The Unforgivable (2021)

Matige film over een vrouw die na 20 jaar gevangenisstraf vrijkomt en probeert in contact te komen met haar jongere zusje. Een remake van de bijna gelijknamige mini-serie mini-serie. Op zich een prima opbouw waarbij langzaam duidelijk wordt wat er zich heeft afgespeeld. Echter zit de film te vol waardoor niet alles even goed is uitgewerkt en ook komt de geloofwaardigheid hier en daar in het gedrang. Verder werkt de casting van Sandra Bullock niet echt.

Toch wel erg sterk dit....prachtig acteerwerk van Bullock onder andere.

Ik kende de serie van dit verhaal niet maar dat boeit ook geen moer want ik vind dit best sterk.

De film raakte me best en dan zijn de 4 sterren meer dan op zijn plaats.

Een hoop matig spul gezien de laatste tijd maar ik was behoorlijk onder de indruk van deze film. Het verhaal zat goed ik elkaar en 2 uur lang met aandacht zitten kijken.

Ik vond dit toch wel een goede film.. vooral de plottwist! Het einde vond ik wel wat minder.. jammer dat t naar mijn idee te snel is afgekapt!

Sterke film, bleef boeien tot het einde. Jammer dat Sandra haar gezicht zo heeft laten "verbouwen". Ieder zn ding, maar vond haar wel weer kei goed in deze film!

Alleen door die eerste zin, wilde ik de film absoluut zien! Eerst even de trailer gecheckt, wat ziet Bullock er lekker freaky uit. Was het naïef van mij om te denken dat ze zich moedwillig had laten verminken om meer op iemand als Aileen Wuornos te lijken? Ik was echt niet in de waan dat The Unforgiveable een meesterwerk zou zijn of zo, maar met een gelijkaardige titel en premisse verwachtte ik mij toch aan een tweede 'Monster' (2003), dat op zijn minst een poging zou doen om morele ambiguïteit op te roepen. Niets is minder waar, deze film ziet zijn publiek als zwakzinnigen. Speelt zich af in één of ander fantasieland waar een vrouw die een agent doodt uit schrik om het hoederecht over haar klein zusje te verliezen een sociale paria wordt. Waren ze bij Netflix niet juist pro 'defund the police' en zo? Zo'n daad zou hoogstwaarschijnlijk op sympathie kunnen rekenen bij 70 / 80% van de bevolking, zeker wanneer je het zo sentimenteel inkleedt. Het vermeende gravitas van de plot wordt zo geheel teniet gedaan. De onwaarschijnlijkheden stapelen zich op, maar naar het einde toe gaat de film pas volledig de mist in wanneer nog eens blijkt dat het niet Bullock zelf maar wel haar vijfjarig zusje was die de trekker overhaalde. Wat zogezegd een studie in barmhartigheid had moeten worden, is nu het zoveelste kleffe Amerikaanse martelaarschapsallegorietje . Wist zelfs niet dat zo'n kitsch nog gemaakt werd en dan nog met zo'n prestigecast. Toch een aantal klasbakken, met uitzondering van miscaste Jon Bernthal als fish gutter. Met z'n mutsje was ie nog enigszins geloofwaardig, maar tijdens de scène in de diner lijkt hij eerder een figurant voor de Westside Story reboot dan een deplorable. Je zag het charmant vreethuisje al een beetje gentrificeren tot hippe brunchzaak door zijn aanwezigheid.

De film speelt zich hoofdzakelijk in een chinatown en in een industriegebied af, daar vindt men doorgaans minder plukjes groen. Nu, als hipster Bernthal er koffiezaken blijkt bezoeken, zullen ook die buurten wel snel gentrificeren, met alle stadsgroen van dien!

Misdaad en straf, samenleving en eigenrichting, familie en individu, verlossing door een kerk te klussen. Genoeg motiefjes om drie films mee vol te krijgen, maar het lukt redelijk om het samen te brengen, al is het wel allemaal wat erg over the top Amerikaans sentimenteel. Toch, veel van de kritiek klinkt me ook wel wat politiek gekleurd in de oren, de symboliek zal bij de rode volksstammen wel niet heel gevallig landen. Tough shit. Het mag me hier ook wel eens wat beschaafder, met alle geroep om strenger straffen.

Bullock draagt de film en krijgt ook een film te dragen. Toch zijn er wel een paar leuke bijrolletjes - Richard Thomas bijvoorbeeld. Nog precies hetzelfde melkmuiltje als in talloze tv-series in de '80s. En Rob Morgan valt me op met een mooie intense rol als parole officer.

