Mad God (2021)

Bijzonder.

Mad God is een akelig en eigenaardig projectje van een regisseur die duidelijk achtergrond heeft binnen dit vak. Hij heeft er daarnaast ook 30 jaar aan gewerkt, dus dan mag je wel een resultaat afleveren dat ertoe doet. Ondanks dat ik zelf niet altijd even veel aan de film vond, moet ik toegeven dat het een indrukwekkend dingetje is geworden.

Deze film ademt een hoop horror uit en dat werkt voordelig. Al vanaf het begin kan je aanvoelen dat er een hoop in deze film gaat zitten dat nachtmerries uitademt. Dankzij een indrukwekkend staaltje aan slowmotion wordt dit ook mogelijk gemaakt, en Tippett vergeet ook niet variatie aan zijn film toe te voegen. Veel diverse soorten van monstertjes komen voorbijwandelen, en het werkt vaak.

Een echt verhaal zit er niet in, als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf achter de betekenis van de film komt. Er kunnen meerdere concepten aan de film gelinkt worden, maar uiteindelijk geeft de film je de kans om van alles te bedenken. Een duidelijke lijn zit er namelijk niet in, het hoofdpersonage verdwijnt zelfs na een tijdje volledig uit de film en krijg je een heel ander pad te zien.

Wat ik jammer vond is dat het niet aanvoelde alsof ik onder werd gedompeld aan de film. Echt overweldigend is het namelijk niet. Het voelt relatief klein aan. Ondanks de duidelijke passie voor zowel slowmotion als horror kon ik gewoon weinig in de film vinden dat ik echt leuk vond. Weinig serieus gave scenes, ondanks dat de film aardig freaky is.

Verder is het allemaal ook duisterder en heftiger dan je zou denken, iets dat ik niet direct had verwacht. Ik heb er zeker van kunnen genieten, maar ik ben niet zo'n fan van de vaagheid en ik mis gewoon die juiste scenes. Verder een relatief gestoorde film met een grote dosis passie en variatie. Ik denk dat de fans hiervan gaan genieten, het kan bijna niet anders.

30 jaar in de maak, deze stop-motion film van Phill Tippet (Oscar visual effects Jurassic Park). Eerder verschenen reeds 3 sequenties, resp. Mad God 1-3, die tezamen grofweg de helft van de film betroffen. Nu is hij dan eindelijk uit met hulp van een Kickstarter campagne van een kleine tien jaar terug. En zelfs voor een notoir arbeidsintensief subgenre als stop-motion animatie, spat in iedere scène van het scherm hoeveel werk hierin heeft gezeten. Erg tof dat iemand zoveel bloed zweet en tranen heeft vergoten om zo'n groteske, bizarre nachtmerrie op film vast te leggen.

Net als bij mij vorige film The Head Hunter, is ook hier de narratief slechts licht aanwezig; er wordt in deze film zelfs geheel niet gesproken. Ik heb nochtans met grote ogen zitten kijken naar de wereld die Tippet hier geschapen heeft.

En bij deze een aanrader voor Onderhond.

4*

Phil Tippett is een naam die je misschien niet zo gauw is iets zeg! Maar hij bouwt miniaturen en verzorgt visuele effecten van grote blockbuster films zoals de Star Wars- en Twilight- franchise, was eveneens betrokkens bij films zoals Jurassic Park en RoboCop en ontwierp mede voor Piranha (1978) de vissen. De beste man is dan ook al rond 40 jaar op de achtergrond een beroemdheid!

De film is een volledig praktische stop-motionfilm, met enkele kleine uitzonderingen van live-actionscènes. En dit Mad God- (hobby)project heeft het grootste deel van Tippet's carrière in beslag genomen, het begon tijdens de opnames van RoboCop 2 in 1989 en eindigt dan nu 30 jaar later met het uitkomen van deze film! Gezien hoe gedetailleerd de wereld is en hoeveel tijd en moeite is besteed aan het tot leven brengen ervan, kan je niet anders dan spreken van vakmanschap !

Nu is deze film Tippetts verbeelding als kunstenaar waardoor de film niet veel weet te vertellen! Het verhaal is bijna uitsluitend visueel, er is geen echt plot en er is niet eens een hint of reden over wat er nu gebeurt Maar de getoonde wereld is gewelddadig en gruwelijk. Angstaanjagend wezens zwerven door het land en tussen de vele monsters en martelscènes is de film donker en luguber.

Deze film, is een erg mooie (maar verknipte) animatie, zonder dialoog, en een zeer visuele ervaring met een raadselachtig apocalyptisch verhaal uit de diepste ingewanden van de verbeelding van Tippett. Tja uiteindelijk had een plotvriendelijker film beter geweest dan deze artistieke expressie. Maar neemt niet weg dat dit een waanzinnige prestentatie was!

Apart toch.

