Encanto (2021)

Ik had vandaag een dagje vrij en na het doen van wat inkopen ook maar even de bioscoop in de buurt bezocht. Jammer genoeg is er niet al te veel aanbod wat ik momenteel leuk vind, dus maar voor Encanto gegaan, uiteraard wel met de originele stemmen. Niet echt een film waar ik naar uit heb gekeken, het oogde zeer standaard.

Jammer genoeg zat ik er niet naast. Ik vond dit echt slaapverwekkend suf. Om wel ook positief te doen: visueel is de film ontzettend knap gemaakt, met veel kleur en mooie locaties. Het deed me wat denken aan de Pixarfilm Coco, met dat sfeertje. Ook de soundtrack en de stemmen waren prima geregeld.

Maar je kijkt een film toch om vermaakt te worden en dat was hier niet. De pakweg twee uur film voelde voor mij als het dubbele. We volgen Mirabel Madrigal, een meisje van de Madrigal-familie. Dat is nogal belangrijk, want de hele familie is extreem hecht en een eenheid. Iedereen heeft een eigen magische gave, behalve Mirabel en dat doet haar een buitenbeentje voelen. Nouja, dit klinkt al niet boeiend en dat is het ook niet. De film werkt nooit toe naar iets spannends of emotioneels. De personages zijn ook maar karig uitgewerkt, behalve de grootmoeder dan. Haar verleden is belangrijk, maar de overige rollen waren vooral opvulling. Mirabel zelf is weer zo'n pittige moderne powervrouw, ook weer een hele oninteressante rol maar dit soort personages moeten en zullen we opgedrongen krijgen. En dat ze allemaal constant hele middelmatige liedjes aan het zingen waren hielp ook bepaald niet mee. Echt hele saaie, nietszeggende nummers.

Wat ik vooral bij Encanto mis is dat het extreem standaard is. Ik mis de tijd dat Disney en dan vooral Pixar voorop unieke titels af wisten te leveren met een eenzaam robotje, levend speelgoed, een kokende rat of een lading levende emoties in het hoofd van een pubermeisje. En ook Disney heeft wel originele dingen afgeleverd, zoals een verhaal over leeuwen of een zeemeermin. Maar hier volgen we gewoon een groep saaie mensen. Dit is wat me al een jaar of 10 aan Disney stoort, er is nauwelijks nog magie en creativiteit aanwezig in hun verhalen. De films worden steeds mooier geanimeerd, maar niet beter geschreven. Ik wil eigenlijk geen verhalen over echte mensen, maar over creatieve dingen als eerder genoemde dingen. Maar voor wie dit dan wel is weet ik ook niet, want het is ook nauwelijks grappig. Ik kan me niet voorstellen dat een kind hier meer plezier aan weet te beleven. Bij Disneypersonages die me voor altijd bij zullen blijven denk je aan Timon & Pumbaa of Sebastian de krab. Encanto is op dat vlak gewoon enorm bleekjes.

Minimale voldoende, bijna geheel voor de productie-value.

3*

Vrolijke en kleurrijke nieuwe Disney worp. Het Zuid-Amerikaanse thema is in alle vezels van de film doorgevoerd, zonder dat het leidt tot irritante cliches. Naar mijn smaak iets teveel 'musical' in opzet, maar dat mag de pret van mooi, typisch Zuid-Amerikaans, verhaal vol magie niet breken.

Middelmaat.

Ik mis een beetje de tijden van Disney-films die wel magisch waren en waar het kopiëren van andere Disney-films wat minder duidelijk opviel. Ze deden het voor een aardige tijd best goed want er kwamen meerdere leuke animaties voorbij rollen van 2010 tot ongeveer 2015, maar tegenwoordig lijken ze minder moeite te doen. Waarschijnlijk omdat het publiek er hoe dan ook wel op af komt.

Encanto is niet anders dan de gewoonlijke Disney-film. Ze pakken een degelijk concept, kiezen een geheel nieuwe locatie uit en implementeren vervolgens steeds weer hetzelfde recept. Het verschil met nu en vroeger is dat het niet echt een hart of passie meer heeft. Vooral de humor (opvliegende en heel energieke poppetjes) is best irritant te noemen. Wel steengoede animatie waaraan Encanto ook niet onderdoet. Ook een goede keuze om geen ontzettend irritante personages erin te stoppen zoals Awkwafina in Raya and the Last Dragon. Ik heb er nog nachtmerries van.

