Red Rocket (2021)

Er is uiteraard maar één Red Rocket.

En dat is deze.

Erg zin in na het zien van de trailer, de Sean Bakerness straalt ervan af. Is dit al aangekocht?

Yes! Aangekocht door Universal Pictures International Netherlands. Vanaf 24 maart 2022 te zien in de bioscoop.

In eerste instantie vond ik dit geen geweldige film. Dit is wel een film die je moet zien als je films als Spring Breakers en/of Uncut Gems goede films vindt. Deze twee films vind ik allebei wel beter dan Red Rocket maar wat mij betreft passen deze films in hetzelfde rijtje thuis. Het lijkt op Uncut Gems omdat het gaat over een hoofdpersonage dat zich steeds dieper in de nesten werkt en ook constant alles aan elkaar lult. Het lijkt op Spring Breakers vanwege het James Franco personage dat niet volwassen wil worden en de oversekste sfeer. Misschien kan iemand zeggen dat dat helemaal niet zo is maar ik vind die 3 films wel overeenkomsten hebben in onderwerp en personages. In deze films is de esthetische kant ook belangrijk of zelfs overheersend. Style over substance.

In eerste instantie vond ik dit geen geweldige film. De hoofdpersoon is 40+ maar gedraagt zich en praat als een 18-jarige. Of zo iemand in het echt bestaat, kan ik niet zeggen, misschien wel. Ik heb weleens een interview gezien met een pornoster en dan krijg je eigenlijk ook wel een oppervlakkig gesprek dat niet de diepte ingaat. Er is geen diepte en porno is misschien wel gewoon een wereld dat gewoon een aantrekkingsveld heeft voor domme en oppervlakkige mensen. Misschien is dat ook gewoon goed en dan klopt het. Misschien moeten deze mensen inderdaad niet teveel praten. Het is moeilijk of zwaar om dit personage zo lang te volgen dat niet de diepte ingaat.

De film is niet noodzakelijk grappig maar een aantal momenten zijn wel echt hilarisch. Ook wel grappig op een originele manier. Misschien is de film te lang maar ik moet er toch nog wel regelmatig aan denken. Het is toch wel een one-of-a-kind film die door de herhaling en lange duur juist blijft hangen. Wel weer een film die ik waarschijnlijk aan niemand die ik ken zal aanbevelen. Die zullen mij dan raar aankijken waarom ik met deze film op de proppen kom. Dit is wel een rare komedie, het is een zwarte komedie maar eentje die je met een slecht gevoel achterlaat.

Nieveel zin om er veel woorden aan vuil te maken.

Niks voor mij.

Ik zou geen ene weten die deze film goed zou vinden (bv maten van me).

My piece of cake. Donut. Heerlijke film.

Net als de voorgaande films van regisseur Sean Baker een bijtende karakterstudie, deze keer over Texanen, die min of meer leven aan de zelfkant van de samenleving en slechts met pijn en moeite het hoofd boven water kunnen houden zonder uitzicht op significante verbetering.

Geen topfilm maar wel een broeierige rollercoaster die van begin tot eind weet te boeien. Simon Rex zet een veelzijdige vertolking neer. Aangename kennismaking met Suzanna Son als zijn love-interest.

Red Rocket speelt zich af in Texas City. Een troosteloos stadje in een industriegebied. Een gebied van rokende schoorstenen, talloze bovengrondse pijpleidingen en lelijke fabrieksgebouwen. Een gebied waar het nooit stil is. Zelfs ’s-nachts blijven de machines brommen. Vreemd genoeg is het geen storend geluid, maar doet het geluid denken aan het getjirp van krekels. Het is een geruststellend geluid. Ondanks zijn mistroostigheid straalt het gebied iets uit dat aan geborgenheid doet denken.

In dit decor rijdt hoofdpersonage Mickey op zijn fiets door de verlaten straten en bouwt de film aan een illusie van een nooit eindigende zomervakantie. Het is loom weer en de zonsondergangen zijn prachtig. Regisseur Baker haalt in zijn film een zonnig deprimerende sfeer binnen. Achter de zomerse façade schuilen tragische verhalen. Achter dit decor schuilt een bittere wereld.