Een compleet unieke film ... alleen heb je nu ook Junk Head, een film die qua concept, uitwerking én achtergrond enorm veel gelijkenissen heeft met deze Mad God, waardoor het niet vergelijken van beide films best lastig is. Toch moet je het niet teveel doen, want ze zijn compleet eigen films die makkelijk op zichzelf kunnen staan.

Mad God is vooral een visueel juweel. Duistere stop-motion die in rijkelijk veel detail uitgevoerd werd. De wereld waarin je terecht komt is uiterst creatief. De narratief is verder beperkt, maar er valt zoveel te zien dat dat eigenlijk helemaal niet uitmaakt.

Er zijn ook minpuntjes. Zo zijn de paar live-action scenes niet ideaal, is de soundtrack niet krachtig genoeg en is de structuur van de film ook wat vreemd, maar dat verbleekt in vergelijking met al het moois wat Tippett hier laat zien. Een erg gave film dus, aanrader voor liefhebbers van stop-motion animatie en dark fantasy.

4.5* en een uitgebreide review

Naar verluidt heeft special effects-goeroe Phil Tippett hier dertig jaar aan gewerkt. Het resultaat mag er dan ook zijn; de naargeestige, duistere stopmotion animatie ziet er vaak geweldig uit. Qua plot valt er amper een touw aan vast te knopen en er is sprake van overdreven veel bloederige en vooral smerige toestanden, maar wanneer je je laat meevoeren in de weerzinwekkende waanzin van de beeldenpracht valt er zeker één en ander te genieten.

Tippetts surrealistische gruweldrama neemt een dreigende quote uit Leviticus als uitgangspunt. Als gevolg hiervan heeft God de wereld omgetoverd tot een apocalyptische, zedeloze woestenij waarin de ‘laatste mens’ [Alex Cox] zijn weg moet zien te vinden. Combinatie van menselijke acteurs en meerdere animatiestijlen is knap gemaakt en zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag, maar mede door de centrale rol voor een baby doet dit wat te nadrukkelijk denken aan Eraserhead, zowel qua stijl als qua thematiek.

Deze fantastische animatiefilm vol met horrorelementen valt door de mand. De film weet alleen maar te scoren door de mooie visuele beelden en de indrukwekkende stop-motion beelden van Phil Tippett. Helaas heeft Mad God een nietszeggend plot waar je geen touw aan kan vast knopen. Er zijn geen dialogen en er gebeurt van alles, maar je weet totaal niet waarover het gaat. Jammer van het crazy werk want men heeft er blijkbaar 30 jaar aan gewerkt. De verwachtingen lagen heel wat hoger..... 4/10

Redelijke film waarin een man zich laat afdalen in een wereld vol monsters. Deze stop-motion film ziet er prachtig uit in al zijn goorheid. De dystopische wereld komt mooi uit de verf en is zeker origineel te noemen. Verhaaltechnisch te vaag allemaal en het helpt dan ook niet echt dat er geen dialogen zijn. Ondanks de korte speelduur had ik het op een gegeven moment wel gezien.

Wat een film!

Geen idee waar het over ging. Was het een apocalyptische versie van de aarde of een versie van de hel waarin iedereen onderling strijd voert? Maakt ook niet uit. Er is een prachtige nachtmerrie-achtige wereld geschapen met werkelijk fantastische creaturen en visueel is het al net zo perfect.

Topper!!

Zoiets heb ik nog nooit gezien nee. Special effects artiest Tippett heeft iets unieks gemaakt en niemand zal dit ooit kunnen nabootsen. Deze experimentele stop-motion horror kent geen enkele dialooglijn en is een visuele ervaring die je over je heen moet laten gaan. Of de beelden die je ziet iets vertellen over de destructieve kracht van de mens? Wie zal het zeggen? In ieder geval is dit een surrealistische nachtmerrie vol vreemde creaturen en visuals waar je vol verwondering blijft naar kijken.

Post-apocalyptische/dystopische stop-motion die door de aandacht voor details, fantastische creaturen en uitgebreide world-building héél veel respect afdwingt, al staat daar tegenover dat deze woordloze vertelling - ik had me die zoektocht naar subs wel kunnen besparen - ook wat oeverloos overkomt en het niet altijd even makkelijk de aandacht erbij te houden is. Ironisch genoeg helpt de animatie daar juist niet bij doordat het van zo een constant ontzagwekkend niveau is, dat zelfs het ontzagwekkende juist steeds minder opvalt; de kijker wellicht wat afstompt.