Het voordeel van Encanto is dat ze goed gebruik maken van de inmiddels sterk verbeterde technieken. Veel kleur, fleur en pracht dat de film wel kijkbaar houdt van begin tot eind. De 109 minuten vliegen zo aan je voorbij. Het voelt voor enige tijd ook aan alsof ze ergens naartoe werken, maar uiteindelijk beginnen ze dat wel los te laten en dat is waar de commerciële kant van Disney wel heel erg zijn tanden laat zien.

Lang opbouwen naar een degelijke finale, en het vervolgens binnen 10 minuten weer afsluiten door familieruzie. Huis stort in. Elkaar even opzoeken, het goedmaken en klaar is kees. Huis wordt binnen een dag weer gebouwd. Was het leven ook maar zo makkelijk. Het vreemdste is dat de regisseurs de nodige ervaring hebben en zelfs enkele toppers hebben afgeleverd, maar blijkbaar heeft COVID ook de gedachtegang van een Disney-regisseur aangepast.

Het ziet er allemaal top uit natuurlijk, maar het voelt eerder aan als een hoed waar je je munten in kan gooien dan een film die wat duidelijk wil maken. Uiteraard zitten er thema's in en zelfs een stukje geschiedenis, maar het voelt geen moment magisch, nostalgisch of origineel aan. De kleintjes zullen daar weinig van merken, maar als iemand die zelf de pracht van Disney heeft meegemaakt in de bioscopen is Encanto een teleurstelling. Maar wel een erg knap gemaakte en kleurrijke teleurstelling.

Technisch heel erg knap gemaakt. Hoe natuurlijk alles beweegt, gekleurd en belicht is. Film gaat over een familie die magische krachten bezit. Behalve een kleindochter, de hoofdrolspeelster. Dus vanaf het begin weet je dat op het eind..... Niet storend veel gooi, smijt en valwerk alleen tijdens de 6 of 7 liedjes wordt er door wolken gevlogen. Zit wel leuke humor in maar eindigt wat klef, geforceerd emotioneel.

Trots aangekondigd als de 60e avondvullende animatiefilm van de Disney-studio’s en dat is niet onterecht, want dit is een bijna perfecte animatiefilm die met beide voeten in het heden staat en technisch zeer indrukwekkend is. De lichaamsbewegingen en de gezichtsmimiek van de karakters zijn van een niveau dat zo revolutionair is als Snow White and the Seven Dwarfs en Toy Story en de fantasie van animators is flink aangeboord waardoor dit visueel verbluffend is. ‘Encanto’ is een vrijhaven voor Colombiaanse immigranten die zich beschermd weten door hun huis die magische krachten ontleent aan een eeuwigbrandende kaars. Mirabel [Stephanie Beatrix] is de enige in de familie die geen bijzondere krachten heeft gekregen van het magische huis en staat daardoor altijd in de schaduw van haar oudere zussen Isabela [Diane Guerrero] en Luisa [Jessica Darrow], die wél over zo’n bijzondere gave blijken te beschikken. Sterker nog: grootmoeder Abuela [Maria Cecilia Botero] gelooft zelfs dat Maribel de toekomst van het huis en van de hele gemeenschap in gevaar brengt. Maribel probeert het tegendeel te bewijzen. Enig kritiekpuntje: een paar onnodige liedjes.

Leuke film!

In het begin vond ik hem wel iets te chaotisch, voornamelijk het 'introductie liedje' ging mij iets te snel, maar daarna werd het gelukkig wat rustiger. Zoals altijd weer prachtige beelden en leuke karakters. Verder vond ik de scène naar het einde toe waarbij Mirabel ruzie had met Abuela Alma zeer sterk. Het einde zelf vond ik een beetje cheesy en cliché, maar best prima.

Algeheel een goede film die ik zeker aanraad!

