Goede Moeders (2021)

Zwakke, erg eenzijdige documentaire over een verloskundige met het Florence Nightingale syndroom. In alles ziet ze bevestiging van het in haar ogen grote onrecht dat kwetsbare moeders systematisch wordt aangedaan. Het wordt gevolgd en in beeld gebracht zonder dat anderen erover aan het woord komen.

Een belangrijk onderwerp dat door de eenzijdige aanpak van de documentairemaakster veel onrecht wordt aangedaan en niet gaat helpen om de nodige verbeteringen te realiseren. In dit licht is het stuk "Als insinuaties feiten worden", dat januari 2020 in De Groene Amsterdammer verscheen, een stuk evenwichtiger.

Mee eens met dat het vanuit één perspectief belicht is (die van moeders en de verloskundige), desondanks geeft het een indringend beeld van de schrijnende werkelijkheid van het hedendaagse jeugdzorg systeem en werpt het morele vragen op die je aan het denken zetten. Voor mij werkt deze docu als een eyeopener, die flink binnenkomt.

Er wordt een zeer eenzijdig beeld geschetst in deze docu. De moeders staan centraal en er wordt een beeld geschetst waarbij zij het slachtoffer zijn. Er wordt in de docu echter geen aandacht gegeven aan de situatie waarin het kind verkeerde voor de uit huisplaatsing. Als je een documentaire wil maken over jeugdzorg dan lijkt het mij dat je het kind centraal stelt, jeugdzorg is er namelijk om hun welzijn veilig te stellen, niet dat van de moeders.

Waarom hoort een documentaire thuis op moviemeter.

Hallo, een documentaire is GEEN film.

Aangrijpende documentaire, wel wat eenzijdig. De verhalen en getoonde beelden waren zeker aangrijpend. Het probleem is echter ook dat een instantie als jeugdzorg zich maar moeilijk kan verdedigen. Zo hoor je een vader zeggen dat ze hulp hadden ingeroepen voor een ander kind. Met de hulpverlening was het helaas misgegaan. Wat en hoe wordt niet verduidelijkt en ook jeugdzorg mag hier natuurlijk niet op ingaan. Ik zeg niet dat er geen misstanden zijn bij jeugdzorg, daarvoor zijn er te veel signalen. In het verleden kregen ze vaak het verwijt dat ze te laks waren met ingrijpen. Hopelijk hebben medewerkers van jeugdzorg deze documentaire ook gezien

Wel.

Hmm, is nou niet juist één van de punten die de docu wil maken dat het nu teveel om het kind als individu draait in plaats van om het kind in relatie tot het gezin waarin het zou horen op te groeien? Vanuit het perspectief van de moeders en verloskundige wordt dat toch nadrukkelijk uiteengezet.

Ja, ook de moeders zijn natuurlijk slachtoffer van uithuisplaatsing van het kind, ongeacht of de veiligheid in het gezin wel of niet gegarandeerd was, en ongeacht of het contact en de registratie daarover wel of niet deugde.

Staar bij genre " Documentaire "

Wat begrijp je hier niet aan.

Misschien denkt ie bij film meteen aan een speelfilm...? Die denkfout maken wel meer mensen.