Hi My Name Is Jonny Polonsky (2020)

Ondertussen al eventjes geleden dat ik deze zag, maar wil er toch iets over schrijven omdat dit meer aandacht verdient. Een unieke ervaring. De film van leek Otto-Jan Ham werkt op zoveel vlakken. Er zit veel in vervat en toch blijft het altijd zijn luchtigheid behouden.

Er is bv het portret van Jonny Polonsky, een vergeten muzikant die ooit een veelbelovende toekomst had. Heden ten dage lijkt hij nog maar weinig te genieten van zijn stiel, en lijkt hij bereid om eender wat te doen voor wat geld.

Het is ook indirect een portret van Otto-Jan Ham en zijn nerveuse, bijna neurotische (en uiterst sympathieke) zelve. Hij vindt het opwindend om Jonny, de man waar Otto-Jan zo'n bewondering voor heeft, te ontmoeten (en wij met hem).

De interactie tussen Polonsky en Otto-jan is geladen, tenenkrommend, amusant, grappig, pijnlijk, mooi en nog meer. Om hen dan samen hét album waar Otto-Jan destijds voor viel te zien performen, is prachtig.

Ook was het nog eens fijn om de sfeer tijdens optredens in cafés of kleine zaaltjes op te snuiven. Wat een geluk dat Jonny Polonsky niet een paar maanden later naar België is afgereisd.

Never meet your heroes

Ik denk dat ik wel voor de meesten onder ons spreek, maar de naam Jonny Polosnky zei me niets. Ook op Musicmeter is zijn debuut maar ergens anno 2019 toegevoegd (ik vermoed vooral vanwege de ruchtbaarheid die aan deze documentaire werd gegeven) maar ik ben altijd wel te vinden voor een onontdekt pareltje. Tel daar dan nog eens bij dat ik het interview dat Stijn Meuris afnam op Radio Willy wel de moeite vond (waar in de documentaire trouwens ook een flard van zit) en dat Otto-Jan Ham eigenlijk weinig verkeerd kan doen en je zit met iets dat me absoluut interesseert. Zoals wel vaker verloor ik dit wat uit het oog maar gelukkig laat Canvas dit geruime tijd op het vrtnu platform online staan.

Ik weet nog altijd niet goed hoe je Hi My Name Is Jonny Polonsky nu exact zou moeten omschrijven. Het is in ieder geval knap hoe Otto-Jan Ham en Sjoerd Tanghe het flikken om werkelijk elke emotie te laten bovendrijven tijdens het kijken. Het gevoel van opwinding wanneer Ham op het idee komt om de tour te organiseren, de zenuwachtigheid wanneer hij en Polonsky elkaar ontmoeten, de euforie van een goede show en de irritatie wanneer het meer en meer de dieperik ingaat. Polonsky geeft in het begin de indruk een vreemde vogel te zijn en dat gevoel is er nog altijd wanneer de eindcredits over het scherm rollen. Toch ook een pluim voor de bende waarmee Ham zich mee laat omringen. Die gesprekjes met zijn vrouw zijn goud waard maar het zijn vooral de profetische woorden van Isolde Lasoen die - wanneer Ham zijn plannen voor het eerst uit de doeken doet - vooral hoopt dat het een toffe gast is aangezien Ham en Polonsky toch 2 weken met elkaar opgescheept zitten die genoeg zeggen. Het siert haar (en dat geldt ook absoluut voor Frank Vander Linden) dat ze Otto-Jan niet in de steek laten. Het respect voor Polonsky zakte meer en meer naarmate het laatste concert eraan kwam maar het respect voor Lasoen en Vander Linden (en ik die dacht dat dat al op zijn maximum zat..) stijgt enorm. Het is ook schrijnend om te zien hoe Ham er nagenoeg fysiek onderdoor lijkt te gaan naarmate de twee weken vorderen. De man was echt aan het einde van zijn Latijn.

En dat maakt dit dan ook nog een interessante documentaire. De ruwe kantjes worden niet uit de weg gegaan en je leeft echt mee met Ham en co. Het is dan ook vooral een erg ontwapende documentaire geworden. Ik steek er tenslotte vooral ook nog van op dat ik in het vervolg toch ga proberen om toch op zijn minst te doen alsof het me interesseert terwijl ik zo'n plaatselijk concert niet goed vind. Ik had echt een gevoel van plaatsvervangende schaamte bij sommige van de shows..

4*