In Search of Darkness: Part II (2020)

Een goed vervolg op het eerste deel, waar ik enorm van heb genoten. Ik had verwacht dat er na het eerste ruim vier uur durende deel geen horrortoppers meer over zouden zijn om te bespreken. Ik werd daarin bijna bevestigd toen de eerste vijf besproken films me niet bekend voor kwamen, maar daar kwam gelukkig snel verandering in. De persoonlijke oja-momenten volgden elkaar op bij Ghoulies, The Entity, Faces of Death, House, April Fool’s Day, etc. Zelfs Nightmare on Elm Street II werd aangehaald, waarvan me al was opgevallen dat deze werd overgeslagen in het eerste deel. En dan horror-buitenbeetje Beetlejuice, wat een genot.

Ook heeft de docu me kennis laten maken met met Terror in the Aisles (1984), een ander soort horrordocument, maar dan uit de jaren tachtig zelf. Staat op m’n lijstje.

De makers hebben ook wel geluisterd naar de kritiek van het eerste deel, gezien enkele Italiaanse, Aziatische en andere Europese films ook (al is het maar even) in de spotlights worden gezet. Tof ook, dat Robert Englund echt aan het woord komt over zijn carrière.

Ik vond het weer een toppertje!

Vervolg op In Search of Darkness besteedt wijselijk uitgebreid aandacht aan de Italiaanse Giallo-horror en heeft meer oog voor niet-Amerikaanse horrorfilms. Het bevat bovendien een terugblik op de carrière van Robert Englund. Maar aangezien vrijwel alle klassieke (en goede) horrorfilms uit de jaren '80 al zijn besproken valt deze documentaire regelmatig in de herhaling, o.a. in de aandacht voor Tom Savini, en passeren teveel obscure en/of ronduit slechte horrorfilms de revue. De episode over computer games onderstreept een gebrek aan nieuwe ideeën. Deel 1 was een uitstekende inleiding in het genre voor filmliefhebbers in het algemeen, dit vervolg is uitsluitend interessant voor de meest fanatieke fans van 80s horror. Waarom er zoveel aandacht is voor voormalig worstelaar Chris Jericho is mij een raadsel. "Halloween 5 is misschien zelfs nóg beter dan Halloween II", durft hij te beweren. Serieus!