Ooit een succesvolle pornoster, maar nu uitgerangeerd en platzak. Mickey is teruggekeerd naar zijn geboorteplaats. Opgezadeld met teleurstellingen is hij op zoek naar een hernieuwde verwezenlijking van de Amerikaanse droom. Een nieuwe start in een vertrouwde omgeving vol lege beloftes.

Het personage Mickey is een onuitstaanbaar karakter die in het bezit is van een opdringerige oppervlakkige kijk op dingen. Een uitstekende rol van Simon Rex die overigens zijn carrière begon in pornofilms. Mickey manipuleert de mensen om hem heen. Hij laat hen vallen of trekt hen mee de afgrond in. Mickey is een fantastische weerzinwekkende protagonist. En toch kun je niet echt een hekel hebben aan deze smiecht. In zijn persoonlijkheid zit ook een bepaalde schalkse charme verborgen, die vertedert. Die dynamische ambivalentie past perfect in de dubbelhartigheid van het zomerse decor dat ondubbelzinnig beschikt over een naargeestige ziel.

Red Rocket is een heerlijke karakterstudie. Een emotionele werveling die tragikomische elementen prachtig verbindt met puur drama. Fijne film.

Simon Rex is perfect gecast als de louche Mikey Saber, een voormalig porno-acteur die zonder geld zit. Hij besluit Los Angeles achter zich te laten en naar Texas terug te keren, waar hij probeert een 17-jarig meisje klaar te stomen als aanstormend porno-talent. Laat het maar aan regisseur Sean Baker over om hier iets gedenkwaardigs van te maken. De film is zowel grappig als schrijnend, tegen de achtergrond van een desolaat, armoedig Texas. De film gaat iets te lang door en heeft enkele subplots die niet zo boeiend zijn, maar de manische tour-de-force van Rex alleen al maakt dit de moeite van het kijken waard. En Suzanna Son is uitstekend als de 17-jarige Strawberry.

Mikey Saber is net zo'n mooie aptoniem als Dirk Diggler

Weer zo'n Sean Baker-film met een rauw randje en oog voor de onderkant van de maatschappij, zonder ooit een oordeel te vellen over de overtuigend uitgewerkte personages, fantastisch vertolkt door grotendeels onbekende acteurs. De troosteloze omgevingen worden weer werkelijk prachtig in beeld gebracht en Baker brengt Texas City helemaal tot leven, met ook een paar mooie kleine verwijzingen naar de lokale geschiedenis etc. Het maakt de film bij vlagen haast documentair.

Aanvankelijk denk je misschien nog dat dit zo'n soort film zal zijn waarin je een mislukkeling zijn leven ziet beteren, maar niet dus. Simon Rex speelt een bijzonder intrigerende hoofdpersoon. Hij is een ware parasiet, een lul van een vent, maar je kan je ogen niet van hem afhouden. Het is ook echt een rol die Rex op het lijf is geschreven. Suzanna Son is ook een ware ontdekking. Die cover van een door de gehele film sterk gebruikt nummer van NSYNC is misschien wel het hoogtepunt van de film.

De relatie tussen Mikey en Strawberry geeft je een behoorlijk ongemakkelijk gevoel. Daardoor zal deze film misschien ook niet iedereen aanspreken. Persoonlijk vond ik het echt een fantastische film, vooral door de manier waarop humor, tragedie en ongemak elkaar afwisselen. Ondanks alle narigheid is dit echt een van de grappigste films die ik heb gezien de afgelopen jaren. Alleen al de onbewogen manier waarop sommige personages op Mikey reageren is al erg leuk.

Het enige dat ik iets minder vond aan de film is dat hij wel echt net wat te lang is. Ik vond het verre van een straf om nog wat langer in de door Baker zo levendig gecreëerde wereld te vertoeven, maar objectief bekeken kabbelt de film hier en daar wel net wat al teveel. Vond het einde wel heel bevredigend, en dus ook verrassend, en ik hou er echt van als een film niet eindigt met muziek tijdens de aftiteling. In een film als deze heeft dat net dat beetje extra impact.

