Earwig (2021)

Sfeerbommetje.

Hadzihalilovic nestelt zich graag op de rand van arthouse en genre, hoewel haar films uiteindelijk toch steeds iets meer overhellen naar de arthouse kant. Gelukkig zijn de genre elementen geen excuus om een wat breder publiek te trekken, getuige de aanwezigheid van een Marc Caro, die de beugel van het meisje mocht designen.

Visueel is het erg strak en uitermate sfeervol. Hetzelfde kan gezegd van de soundtrack, hoewel ik persoonlijk vind dat Hadzihalilovic nog net een streepje verder mag gaan. 't Is toch al geen bepaald commerciële film, dus waarom dan niet tot het gaatje gaan.

Verder qua plot één van haar minst makkelijk te doorgronden films. Waar bij haar ander werk het bredere concept nog wel een zekere logica had, wist ik achteraf niet echt waarover deze film nu juist ging. Gelukkig stoor ik me niet zo aan dat soort dingen, het is verder een ervaring om U tegen te zeggen, en dat is uiteindelijk wat mij het meeste boeit bij dit soort films. Hopelijk komt de volgende Hadzihalilovic wat sneller, want het duurt toch altijd lang voor ze met een nieuwe film komt.

4.0* en een uitgebreide review

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Hadzihalilovich’ eerste film Innocence (2004) zag, maar bij het zien van haar derde (en eerste Engelstalige) film Earwig, komen de herinneringen aan die beleving, voorzien van dezelfde mysterieuze, grotendeels ambigue signatuur, weer vlotjes bovendrijven.

We volgen de ogenschijnlijk gespannen vijftiger Albert, met sluik haar en grote, zorgelijke ogen, die de zorg heeft over de 12-jarige, opmerkelijk dociele Mia, die dagelijks door Albert van een nieuw gebit (gemaakt van ijs) wordt voorzien. Zij verkeren nagenoeg constant binnenshuis, waar de spaarzame verlichting en het palet van sepia-tinten een beetje doet denken aan een bedompte versie van Delicatessen. Mia krijgt ook dagelijks een ingewikkelde, beugelachtige constructie aangemeten om het smeltwater van haar tanden op te vangen (die grappig genoeg door Marc Caro ontworpen schijnt te zijn). Met regelmaat rinkelt de telefoon en informeert een zakelijke, mysterieuze stem naar de toestand van Mia, tot het moment komt dat Albert van de stem de opdracht krijgt Mia te komen brengen.

Nuchter bezien hebben beiden films een compleet ander vertrekpunt en lijkt Earwig niet eens heel veel concreets te delen met Hadzihalilovich’ debuut, maar het is ook niet in het concreet aanwijsbare waar haar handelskenmerken zich manifesteren. Net als in Innocence worden we narratief lang in het ongewisse gelaten, zijn er gaandeweg wel geleidelijk meer puzzelstukjes aan te wijzen, maar lijken deze zelden sluitend op elkaar in te passen. Wat je er wel voor in de plaats krijgt is een wonderlijk geschoten, uiterst sfeervolle vertelling die met strak geregisseerde, distinctieve keuzes voor je ogen het mysterie weten op te bouwen én te behouden. Een test voor het geduld, dat moge duidelijk zijn, ook al is er een opmerkelijk, plotseling geval van geweld dat voorkomt dat je in slaap sust, maar niettemin alleen maar meer vragen oproept.

Het is van het soort oeverloze ambiguïteit waar je tegen moet kunnen; de gebeurtenissen leggen zelden ergens aan waar je er een groter geheel van kunt maken, maar aan het einde lijkt er gevoelsmatig toch een cirkeltje rond. Het liet mij met een semi-bevredigend gevoel achter, maar dat Earwig met vaste hand geschoten is en je onderwijl middels kleur, geluid en belichting van bakken met sfeer voorzien wordt, staat buiten kijf. Ik zou er als kijker gewoon iets meer bij betrokken willen worden. 3*