Een meer dan degelijke Netflixproductie. Helaas wel met een Hollywoodiaans sausje, maar in zijn algemeenheid goed te noemen. Een film die aantoont dat het leven na de gevangenis minstens even hard is. Het krijgen van tweede kansen lijkt een privilege en gebaseerd te zijn op geluk. Er wordt verwacht dat je werk zoekt, maar je komt nergens aan de bak. Als Ruth dan via de justitieambtenaar een baan kan regelen - een baan die hij ook aan andere ex-gedetineerden bezorgt - mag ze vervolgens geen contacten leggen met andere ex-gevangenen, tja ...

Grootste minpunt van de film is zijn slordigheid. Niet zozeer het personage van Ruth zelf, maar de rest was vluchtig. Personages die komen en verdwijnen (de advocaat, de tweede werkgever, de radicale broer, ...), maar ook de plotontvouwing wie de trekker heeft overgehaald. Niet zo verwonderlijk dat dit het kleine zusje zelf is, maar wat dan met het ballistisch onderzoek waarbij toch aan de hand van de kruitdampen duidelijk moet zijn wie schoot? Of het getuigengesprek met het zusje?

Wederom een sterke Bullock. Getekend door het gevangenisleven, maar vond de schmink toch niet zo geweldig. Film met een interessant uitgangspunt hoe gevangenen terug gereïntegreerd kunnen of moeten worden. Drama met een sausje opoffering en vergeving. Goed!

Ik reageer hier niet zo vaak, daarom gelijk ook maar even mijn ongenoegen uiten over de vernieuwde site. Beetje erg laat, maar alsnog. Deze nieuwe versie is op veel vlakken een verbetering t.o.v. de oude. Echter de functie die ik het meest gebruik, de zoekfunctie, is er op achteruit gegaan. Voorheen hoefde ik slechts enkele letters van een film in te voeren en al snel kon ik naar de film van mijn zoekopdracht. Nu voer ik de titel in en in dit geval krijg ik na het typen van The Unforgi....The Revenant, The Wolf of Wallstreet, The Dark Night Rises, The Hungers Games en The Hobbit als eerste vijf opties onder mijn zoekveld. Why??? Mijn zoekopdracht lijkt niet eens op die titels! Er staan 12 opties onder en de titel die ik zoek staat er niet eens bij. Zelfs bij het invoeren van 'The Unforgiva...' komt 'The Unforgivable' niet eens in de lijst van 12 opties voor en dien je dus de volledige titel in te voeren voor resultaat. Gebruikersgemak van lik mijn vestje dus. Maar dat terzijde.Zal vast al eens eerder besproken zijn.

Dan de film. De kritiek dat je de eerste saaie helft van de film moet overleven omdat er simpelweg niets gebeurd is terecht. De film daagt de kijker uit het plot te ontdekken. De kijker die daar de moeite voor nam, zag de twist al na 15 minuten aankomen. In het Thriller of Myserie genre ga ik ook graag op zoek naar het ware plot, echter wist Sandra Bullock hier een dusdanig meeslepend karakter neer te zetten, dat voldoende reden en afleiding gaf met haar mee te leven i.p.v. halstarrig op zoek te gaan naar het verhaal. Je gunt de film als het ware de tijd om het zijn verhaal te laten doen, ook voor je eigen beleving. Ik had er geen dringende behoefte aan het plot te ontvouwen.

Ik ben het eens met de kritieken dat de bijrollen zoals die van Jon Bernthal ronduit zwak waren. Hij paste totaal niet bij deze rol. In geen enkele scene kwam hij geloofwaardig over. Rob Morgan was geknipt voor deze rol, maar zijn rol als parole officer was veel te oppervlakkig. De focus moest en zou bij Ruth Slater moeten blijven. Sandra Bullock slaagde daarin as usual met verve. De film wordt volledig door haar gedragen. Veel kritiek over zichtbare chirurgische ingrepen. Het stoorde mij niet. Bullock is nooit een vrouw geweest die de vormen had voor de middenpagina van de Playboy of de Penthouse. Echter in wat voor rol ze ook acteert, zelfs in deze rol als getraumtiseerde afgetakelde vrouw net uit detentie, is ze alsnog woest aantrekkelijk op eenbepaalde manier. Nog niet gelezen, daarom ook pluspunten voor de niet opvallend aanwezige en mede daardoor ook sublieme flimmuziek. Subtiel en onopvallend op de achtergrond, maar wel degelijk aanwezig.

