Rien à Foutre (2021)

Een nogal deprimerende film waarin Cassandra (Exarchopoulos) zich probeert staande te houden in een maatschappij die alleen uit lijkt te zijn op exploitatie. En dat valt niet echt mee. Ongemakkelijke echos voor iedereen die wel eens een functioneringsgesprek meegemaakt heeft - maakt niet echt uit van welke kant eigenlijk, de ledigheid en onoprechtheid spettert er aan alle kanten vanaf. Wellicht vooral daardoor ook dat het einde nogal uitzichtloos overkomt, met een andere opbouw zou je daar iets anders in kunnen zien wellicht.

De stijl waarmee het narratief gebracht wordt moet je wel liggen - voor mij was het wat te documentair. En Exarchopoulos ligt me ook nooit zo, hoewel zeker gezegd moet dat ze hier wel weer een prima rol neerzet. Voor de andere rollen is weinig ruimte. Cinematografisch vind ik het allemaal eigenlijk vooral lelijk, maar dat kan natuurlijk een bewuste keuze ter ondersteuning van het narratief zijn. Maar dat maakt het in mijn ogen nog niet tot een mooie film.

Droevige film over een stewardess die ondanks alle reizen die ze maakt, een vrij monotoom leven leidt dat haar afstompt.

Het beroep stewardess wordt zo glamourloos getoond als maar kan. Het beeld dat in deze film geschetst wordt, is dat een stewardess bij een budget vliegmaatschappij een hondenbaan is. De smalle plek waar de stewardessen kunnen zitten is niet meer dan anderhalve kledingkast.

Smerige vliegtuigen, lastige passagiers en harde verkooptargets. Continu een glimlach tonen is hier echt een wereldprestatie. Wanneer Cassandre een fout maakt dreigt dit keihard afgestraft te worden. Gelukkig is zij niet op haar mondje gevallen en weet ze dich danig te verweren.

Het camerawerk is nogal statisch met extreem veel close-ups. Dit vergroot het claustrofobische effect. De wereld van Cassandre lijkt nu nog eendimensionaler dan deze al is.

De laatste driekwartier ontwikkelt de film zich tot een familiedrama. Hier wordt duidelijk wat Cassandre en haar familie hebben meegemaakt.

De film wordt naar het einde toe zo mogelijk nog treuriger, maar de familiebanden blijken tegelijkertijd ook hechter dan aanvankelijk gedacht.

Toegegeven, ook ik ben, net als zo'n beetje iedereen, deze film gaan kijken vanwege Adèle Exarchopoulos, maar buiten dat blijkt het ook nog een prima film te zijn over rouwverwerking en een niet zo fraaie inkijk over hoe er met stewardessen wordt omgegaan. Een vreselijke toxic wereld lijkt me dat voor vrouwen. Zelfs een beetje menselijkheid wordt meteen afgestraft als het niet in het protocol staat.

Naar mijn gevoel begon deze film van lieverlee gelijkenis te vertonen met een langeafstandsvlucht; er lijkt geen einde aan te komen en onderweg gebeurt er nauwelijks iets. Pas in het laatste deel sluipt er wat drama in het verhaal, maar het is te laat en te weinig; Adèle E. ten spijt.

Uitstekende film over een vrouw die als stewardess werkt voor een goedkope vliegtuigmaatschappij. Een slice-of-life film over de minder glamoureuze kant van het bestaan als stewardess. Een bijna documentaire-achtige aanpak met ook natuurlijke dialogen. Het hoofdpersonage wordt mooi neergezet door Adèle Exarchopoulos en zij weet de aandacht goed vast te houden.

De uitzichtloosheid van het bestaan gekoppeld aan de baan van een stewardes, goed spel van Exarchopoulos, die het liefst onder de radar blijft, totdat het lot haar een andere kant op doet bewegen. Dit gekoppeld aan persoonlijk drama met betrekking tot kerst en haar telefoonabonnement, alsmede haar sociaal emotionele gedrag wat haar bijna te duur doet komen te staan, brengt haar in een dal waar ze dankzij een goede vriendin, qua werk, weer uitkomt. Uiteindelijk blijft de 'leegte van het zijn' in een pijnlijk endshot met doeltreffende bijpassende muziek van Alan Walker. Een switch van carrière zou beter zijn geweest, nederigheid maakt haar klein, doch zover is ze nog niet. Goede productie. Kanttekening: Absoluut geen komedie. Drama(dy) past beter.

Goed geacteerd en direct vormgegeven dramafilm met uitstekend acteerwerk van Adèle Exarchopoulos. Zij draagt deze ietwat lege en stuurloze film vrijwel eigenhandig naar een hoger niveau, want met de inhoud toont regisseursduo Julie Lecoustre en Emmanuel Marre weinig ambitie. Rien à Foutre weigert zichzelf in een specifieke hoek te drukken en mikt het meer op de filmische ervaring. Daar is de leiding echter niet visueel aantrekkelijk genoeg voor, maar de afgewisselde situaties vanuit Exarchopoulos en haar metgezellen boeien uiteindelijk genoeg. Het vormt een interessant kijkje in de wereld van vliegen vanuit een wat rauwer perspectief, maar als dat niet binnen je persoonlijke interessevlak ligt, dan zal deze film snel zwaar vallen.