Ik had even tijd nodig om in de film te komen. Encanto begint vrij rommelig vond ik en ook met een nogal druk openingsnummer. Daarna wordt het beter met een paar betere nummers. Toch is het qua muziek minder goed dan gewoonlijk, maar langs de andere kant is de film behoorlijk intrigerend. De film gaat over verwachtingen waarmaken van mensen waar je van houdt en de druk die daarbij komt kijken. Zeker actueel in de huidige tijd al is het in dit verhaal door een gave die Mirabel niet bezit. Dat zal niemand in het echte leven zo meemaken want tenslotte zijn mensen geen magiërs. De film gaat ook over verbinding tussen familie. Je hebt altijd buitenbeentjes en mensen waar je het niet mee eens bent of het niet mee kan vinden, toch is het de moeite om contact met ze te zoeken. Dat doet Mirabel uiteindelijk door te praten met Bruno de in de spouwmuur levende familiezot, door het goed te maken met Isabel en haar grootmoeder in te doen zien dat er meer is dan alleen maar de Gave bezitten. Al bij al wel een goede Disney film die deze keer wat complexer in de psychologie lijkt te duiken. Een soort van gelaagdheid die wellicht niet iedereen zal ontdekken. Hier en daar ook een paar geslaagde grapjes maken het af. 4* en wat mij betreft dus ondergewaardeerd.

Zo-zo.

Bij momenten aardig filmpje, maar men heeft toch iets te veel uit hetzelfde vaatje getapt als Coco. Niet alleen qua stijl is dit leentjebuur (al is dat kleurenspel wel mooi gedaan), ook inhoudelijk speelt het familiale wederom een erg nadrukkelijke rol. Zo erg dat er eigenlijk niet echt een antagonist is en men eigenlijk een half verhaaltje afhaspelt (kon de intro nóg drukker?) waar het moraaltje, naar goede gewoonte, er erg dik op ligt. Men had het niet zeemzoeter kunnen maken, en dat zegt al wat, want het komt immers uit de Disney-stal. De liedjes zijn ook niet echt van dat niveau dat ze me zullen bijblijven. Meer zelfs, nog geen 48 uur later moet ik al behoorlijk diep graven in de donkere krochten van mijn geheugen.

2,5

Ik hoop dat Disney hiermee zijn drang naar films over exotische families/culturen, na Moana en Coco, weer uit het systeem heeft, want ik vind het wel weer even genoeg geweest zo.

Deze film is verder wel aardig, maar moet het wel vooral van de tweede helft hebben, en sommige liedjes zijn duidelijk leuker en beter dan andere. Ik vond persoonlijk Surface Pressure, waar je de hand van Lin-Manuel Miranda goed in terug hoort, en Two Oruguitas het beste, ook een mooi stukje in de film.

Knap gemaakt is het natuurlijk sowieso, daar kijk ik al niet meer echt van op, hoewel het soms allemaal wel wat minder druk mag. Ik snak inmiddels naar een wat meer ingetogen film, niet barstensvol personages, kleurenpracht en heen en weer vliegende visuals, hoewel je daarvoor misschien niet bij Disney moet zijn.

3,5*

De film heeft een zekere sympathie, leuk dat er bijvoorbeeld niet echt een schurk is. Het verhaal kabbelt ook wat voort. Soms heel fijn, soms echter sleept de film wel. Zoals de hele film zijn goede momenten heeft, maar ook veel middelmaat. Dat eerste liedje is best prima, maar de rest weinig memorabel. Stemmenwerk is oké, maar niet meer dan dat. Visueel ziet het er knap uit en soms lekker kleurrijk, maar soms ook kitscherig en een beetje fantasieloos en gewoontjes. En de film duurt uiteindelijk wel iets te lang met dat gekabbel. 3,0*.

Disney verrast me toch wel en dat in positieve zin. Terwijl de Pixar films gedumpt worden op Disney+, heeft Disney Animation het juiste spoor gevonden. Na Frozen deed Big Hero 6 het nog goed, maar viel het daarna toch in middelmaat of sequels. Met Raya and the Last Dragon hadden ze mijn aandacht weer te pakken. Iets minder focus op de jokes en de vastgeroeste formule, maar een charmant verhaal dat centraal staat. Encanto doet dat ook en zet een mooi verhaaltje neer met de nodige charme. Uiteraard zijn er weer songs, maar die vallen best wel mee. Benieuwd of de film de tand des tijd zal doorstaan, maar het is leuk te zien dat de films terug een hart hebben.