Één van de reden dat ik hier vaker lees dan een reactie achterlaat:

Ik heb een broertje dood aan recencies zoals die yeyo hierboven. Zij, die een film niet meer from scratch kunnen beleven, maar direct op zoek gaan naar politieke boodschappen in het plot en achter elke boom een vijand zien. Zij, die zich verheven voelen t.o.v. het klootjesvolk op MM. Wanneer je op zo'n wijze recenceert vraag ik me altijd serieus af hoe je nog plezier aan bepaalde filmgenres kunt beleven.

Citaat:
De onwaarschijnlijkheden stapelen zich op, maar naar het einde toe gaat de film pas volledig de mist in wanneer nog eens blijkt dat het niet Bullock zelf maar wel haar vijfjarig zusje was die de trekker overhaalde.

Zonder deze zogenaamde onwaarschijnlijkheid had deze film helemaal niet gemaakt hoeven worden. Juist deze twist, al dan niet voorspelbaar, zorgde voor de dramatiek die als rode draad door heel de film loopt en waar de kijker juist naar op zoek was. Die scene was juist het kritieke punt, dat de film naar een hoger level tilde. Zonder deze twist was de film wellicht geloofwaardiger, maar het aanzien amper waard.

Vooruit dan, nog een kootje. Zonder te spoileren:

EDIT Moderator: persoonlijke aanvallen verwijderd.

Een film als "The Unforgivable" is een prima. Het stelt niet teleur maar laat ook niet een indruk achter die je nog lang zal heugen. Ergens tussen de 3 en 3,5. Is het jouw ding of genre een 4, is het niet jouw ding of stoor je je aan de tekortkomingen die de film zeker heeft een 2,5. Geef je deze film 5 sterren (best of the best) dan overdrijf je, net zoals een score van 1,5 of 1 ongeloofwaardig is voor deze film. Een 1 geef je voor braaksels als Shark Attack.

....of The Blackout

3 sterren

De terugkeer van gestraften in de maatschappij gaat niet over rozen. Dat blijkt recentelijk maar weer uit films als Palmer (2021) en Home (2020). Ook in oudere films wordt dit thema aangesneden. Een mooi voorbeeld daarvan is Straight Time (1978) die ik laatst nog zag. Prima films over mannen die net uit de gevangenis zijn ontslagen en grote problemen hebben om in de maatschappij te re-integreren.
In The Unforgivable is het voor de verandering eens een vrouw die na jarenlang te hebben vastgezeten, terugkeert in het actieve leven. Ze heeft ooit een politieman gedood. Dat feit tekent het verhaal. Het is blijkbaar veel ernstiger om een politieman te doden dan een gewoon mens. De weerstand die zij ondervindt, is steeds weer gebaseerd op dat gegeven. Elke verdere uitleg over het feitelijke of emotionele verschil tussen het één en het ander ontbreekt. Nu is de film sowieso niet van de uitleg. De film presenteert de kijker voortdurend met gegevens die hij maar moet accepteren.
Die aanpak straalt vooral af op de personages. In de hele film valt niet één complexe figuur te ontdekken. Gelukkig repareert het acteertalent dat gebrek grotendeels en is het niet moeilijk om mee te gaan in het drama. Zo vergt de film met een zwaar thema niet veel van het intellectuele vermogen van de kijker en is hij een gemakkelijk kijkbare exercitie. Toch wel een andere ervaring dan de eerste film van Nora Eingscheidt (Systemsprenger (2019)) met een hardere, minder simpele en minder conventionele aanpak. Een film waarbij nog iets van de kijker werd gevraagd. In The Unforgivable worden de gegevens met betrekking tot de gepresenteerde kwesties heel geriefelijk als vaststaand overhandigd.
Tegen het einde veroorlooft de film zich een genrewending door thrilleraspecten toe te voegen. De film die tot dat moment in ieder geval nog op een realistisch gehalte kon bogen, vliegt daar enigszins uit de bocht. Ik vond het maar een merkwaardige finale. Niet eens heel spannend en vooral niet passend bij een film die zich (hoewel oppervlakkig) op een realistische manier met de last van een schuldgevoel poogt bezig te houden.
The Unforgivable is geen goede of interessante film. The Unforgivable is gewoon een lichte variant van een film met een zwaar thema.

