta er wel van te kijken dat de gemiddelde schreeuw rondom deze film het woordje "saai" is. Er is toch genoeg horror aanwezig om de gemiddelde kijker geboeid te houden denk ik zo.

De sfeer zit er goed in. Er had wellicht een wat vlotter lopend tempo aan vastgemaakt mogen worden, maar dat is maar een klein punt van kritiek. Ik heb zeker kunnen genieten van deze horrorfilm. Ouderwets spannend, lekker sfeervol en keurig ingericht. Inhoudelijk niet zo sterk en echt doodeng was het ook niet, maar zeker beter dan de gemiddelde horrorfilm.

Zorgvuldig gefilmd en fraai vormgegeven, met veel aandacht voor beeldcompositie en kleurgebruik, maar inhoudelijk is dit duistere sprookje helaas aan de saaie en voorspelbare kant. De plot is gewoonweg te karig voor een hele film en er zijn te weinig personages. Het lage tempo helpt ook niet mee. Het monster is overigens wel cool.

Wow! Fantastisch stukje film maken! Men neemt hier het bekende horror-plotelement van het geïsoleerde huisje in de middle of nowhere, waar een dreiging van buitenaf de bewoners (of toeristen) teistert. Echter waar dit vaak de hap-slik-weg kant opgaat met een moordende killer of monster (met geluk ook bloed) gaat deze film een andere weg...

In deze film is het een spaarzame cast van moeder Lucía, vader Salvador en zoon Diego die in een door oorlog geteisterde 19e eeuw in een boerderij in een bijna letterlijke woestenij wonen. De drie leven een hard maar gelukkig leven. Diego mag alleen niet zo ver van het huis weg gaan, en als hij 's nachts het bijgebouw moet gebruiken, moet een van zijn ouders hem vergezellen met een geweer in de aanslag.

Het open, rustige terrein rond hun huis bedreigt hen; onheilspellende vergezichten dragen bij aan het onbehagen. Diego is in de film onze ogen en oren. Natuurlijk slaat het noodlot toe! Die dient zich aan in de vorm van een bebloede man op een boot, wat eveneens leidt tot een van de weinige, gruwelijke make-up-effecten. En het reduceert de cast zelfs tot twee...

Moeder begint te wanhopen dat haar man ooit nog terugkomt. Diego gelooft in zijn moeder, maar weet diep van binnen dat ze haar eigen vijand wordt en net als hij zoekt de kijker naar antwoorden en proberen we te zien wat de moeder heeft gezien. En die geheimhouding, of het kwaad nu echt bestaat of niet. De dreiging ervan is voldoende en maakt dat je aan het scherm gekluisterd houdt.

De setting van het huis, de maan en kaarsverlichte wereld, de hopeloosheid, de vergezichten van de verlaten omgeving het voegt allemaal genoeg toe aan de griezeligheid. Daarnaast maken de optredens van de drie acteurs de film ook tot een boeiende ervaring. De film is een geweldig bewijs dat wanneer alles uitstekend en met passie wordt samengesteld, het eindresultaat een ​​schitterende film oplevert. Eentje die tenminste niet gaat voor de snelle schrik maar voor goede (is het misschien te ouderwetse) sfeer en onderhuidse spanning. Maar tja... dat het daarvan afwijkt blijkt wel uit de waardering.

Door de lage scores, wou ik hem eerst eigenlijk wat links laten liggen, maar na deze kijkbeurt te hebben gegeven, ben ik blij dat ik dat genegeerd heb. Ik vond het eigenlijk een zeer boeiende film, met een heerlijk duister sfeertje. En dit is nog maar eens een bewijs, dat een zeker minimalisme en soberheid het zeker kan winnen van overdaad en die gepushte stijl. Ik vind de lage score dan ook ridicuul, maar begrijp het ook wel, want mensen die monsters, gore en jumpscares willen, zitten hier echt aant verkeerde adres. Een 7.5/10.

Deze film kent een zeer lange opbouw zonder enige spanning of noemenswaardige scènes. Je krijgt te maken met 3 personages en een fictief/non-fictief monster. De locatie van de woeste landstreek en het duister sfeertje zijn wel pluspunten, maar het verhaaltje wist nergens te beklijven. Kortom saaie uitwerking die de aandacht moeilijk weet vast te houden. 4/10

Ik moest sterk denken aan de zwarte hond. Een uitleg over hoe depressie zich meer en meer kan manifesteren in je leven. Voor mij was het kwaadaardig beest de zwarte hond. Geen idee of de maker het zo bedoeld heeft, maar voor mij past het 1 op 1. *3.0

Eerst en vooral een prachtige grimmige locatie. Geen leuk plekje om een huisje te bouwen, een mistige en mistroostige bedoening. Creepy ook met die bomen of palen. Maar het is er wel veilig, althans dat was toch de insteek van het gezin.

Aan de hand van een legende van een demon die zich voedt met angst wordt een mysterieuze sfeer gecreëerd. Die is best geslaagd. Alleen slaagt de film er niet in dit altijd vast te houden. Al bij al gebeurt er erg weinig. Het is aan de kijker om te bepalen wat realiteit en fictie is.

Daarnaast doet de setting bijzonder veel. Het maakte toch dat ik geboeid bleef kijken. Erg vrolijk werd je niet van de plek. Een soort horror met een minimalistische en sobere stijl. Less is more, maar wellicht niet voor iedereen weggelegd. Fijn!