'Rien à Foutre' of 'Zero Fucks Given'. Wat een uitstekende titelvertaling voor een keer. De film kwam op mijn radar tijdens een Cinevox spotje. Cinevox was een initiatief van korte duur waarbij men vaderlandse cinema trachtte te promoten. Een opkomende Belgische regisseur of acteur kon tijdens een ontspannen gesprek zijn nieuwe film promoten en ondertussen enkele 'cinefiele' vraagjes beantwoorden over hun favoriete cinema. In één van de spotjes zien we Mara Taquin, co-ster van Rien à Foutre. Uiteraard geeft ze de Cinevox ploeg afspraak in Brasserie Verschueren, zoals het een goede parvis-bobo betaamt. Tijdens het interview momentje geeft mevr. Taquin een paar vreemde antwoorden. De film die haar het meest doet lachen is blijkbaar 'RRRrrr' (2004). De film die haar het meest schrik aanjaagt is dan weer Lord of the Rings, omdat ze erg bang zou zijn van Gollum. Het fragment van Rien à Foutre dat we in het Cinevox spotje te zien krijgen, doet ook de wenkbrauwen fronsen. We zien Taquin, Exarchopoulos en een derde actrice slalommen over straat terwijl ze een man buiten beeld kleingeld aanbieden. Vervolgens roepen ze dat hij er erg akelig uitziet! Contextloos kon ik deze scène erg moeilijk plaatsen, maar het kwam als enorm entitled gedrag over, zo maar één of andere dakloze die niets kwaad doet misbruiken als rekwisiet voor een avondje baldadigheid. Echt een gevalletje van art imitating life, want je kunt je zo voorstellen hoe een bende dronken upper middle class meiden één of andere onschuldige Poolse schooier op de Parvis zouden schofferen. "Verdwijn eens uit onze trendy bubbel, stuk vreten." Enkele maanden daarna heeft Taquin echter Nederlandse les gevolgd bij een vriendin van mij (voor haar voorbereiding van rol als brutale Gentse in La Petite) en bleek het gelukkig een alleraardigst meisje te zijn.

De hilariteit wil dat de gewraakte scène ook in de gehele film contextloos blijkt te zijn, het is effectief gewoon een elliptische flits van een avondje uit. Niettemin heb ik toch heel wat humanisme kunnen ontwaren in Rien à Foutre. Het is een film die een ironieloze poëzie der alledaagsheid predikt, let wel, het enige povere substituut van poëzie waartoe wij in de 21ste eeuw nog toegang hebben. Het je hele levensdoel maken om ooit eens een tacky fonteinshow in Dubai te kunnen kijken. The Emirate Dream. De blik van het regisseursduo is echter nergens spottend, alsof zij beseffen dat ook vulgaire banaliteit bij gebrek aan iets beters wel kan ontroeren. Bovendien, wat een genot om Exarchopoulos in allerlei nauwaansluitende hotessenpakjes te zien rond paraderen. Ik vond het behoorlijk sexy wat voor een emotioneel wrak dat ze was, een besluitenloze millenial die ten onder gaat aan binge drinking en hook up culture.

Over binge drinking gesproken: tot mijn grootste verbazing heeft zelfs de dronken communistische cowboy van café l'Archipel in Brussel (aan de Beurs) een rolletje in deze film! Hij speelt de anti-Ryanair vakondsman. Dit heerschap bood mij ooit aan om coke te snuiven samen met hem en een bende Venezolanen en naar The Big Lebowski te kijken. Misschien volgende keer toch maar best aan de Parvis gaan rondhangen!

Een film met Exarchopoulos valt nooit te negeren en was dus voor mij de hoofdreden om de film aan te vatten. Zeker en vast geen foute film, al schiet men hier ook wel niet de hoofdvogel mee af.

Interessant is het wel om het reilen en zeilen bij een low cost vliegmaatschappij eens van dichterbij te zien. Een erg aangename job om voldoening uit te halen lijkt me dat toch niet. Naar buiten toe lijkt het allemaal glitter and glamour, daar blijft vervolgens weinig van over. Het is een beroep met een negatieve connotatie en toch willen veel meisjes erbij horen.

Door kort om de huid te zitten voelt de film beklemmend aan en voel je wel mee met het personage van Cassandre. Haar persoonlijke issues maken haar extra kwetsbaar. Een degelijk drama, maar veel komedie zag ik er toch niet in.

Film met veel goede punten en veel matige punten. Om met dat laatste te beginnen: het drama en de psychologische kant vond ik maar matig uitgewerkt en niet boeiend. Het laatste halfuur draait vooral daarom maar door de rest van de film zit ook veel. Dan valt dit ding volledig stil.

Maar de blik op het leven van een stewardess bij een prijsvechter is best tof. De docustijl met registrerende camera werkt dan enorm goed. Inhoudelijk boeiend maar ook mooi naturel gebracht en af en toe fijne sfeerbeelden van vliegvelden of verre steden of die witte woningen waar Cassandre verblijft. Per saldo duurt de film te lang en zitten er te veel saaie stukken in maar de goede delen zijn wel vrij origineel dus daarom net aan een voldoende. 3,0*.