Een film die net even goed moet vallen, maar dan ook minstens zo goed is als The Florida Project en veel indruk maakt. Tragikomisch, rauwe randjes, allemaal zeker waar. Maar dan in de geheel eigen Sean Baker-stijl, die semi-documentairetechnieken (de hand-held camera, de tragische documentatie van de verwaarloosden, 'deplorables', en mistroostig verloederde steden) combineert met stilistisch en narratief absurdisme (belichaamd in het personage van porno-acteur Mikey Saber).

Diepgang lijkt er in eerste instantie nauwelijks in te zitten, maar wie er open voor staat ziet gaandeweg in deze vervreemdende maar boeiende karakterstudie veel inhoud over menselijke tragedie, drijfveren, en The American Dream. Net als bij The Florida Project eigenlijk. Hoogtepunt is de schitterende scene waarin 'Strawberry' uit het niets (na een seksscene) even een prachtig en ontroerend lied zingt - getuigend van groot talent - en Saber dit vrijwel negeert en overgaat tot de platte orde van de dag. Dit contrast is zeer beeldend voor de bedoelingen van Baker, die de mistroostigheid en de afstand tot echte schoonheid en troost in het leven van zijn karakters hiermee lijkt te benadrukken.

In Red Rocket gebeurt meer, en is het verhaal zodanig over the top dat het de aandacht beter vasthoudt dan in The Florida Project. Het is geen film die erg positief stemt, maar zeker indruk maakt met de unieke filmische vertelling.

ik begrijp nooit zo goed waarom die rauwe realistische films worden overladen met prijzen.

ik vond Th e Florida project een irritante film, ook na een tweede keer kijken.

maar goed, ik wil deze film wel een kans geven.

dan kan ik beoordelen of het terecht is, dat ie de hoofdcompetitie van Cannes heeft bereikt (!)

Onwijs leuke film! De hoofdpersoon, de uitgerangeerde pornoster Mikey Saber, is een vervelende vent met een narcistische stoornis van hier tot ginder, maar hij fascineert waardoor je nooit echt een hekel aan hem krijgt. Die fascinatie wordt opgewekt door de facade van gladde praatjes en snelle hossels waarachter Mikey zich schuilhoudt. Nergens krijgt de kijker zijn ware ik voorgeschoteld, in de kern blijft hij een mysterie. Fantastisch neergezet door Simon Rex, die gaat even in één klap van een nobody naar kandidaat voor een oscar, al is deze productie daar vermoedelijk wat te klein voor.

De film is, net als Baker's vorige, The Florida Project, stevig verankerd in het sociaalrealisme. Maar wel minder plotgedreven. Het toont vooral op treffende wijze de wereld van de deplorables. Tegen de achtergrond van zware industrie wordt een klein stadje tot leven gebracht. De troosteloosheid spat eraf, ware het niet dat die efficiënt gemaskeerd wordt door de constant aanwezige humor, de speelse montage en de in het oog springende kleuren. Kauwgomkleuren las ik ergens, een passende term. Het doet kitscherig en oppervlakkig aan, en dat sluit zó lekker aan bij de desolate omgeving. De gladde soundtrack van *NSYNC maakt het af.

Echt een waanzinnige film, ligt helemaal in mijn straatje. Baker is één van mijn favoriete regisseurs aan het worden. Snel zijn vroegere films maar eens aanslingeren.

Deze film heeft dezelfde vibe als The Florida Project: op een realistische wijze volgen we een paar mensen aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving en opnieuw is er het vervreemdende contrast met een zonnig, zomers decor dat de ernst verbloemt of zelfs de grauwe werkelijkheid vervormt tot bubblegum-kitsch. In zekere zin klopt het vakantiegevoel wel want de mensen in de film werken niet en hun leven is leeg. Ze proberen iets van hun leven te maken – in dit geval volgen we een pornoacteur die vanuit de goot probeert op te krabbelen en een gouden kans ziet in een lokaal meisje om weer de top te bereiken – maar tegelijk lijken ze kansloos in hun ambities hetgeen de film nog eens wrang contrasteert met Trumps ‘Make America Great Again’- verkiezingsretoriek op de achtergrond. Het is een fijne film, al piekt hij nergens en is hij te lang.