Goede rol van Bullock, maar haar personage had wat interessanter kunnen zijn als ze hier en daar wat minder voorspelbaar had gereageerd op alle tegenwerking.
Die oud bajesklant laat haar vallen en wordt tot overmaat van ramp ook nog losloppig; dit is dan weer zo'n film waarin alles moet tegenzitten. Het was denk ik interessanter geweest als hij haar wel was blijven steunen.
Grote verrassing is dat het meisje de dader blijkt. Maakt het de zaak heel anders? Bullock blijft natuurlijk verantwoordelijk.
Grootste manco is dat een 90s b-film in het verhaal is verweven, dat van de broers met wraakplannen.
Het einde stelt teleur. De 90s b-film finale. En de afloop is ook nog eens doordrenkt van een misselijke Oprah saus.

Erg indrukwekkende film met een goed spelende Sandra Bullock.

Goede opbouw,je komt door de flashbacks er pas achter hie de vork aan de steel zit

Dit maakt het nog eens extra indrukwekkender.

Spannend is eigenlijk niet het juiste woord eigenlijk

Maar boeiend tot de laatste minuut.

Echte aanrader

Sterke remake van de britse miniserie Unforgiven, met Sandra Bullock in een overtuigende en voor haar doen nogal atypische hoofdrol. De plot zit vernuftig maar gelukkig niet al te gekunsteld in elkaar en vrijwel alle personages zijn goed uitgewerkt. De subplot met de twee broers gaat op gegeven moment een beetje de verkeerde kant op, maar goed, tot die tijd is dit een passend rauwe, emotioneel meeslepende film.

Als sociologisch drama wel prima (al is Bullock net iets te oud) met vooral veel sfeervolle plaatjes en locaties, prima gspeeld en met een zekere warmte. Maar het thriller-element vond ik dan weer minder geslaagd, net als wat meer zijpaadjes of die twist. Niettemin heb ik gewoon fijn een film gekeken die zichzelf helaas in de voet schiet. Toch zeker wel een goede voldoende. 3,5*.

Het was van begin af aan redelijk duidelijk waar het verhaal naartoe wou gaan. Het verhaal was vermoedelijk zo rechtlijnig dat er een paar bizarre en onnodige zijweggetjes werden genomen die niks bijdragen aan het verhaal. De enorme change of heart bvb van de zoon van de sheriff die na een ontmoeting met Ruth plots totaal van gedacht veranderd omdat ze de zin (hou u vast) "life goes on" uitspreekt. Nota bene dezelfde wijsheid waarmee hij zijn wraakzuchtige broer op andere gedachten probeert te brengen. Als dat nog niet bruusk genoeg was, wordt er plots overspel in het verhaal gesmeten. Wat de scriptschrijvers op dat moment dachten, het is me een raadsel.

Zo zijn er nog heel wat momentjes die op zich weinig bijdragen, zoals de kinderschoentjes in de muur, de plotse sneer dat ons allemaal bewust moeten maken van wat een racisten wij allemaal toch zijn, de poging tot relatie met de collega, de vreemde bijdrage van de advocaat in het verhaal die niet verklaart welke rechten Ruth werden ontkent, of wat nu het nut was van het gesprek met de adoptieouders (en dat terwijl hij zei dat hij haar niet ging vertegenwoordigen, heb ik het deel gemist waarin hij zei dat hij het wel ging doen?).

Maar goed, alles opsommen dat niet echt klopt is natuurlijk geen recensie.

Kort maar krachtig: Kon veel beter, maar was uiteindelijk sterk genoeg om op het einde wat emotie teweeg te brengen.

Redelijk sterk drama. Het verhaal is aardig maar heeft een overbodig zijpaadje wat een zogenaamd thriller element moet toevoegen. Helaas geeft dat wat afbreuk aan de film. Buiten dat is het een mooi drama. De film blijft boeien tot het eind en als kijker leef je mee met alle strubbelingen waar Bullock tegenaan loopt. De twist is helaas simpel en zie je van verre al aankomen. Verder zet Bullock een sterke rol neer en toont daarmee aan een veelzijdige actrice te zijn. Prima film met wat minpunten. 3.5/4.0

The Unforgivable vertelt een interessant verhaal dat is gegoten in een degelijke film. Sandra Bullock speelt op ingehouden wijze een gedetineerde die, eenmaal op vrije voeten, moeite heeft haar leven weer op te pakken. Wederom een goede Netflix-productie.