De film laat zich een beetje als een soort omnibus kijken, waarbij een ge(gas)maskerde man met een koffer vol explosieven als missie op een door God vergeten (gestrafte?) wereld door verschillende lagen van beschaving afdaalt, elk in uiteenlopende gradaties van verval en/of viezigheid verkerend. Iedere laag verschilt qua bewoners, de mate van beschaving en hun eventuele beheersing door een hogere macht maar ze komen stilistisch en thematisch duidelijk uit dezelfde koker. Iedere laag of wereld lijkt op anekdotische wijze iets te illustreren binnen thema’s als religie, onderwerping, onderdrukking, dood en vrijheid en de film lijkt naar het einde toe iets cyclisch in gang te zetten als in een van de laatste segmenten een kleurrijke, hallucinante voorstelling van (nieuw?) leven opgevoerd wordt, dat in schril contrast afsteekt tegen alle dood en verderf van het voorgaande.

Een echt rechtlijnig geheel is het niet en ook een echte spanningsboog ontbreekt maar het magnum opus van Tippett draait natuurlijk niet om het verhaal. Er spreekt wel degelijk een visie uit over de mens en over de wereld en hoewel dat geen vrolijke aangelegenheid lijkt te zijn, het levert een indrukwekkende film op die met veel passie, humor en aandacht in elkaar is gezet en waar in ieder hoekje van ieder frame wel iets te ontdekken valt. Vreemde keuze vond ik die live-action stukjes. 3,5*

Een man zonder naam met een gasmasker en voorzien van legerkleding daalt met behulp van een duikersklok af naar een mysterieuze wereld vol monstruositeiten, getormenteerde zielen en bizarre en levende objecten. De man heeft er een opdracht te vervullen. Een bizarre odyssee is het gevolg. Phil Tippett maakt met Mad God een bijzondere en intrigerende animatie. Tippett is dan ook een bijzondere en talentvolle man. Hij werkte mee aan films als Star Wars, Jurassic Park en Robocop, vergaarde met zijn werk een aantal Oscarnominaties voor beste visuele effecten en kreeg zelfs twee keer de Oscar uitgereikt.

Ondanks zijn succes had Teppitt een droom. Een eigen film. Uiteindelijk werd dat Mad God. Teppitt begon met de ontwikkeling van zijn project in 1987. Na bijna 30 jaar in de productiefase te hebben gezeten is zijn film eindelijk af. Mad God is een bijzondere animatiefilm. Zowel qua Inhoud als vormgeving volgt de film zijn eigen pad dat ver weg voert van en niet is te vergelijken met iets uit de wereld van de mainstream. Mad God is een eigenzinnige film. En een ding is zeker. Of je nu wel of niet door de film wordt gegrepen, het valt niet te ontkennen dat de film in technisch opzicht een absoluut meesterwerk is.

Mad Dog laat een afschuwelijke wereld zien. Een infernale wereld Een post-apocalyptische wereld vol groteske verschijningen en bizarre gebeurtenissen. Een wereld waarin zielloze schepsels rondwaren die zich tegen elkaar keren. Een wereld waarin machines vreemdsoortige wezens uitkotsen. Er wordt gefolterd en gepijnigd. De grond is bezaaid met uitwerpselen en ander lichamelijk afval. De wereld die Teppitt laat zien is de manifestatie van de meest verschrikkelijke nachtmerrie die je je maar kunt voorstellen. Het zijn gewelddadige en zieke beelden die het oog teisteren. Ik prees mijzelf gelukkig dat Teppitt gekozen had voor animatie en stop-motion om zijn film vorm te geven. De realistische versie had ik niet willen zien.

De film fascineert door zijn vormgeving. De animatie en stop-motion worden fantasievol ingezet en zijn schitterend. Het is visueel genieten geblazen. Inhoudelijk is de film moeilijker te waarderen. Ik kon het verhaal (welk verhaal?) zeker niet tot in detail volgen. Ik slaagde er niet goed in om gebeurtenissen en schepsels met elkaar in verband te brengen. Het voelde als los zand. Soms willen dialogen je nog wel eens een duwtje in de richting van begrip geven. Hier werkt dat niet. De film doet het zonder dialoog. Talrijke metaforen en verwijzingen passeren. Soms gloorde het begrip. Vaak ook niet. Ik besloot me er maar bij neer te leggen en te genieten van de visuele pracht. De titel van de film indachtig, denk ik dat de intellectuele reikwijdte van een God (en zeker van een gestoorde God) de intellectuele reikwijdte van de gemiddelde kijker ver te boven gaat. Het viel me niet mee om verstandelijk mee te reizen naar de donkerste hoeken van het brein van de kunstzinnige Phil Tippett.

Mad Dog zet grotendeels in op stop-motion, maar permitteert zich op een enkel moment ook live-action. Die momenten worden weliswaar behoorlijk naturel en vrij onopvallend in het visuele festijn ingebracht, maar zijn toch een graadje minder mooi dan hun omgeving. De reden voor deze stijlbreukjes ontging mij. Maar goed, mij ontging wel meer. Neemt niet weg dat ik ondanks mijn vele momenten van onbegrip met Mad God een bijzondere filmbeleving had en de film ook nog eens goed kon waarderen.