Is dat zo?

Twee uur kijken naar een egoistische klaploper en dat is nog vermakelijk ook . Alle karakters in deze film hebben een uitgesproken karakter. Fascinerend. Ondanks dat er eigenlijk niks bijzonders gebeurt. In de dikke 125 minuten. Maar het degelijke acteerwerk houdt je aan het scherm gekluisterd. Hmmmmm...en Strawberry? Lekker fout en stout. 4*

Ik hou wel van de onderkant van de Amerikaanse samenleving belichting, the American Nightmare. Verslaafd, doelloos, sjacherend, overlevend en van het ene onheil in het andere onheil vallende pechvogels.

Willy Vlautin schrijft er over, Sean Baker maakt er films over.

Deze vond ik net iets minder sterk dan the Florida Project, maar dan nog is dit een goeie film. I Am the Ugly American, zo zong Steve Albini ooit bij Big Black, Mikey is ook een ugly American. Een gladde prater die het woord sociaal hooguit met een A ervoor in zijn woordenboek heeft staan. Fijn personage derhalve.

Deze week Tangerine en Starlet ook maar eens kijken.

Goeie film, de houdbaarheidsdatum van een porno acteur is niet lang, getuige Mikey, vergane glorie die hij weer wil oppoetsen met Strawberry idd hele fijne kennismaking met deze actrice.

De verhaallijn over een maand in deze texaanse setting is prima, al had dat ltste met Lonnie wmb niet gehoeven.

Weer een topper uit de A24 stal

Niet helemaal overtuigd. Op momenten wil de film te graag waardoor juist het realistische karakter wat verdwijnt en de sfeer te veel wordt. Qua locatie is dit prima, maar zeker in het begin wordt te veel nadruk erop gelegd, ik zie dat liever subtieler verwerkt. Rex doet het verder prima, maar zijn personage vind ik dan weer minder boeiend, al is dat puur een smaakdingetje. Verder wel een fijn filmpje met een leuke chemie tussen Rex en het donutmeisje maar uiteindelijk duurt dit ding net iets te lang en zeker richting het einde met te veel plotelementen. Net aan 3,5*.

Ja die A24 laat toch mooi zien wat je kunt bereiken met een goed script en dito acteurs. Zonder al te gek met geld te smijten maar puur op kwaliteit. Ook deze keer weer schieten ze in de roos met de rode raket.

De gesjeesde porno acteur Mike saber komt terug in zijn geboortestad omdat iedereen hem heeft uitgekotst. Daar gaat hij parasiteren op zijn ex vrouw en het blijkt al snel dat Mike iedereen om zich heen naar de kloten helpt.

In het begin heb je nog wel sympathie voor deze loser. Maar langzaam maar zeker zie je wat voor vieze onderkruiper hij is. Tegen het einde van de film ga je hopen dat hij een paar flinke klappen gaat krijgen van iemand. Kortom een goede film waarin je meeleeft met de personages.

Uitstekende film over een ex-porno-acteur die terugkeert naar zijn vrouw die hij al jaren niet heeft gezien. Zoals de meeste van films van Sean Baker wordt het white-trash-milieu waarin de film zich afspeelt wederom prima weergegeven. De personages zijn goed neergezet en boeiend. Bovendien helpt het ook dat de cast bestaat uit acteurs met weinig ervaring (frisse gezichten dus).

Wat een geweldige film!

En wat maakt zo'n film nou toch geweldig?

Ik had deze al eerder in het oog omdat deze aangekondigd werd in het Scagon Theater in mijn stad. Ik wou er graag naartoe gaan, maar helaas was ik het op de aankondiging zelf weer vergeten. Drijft de titel na maanden weer eens boven... en schijnt dit een film van Sean Baker te zijn. De man die me met The Florida Project een stukje kunst heeft geleverd en daarvoor nog een fraai voorproefje heeft gedaan met Tangarine. Qua sfeer komt alles op hetzelfde neer.