Een film die ik misschien beter had willen vinden, maar die gevoelsmatig toch niet helemaal boven de middelmaat uitstijgt. Daarvoor vond ik het allemaal net ietsje te gekunsteld met alle personages en wat zich allemaal afspeelt tussen hen. Tijdens het kijken dacht ik er niet zo bij na, maar nu ik her en der wat reviews lees zou het ook door de leeftijd en casting van Sandra Bullock kunnen komen dat je het allemaal niet zo ‘gelooft’. Niet dat ze slecht acteert, maar ik had deze film weleens willen zien met een jongere, onbekendere actrice in haar rol.

Ook over de twist heb ik wat gemengde gevoelens. Het zorgt uiteindelijk voor een wat interessantere dynamiek allemaal, Ruth is niet de moordenares maar heeft zich juist opgeofferd maar tegelijkertijd vond ik het allemaal ook wat gezocht en een beetje veel aanvoelen als ‘twist om de twist’. Hij komt ook wat laat in de film, waardoor je plotseling heel je gevoel over haar personage om moet gooien, dat werkt op een of andere manier niet zo.

Neemt verder niet weg dat de film heel de speelduur lang wel goed te kijken is en daardoor wel een prima voldoende verdient.

3,5*

The Unforgivable is een film met een plot wat veel te bieden heeft. Sandra Bullock laat haar acteertalenten zien wat de film ten goede komt. Heb er zeker van genoten.

Soms vind ik het jammer dat een film afgelopen is. Het einde is een mooi begin van een nieuwe episode in het leven van een ex-gevangene. Wat daaraan voorafgaat mag er ook zijn. Het is een boeiend relaas over een gedetineerde, die na haar vrijlating tegen de stroom in haar leven weer op de rails probeert te zetten en daarbij heel veel last heeft van (deels begrijpelijke) vooroordelen.

Deze puike film schetst een levensechte worsteling van Sandra Bullock (tevens producer), die niet schroomt om alle glamour achterwege te laten. De dramatische twist tegen het einde kwam als een totale verrassing voor mij.

Na Systemsprenger (2019) opnieuw een aangename verrassing van de Duitse regisseur Nora Fingscheidt.

Eerdere commentaren, zoals van Wernertje, dat men na vijf minuten al door had waar de film heen zou gaan, verwijs ik naar het rijk der fabelen.

Ik heb hele gemengde gevoelens overgehouden aan deze film. Ik vond de film een kleine anderhalf uur enorm sterk, met een voormalige politie-moordenaar die haar vrijheid terug krijgt en een leven probeert op te bouwen, plus haar zusje weer zoekt. De film geeft op hele sterke wijze een depressieve, trieste sfeer weer. De kamer waar Ruth moet slapen, dat vreselijke werk in de visfabriek, het feit dat iedereen haar blijft uitkotsen, de onverwerkte emoties. Ik heb het wel een beetje gezien met Sandra Bullock, maar toch overtuigt ze me hier enorm in haar rol.

Waar het in de film misgaat is dat ze veel te veel willen vertellen. De kant van Ruth, haar verleden, het adoptiegezin, de advocaat, de wraakzuchtige broers, nog een dikke twist. Het is too much. Zeker dat wraakverhaaltje voelde enorm overbodig aan. Had gewoon de focus op Ruth gelegd die de band met haar zus wil herstellen en om moet gaan met haar verleden. Dat slot met die gijzeling was gewoon dom. En dan blijkt ook nog eens dat Ruth de dader niet eens is, dat haar zusje dit had gedaan. Het haalt een beetje de glans van het verhaal zelf af, want plots is Ruth gewoon onschuldig. En waarom neem je de schuld op je? Ze sturen een klein meisje heus niet de gevangenis in. Is ze nooit verhoord? Zijn er nooit bewijzen onderzocht?

Erg jammer van dat einde, want anders had ik 4 sterren gegeven en gezegd dat dit misschien wel de beste Netflix Original film toe nu toe is. Nu is het gewoon een bovengemiddeld goede film, maar geen topper. Had hier iets betere schrijvers op gezet en je had een topfilm gehad.

3,5*

Misschien niet wat het kon geweest zijn, want er zit wat overdrijving in de extreme haat van de naastbestaanden van het slachtoffer , maar hoe de maatschappij een ex-gedetineerde, overduidelijk getekend door harde ervaringen van de opsluiting, de rug kan toekeren zit er duidelijk in.
Blikvanger is natuurlijk Sandra Bullock, zonder opsmuk, met verbitterde blik en gelaatsuitdrukkingen, die behoorlijk het dramatische accentueert.