Coco beviel me goed, ook vanwege mijn affiniteit met de Mexicaanse cultuur. Met de Colombiaanse cultuur heb ik veel minder, louter door een gebrek aan kennis, zeker niet door een gebrek aan interesse, en daarom dus ook deze film opgezocht. Niet onverwacht lukte het me dus totaal niet om de typische Colombiaanse ingrediënten in deze film te identificeren. Dat hoeft allemaal niet erg te zijn, als de rest maar een leuke film is.

En juist daar gaat het mis. Allereerst de bijzonder vervelende liedjes. Typisch voor de laatste Disneyfilms (met nadrukkelijke uitzondering voor Coco). Vaak erg druk met veel gespring, maar met name zijn het gewoon niet al te sterke composities. Het mag werk van dezelfde componist als die van de veelgeprezen musical Hamilton zijn, maar daar was ik eerlijk gezegd ook niet erg onder de indruk van.

Ook qua inhoud zitten er haken en ogen aan omdat het al snel duidelijk is dat er weer een verschrikkelijke Disneymoraal van "het wonder ben jezelf" ofzo om de hoek ligt. Of: "het wonder in jezelf ontdekken", wat erg doet denken aan de vervelende navelstaarderige moraaltjes van "jezelf vinden" uit de Disney Renaissance. En natuurlijk als de magie verdwenen is en iedereen concludeert dat het niet om de magie gaat, maar om de mensen zelf, keert de magie terug. Wat daar nu van te denken?

Wel positief is dat de film een latinosamenleving toont waarin mensen echt alle tinten qua huidskleur kunnen hebben. Dat voelt in ieder geval authentiek aan. Visueel ziet het er verder ook allemaal erg fraai uit, dat moet gezegd worden, maar als film is het geheel helaas bijzonder vervelend. 1,5*.

Aardige film over een speciale familie waarin de gezinsleden gezegend zijn met ieder hun eigen gave. Het verhaal wist me niet de hele tijd te boeien en datzelfde geldt voor de personages (hoe goed ze er ook uit zien). Iets te veel Disney en iets te weinig Pixar. Prachtige, kleurrijke animaties en ook een paar prima liedjes.

Stijlvolle en kleurrijke animatiefilm van Disney die mooi binnen de lijntjes kleurt, letterlijk en figuurlijk dus. Veilige film zonder hoogte- of dieptepunten. Technisch en visueel allemaal wel mooi gedaan. De locaties van ondermeer de bloemenpracht is erg mooi. Niet dat ik erdoor werd weggeblazen, maar het viel wel op.

Inhoudelijk vond ik het weinig bijzonder. Op zich wel een prima uitgangspunt met die gaven, maar vond het verder iets te beperkt uitgewerkt of nogal simpel uitgevoerd. Heb sowieso al weinig met muziek, dus die vele songs deden me niet zoveel, integendeel, ze haalden me eerder uit het verhaal.

Degelijke animatiefilm, dat zeker, maar eentje die zich voor mij in de middenmoot bevindt. Niet slecht, maar zeker ook niet geweldig.

Deze eindelijk eens gezien en toch wel aangenaam verrast. Weer een Disneyfilm met heel wat liedjes. Het verhaal was ook wel sterk en was misschien meer voor een iets ouder publiek. De animaties waren top en heel kleurrijk. Enkel het luipaard vond ik wat minder geslaagd, maar voor de rest was het dik in orde.

Vond hem toch wel een aanrader.

Enchanting?

Niet echt. Wel een erg mooi gemaakte film. De scenes met het huis zijn dan nog het leukst. En Bruno is natuurlijk het beste personage uit de familie Madrigal. Vanaf het begin is wel l duidelijk welke weg de film zal inslaan. Het voelt wat te gemakkelijk allemaal. Daarnaast miste ik hier, net als in voorganger Raya, die echte Disney magie om mij iets te laten voelen. Nu blijft het wat vlak aanvoelen en is het vooral genieten van de visuals. Pas op het einde krijgt het pas die echte magie mee waar we lang op hebben moeten wachten in Encanto.