Ook bij deze. Een film van 128 minuten waarin geen seconde verveelt. We maken kennis met Mikey. Een man die jaren geprezen werd in de pornoindustrie in LA. Totdat hij met verkeerde types te maken kreeg en in fatale situaties terechtkwam. Een reden om zo snel mogelijk de benen te nemen voordat je nog meer gaat verliezen.
Per bus reist hij van het bruisende LA, naar het desolate industriestadje Texas City. Het is maar dat het hoogzomer is en het mooie zonnige weer de hoofdrol speelt... De rest hoef ik niet uit te leggen.

De personage Mikey vond ik een prachtige en vrijwel foute vertolking. Een man die al halverwege de veertig is, maar nog de geest van een puber heeft Tsja, voor wat zal je je ook volwassen gaan gedragen in deze kwestie? Hij zuigt, claimt, manipuleert, spreekt zichzelf constant tegen, klaagt... allemaal om aan zijn grammetje te komen en om zichzelf onschuldig te blijven bewijzen. De eerste dag in zijn oude woonomgeving is al ongemakkelijk. Na zijn vrouw opzij te hebben geschoven voor zijn carrière moet hij nou toch echt wel onderdak krijgen. Een hotel is ook geen optie, gezien hij geen cent meer te makken heeft. Na een ongemakkelijke woordenwisseling met zijn ex-vrouw en schoonmoeder weet hij dan toch op de bank te mogen slapen. Maar ohwee.... en je vliegt eruit!

Ze willen geld zien. Dus solliciteert hij maar, zonder enig succes. Want dat heeft hij met zijn loopbaan nooit in zijn leven hoeven doen. Gelukkig is er nog een oude kennis met een dochter die wiet verhandeld en weet de man op deze manier toch nog aan zijn poen te komen. Daarnaast hervat hij met zijn oude vriend Lil en trekken ze er wel eens op uit als er een uitlaatklep gevonden moet worden. Natuurlijk vindt dit meestal weer in stripclubs plaats.

Mikey zwalkt (en fietst) wat door de film heen. Door een desolate omgeving waar het Trumpisme ervanaf druipt, waar de vurende schoorstenen van de staalfabrieken blijven vloeien, waar de bijtende doch grandioze vorm van nihilisme op elke hoek schuilt, waar iedereen lijkt te zijn uitgeleefd en waarbij het moment is aangebroken dat hij nog altijd in zijn jeugd blijft hangen, zonder aanstalten te maken om verstandigere keuzes te maken. Misschien omdat dat in deze kwestie en in dit milieu ook onmogelijk voor hem lijkt te zijn. Misschien is Mikey zelfs degene met een beetje leven en zelfs een beetje vooruitzicht. Dit moment wordt duidelijk als we bij de "Donut Hole" (wat een naam zeg...) komen en hij als een blok valt voor de zeventienjarige kassière Raylee/Strawberry. Een lichtpuntje in deze film lijkt ook wel...

Daar waar iedereen in dit plaatsje, inclusief zijn ex-vrouw en schoonmoeder aan het doodbloeien is en verzuipt in de leegheid, sensatiezucht en de ellende, lijkt Raylee voor Mikey een nieuwe tijd aan te breken. Een situatie waarbij je als kijker toch achter je oren gaat krabben over wie bepaald wat moreel aanvaardbaar is. Aan de ene kant lijk je het gelukzaligheid van Mikey mee te voelen, en lijkt het voor de kijker onmogelijk te zijn om de wil van Raylee weer terug te schroeven naar het kleine onschuldige meisje. Ik krijg langzaamaan het gevoel dat er gewoon een nieuw tijdperk is aangebroken. Het liefst zou je willen dat het anders is, maarja... de porno lijkt het eeuwenoude Shakespeare-methode nou eenmaal overgenomen te hebben, vrees ik. Want hoe het ook went of keert: Iedereen wil erkenning en intimiteit... Alleen de manier hoe, dat maakt dan in dit geval niks meer uit. Als de ene manier achterhaalt is, dan gebruiken we de andere manier wel.