Sandra Bullock speelt geweldig als de getormenteerde Ruth Slater. Je voelt de hele film dat er meer is, dat het verhaal zich langzaam aan het ontvouwen is. Zwaar drama maar erg goed neer gezet.

Een erg meeslepend verhaal, waar naast de hoofdlijn via flashbacks het verleden verteld wordt.
Hierdoor is geen lange opbouw en voorstellen van de karakters nodig en begint de film vrijwel direct, waardoor de film steeds interessanter wordt en een onverwachte schokkende twist krijgt.

Waarbij ik het schokkende nog niet eens direct vond dat Kathy de gene was die geschoten had, maar eerder de opoffering van Ruth, die haar hele leven geeft om haar zusje te redden, zodat zij een normaal leven zou kunnen leiden

Met een geweldig acterende Sandra Bullock, die veelal door alleen haar mimiek, haar gevoel weet over te brengen is dit wat mij betreft echt een topfilm in dit genre!

8,5
4*

Na 20 jaar te hebben gezeten voor de moord op een sheriff, komt Ruth Slater [Sandra Bullock] vrij. Met hulp van haar reclasseringsambtenaar Vincent Cross [Rob Morgan] vindt ze een baan waar ze bevriend raakt met Blake [Jon Bernthal], maar Ruth is vooral bezig om – tegen Vincents advies – contact te zoeken met haar zusje Katie [Aisling Franciosi] die vijf was toen Ruth vast kwam te zitten en is opgevoed door de zorgzame Rachel [Linda Emond] en Michael [Richard Thomas]. Ruths zoektocht brengt haar bij toeval in contact met pro-deo advocaten John [Vincent D’Onofrio] en Liz Ingram [Viola Davis] en John besluit Ruth de helpen had toe te reiken. In zorgvuldig gekozen flashbacks ontdekken we gedurende de film wat er precies gebeurde op de dag van de moord. Uitstekende gecast en geacteerd psychologisch drama waarin Bullock (voor zover dat nodig was) opnieuw bewijst een uitstekende karakteracteur te zijn. De ontknoping was voor mij in ieder geval een grote verrassing en bij de slotscène rolden de tranen over mijn wangen .Gebaseerd op de miniserie Unforgiven uit 2009. En geef Richard Thomas alsjeblieft eens wat meer van dit soort rollen!

Everything in it's right place

Bij vlagen erg sterke film die een emotionele snaar weet te raken, vooral ook door Bullock en door het thema. Het was bijna zo'n film waarvan je de gebreken wel ziet, maar die toch een hoge score moeten krijgen, simpelweg vanwege de impact. Maar daarvoor vind ik dan in het script van The unforgivable toch teveel mancos zitten. De belangrijkste daarvan zijn denk ik: het wraakverhaal van de broers, totaal niet overtuigend, en twee, dat ze uiteindelijk pas de echte sympathie en hulp verdient/krijgt zodra blijkt dat ze geen cop-killer is. Daarmee wordt in feite het thema van de film zelf ondergraven, namelijk dat je na het boeten voor een misdaad een tweede kans zou moeten krijgen, ten faveure van wel een heel sentimenteel en weinig geloofwaardig, Victor Hugo-iaans drama. Maar Bullock die "she was only five years old" herhaalt, ja, dat hakt er wel in hoor.

Prima film dankzij het ontroerende thema, de juiste feeling en het uitstekende acteerwerk van Bullock waarbij de botox perfect past bij haar voorkomen en levensverloop in de film. De uitwerking van het verhaal is goed. De tegenstand en onaanvaardbaarheid voor iemand die lang in de gevangenis heeft gezeten wordt zeer duidelijk gemaakt waarbij het uitzitten van de straf weinig uitmaakt voor de meeste mensen. Sympathie zit er niet in buiten een paar uitzonderingen. Gezien de verrassende plottwist verandert die mening wel, maar de regisseuse maakt toch duidelijk haar standpunt. Weinig kans op een tweede kans. Wraakgevoelens komen op die je al of niet kan begrijpen. Voor de ene zoon is dat haar keihard aanpakken, voor de andere zoon, die het eerst wilt loslaten, is dat eerst haar ontmoeten maar door een toevallige verkeerde interpretatie zelfs agressiever wordt en nog meer een aangrijpender wraakplan gaat uitwerken. Tot daar niks mis mee, maar de uitwerking van de onderlinge relatie tussen de broers zelf had achterwege kunnen blijven. 8/10