En Raylee ziet hierbij slechts een uitvlucht uit dat Trumpistische stadje met zijn dagelijke riedel waar de gemiddelde bevolking het IQ van een nijlpaard heeft. Het is bijna een dubieus gevoel alsof je het ze zowel gunt als afraadt. En als alles toch om geld draait, waarom zou je het niet doen? En zo ziet Mikey op zijn beurt weer toekomst... Of begint hij nu wel kiespijn te krijgen?

Het einde is bitterzoet, maar misschien zou ik ook die keuze gemaakt hebben als er niks anders was. En dat niks lijkt met het geleidelijk jaar steeds groter te worden, vrees ik.

Red Rocket is gewoon een parel van een film. Zonder meer... Het is Sean Baker weer gelukt om een accent te vormen tussen de zwoele euforische zomerse plaatjes en de desolate leegte van het voetvolk en zijn omgeving. Regelmatig in lachen uitgebarsten; de lompheid en het taalgebruik van Mikey (wat natuurlijk 97% over seks gaat), dat zijn ex-vrouw en schoonmoeder zijn wiet zitten te roken, de douche-scene, dat hij zijn ex-vrouw vervolgens als pornoactrice gaat toespreken, die herhalende soap op tv, en grofweg ook de ellende van anderen. Dit is eigenlijk gewoon zoals het is, zonder dat het opgeleukt moet worden of tranen zou moeten trekken. Ook ontbreekt de soundtrack weer, waardoor je in de situaties meegezogen wordt. Ja, ik kan er nog niet genoeg over zeggen...

...wel dat ik trek heb gekregen in donuts.

5,0*

Aardige film en wederom een mooi inkijkje van Baker bij de trailer trash bewoners van smal town USA. Maar het mist eigenlijk elke urgentie waardoor het enigszins op afstand voortkabbelt. Maar die aardbei is een mooie ontdekking.

3,5

Stuurloos en een hoop geleuter, als je het heel negatief wilt stellen. Kon me er nauwelijks in inleven en de narratieve structuur is veel te kabbelend (dit in tegenstelling tot The Florida Project). Wel goed qua omgevingssfeer vooral, met die fiets en de industriële achtergrond. En altijd fijn om frisse, weinig-bekende acteurs bezig te zien.

Fijne film over de onderkant van de Amerikaanse maatschappij. De omgeving is mooi maar ook troosteloos door de industrie overal die dag en nacht doordraait. Mooie karakters, die van dag tot dag proberen rond te komen. Een sigaret als doorlopend hoogtepunt in hun leven. De hoofdpersoon leeft van anderen en hij kijkt hoe hij iedereen voor zich kan laten werken. Dieptepunt daarbij de jonge donut verkoopster, die hij voor zijn eigen eer, geld en glorie het liefst laat afzakken tot pornoster.

Niet zo goed als The Florida Project, maar opnieuw heel goed vermaak en een heel fijne sfeer. De locatie in Texas is heel bijzonder en goed gekozen.
Weer een film over de zgn. white trash bevolking, die op geheel eigen wijze weet te overleven met duistere handeltjes. Het zou leuk zijn als er nog een derde 'white trash' film volgt, dan vormt het een trilogie.
Mikey is eigenlijk een ongewenste bezoeker, die na zoveel jaar tijdelijk bij zijn ex en haar moeder mag wonen, aanvankelijk met tegenzin.
Dat korte verblijf wordt een wat langer verblijf als hij geld in het laadje brengt en zijn ex zijn sexuele diensten aanbiedt.
Wanneer hij de jonge Strawberry ontmoet verandert hij in een verliefde puber, maar later blijkt dat hij toch vooral ook carrièreplannen heeft met haar. Het leeftijdsverschil tussen Simon Rex en Bree Elrod is groot, maar zij lijkt daar totaal geen moeite mee te hebben, integendeel.
Brenda Deiss, die de moeder van de ex speelt, overleed trouwens vorig jaar veel te jong.

Hij heeft al een trilogie, sort of, namelijk over figuren in de sexindustrie (deze samen met Scarlet en Tangerine). En in wezen gaan al zijn films over trash, de ene keer alleen iets minder white dan de andere keer.

Ah ja, kijk aan. Ik heb Tangerine nog niet gezien. Ga ik eens opzoeken.